Een binnenkomer die nieuwsgierig maakt

Met Black and White begint het album meteen overtuigend. De gitaren zetten de toon en de band laat direct horen dat ze niet van plan is om voorzichtig aan te kloppen. Ik houd van die combinatie van een ferme aanpak en een melodie die niet verloren gaat in het gitaargeweld. Het is voor mij een prima kennismaking: geen lange aanloop, maar meteen muziek die mijn aandacht trekt.

Never Did Come Back, het tweede nummer, vind ik ook goed, al ben ik er minder enthousiast over. Het heeft een donkerder karakter en de muziek klinkt licht dreigend. De zang past goed bij die sfeer. Toch blijft het voor mij meer een degelijk nummer dan een echte uitschieter.

Met Coming Of Age wordt het weer een stuk interessanter. Dit is een van de nummers die voor mij echt boven komen drijven. De melodie blijft hangen en de gitaren hebben precies genoeg kracht om het geheel wat extra vaart te geven.

Een klein dipje, daarna weer vooruit

Panoramic View is voor mij het minste nummer van de plaat. Het doet me simpelweg minder dan de rest. De rustigere aanpak en de bedachtzame sfeer spreken me minder aan. Misschien past het nummer goed binnen het verhaal dat de band met het album wil vertellen, maar muzikaal raakt het me niet op dezelfde manier als de sterkere stukken. Het ingetogen zingen is ook niet echt sterk

Met Note To Self ben ik weer helemaal terug. Dit nummer heeft meer beweging en een prettige spanning. De band laat de gitaren lekker werken zonder dat de melodie ondersneeuwt. Het is zo'n nummer waarbij ik de muziek wat harder zet. De tekst gaat over het leven grijpen zolang dat nog kan. Dat onderwerp klinkt misschien zwaar, maar de muziek houdt het geheel levendig. Voor mij is dit een van de hoogtepunten.

Daarna volgt Only Wanna Be With You, met een speelduur van nog geen twee minuten. Het is een kort, direct nummer dat nauwelijks tijd nodig heeft om zijn punt te maken. Ik vind het een aardige afwisseling tussen de langere gitaarstukken. Het voelt bijna alsof de band even snel iets tussendoor speelt voordat de volgende ronde begint. Juist daardoor werkt het goed.

Head Straight vind ik eveneens prima, al behoort het niet tot mijn favorieten. De dromerige gitaren en de wat onzekere toon van de zang passen bij elkaar. Toch mis ik hier net dat extra zetje waardoor een nummer zich bij mij vastzet.

Een sterke afsluiter

Het mooiste bewaart Van Houten voor het laatst. I Let You duurt ruim acht minuten en krijgt daardoor alle ruimte om zich te ontwikkelen. Dat vind ik een sterke keuze. De band hoeft niet alles in drie of vier minuten te proppen en kan rustig verschillende lagen aan de muziek toevoegen. De gitaren krijgen de tijd om zich te ontplooien, de ritmesectie blijft lekker doordraaien en de zang houdt iets kwetsbaars.

Ik vind het prettig wanneer een lange afsluiter niet alleen maar lang is, maar ook echt iets toevoegt. Dat lukt hier. Het nummer heeft voldoende afwisseling om mijn aandacht vast te houden en vormt een overtuigend slot van het album. Na de kortere stukken ervoor voelt het alsof de band nog één keer alles uit de kast haalt, zonder dat het een overdreven finale wordt.

Een kennismaking die smaakt naar meer

The Tallest Room is voor mij een aangename ontdekking. Ik kende Van Houten toen ik dit voor het eerst beluisterde nog niet, maar na deze plaat begrijp ik waarom de band aandacht krijgt binnen de Britse alternatieve muziekscene. De groep combineert stevige gitaren met melodieën die blijven hangen en weet daarbij een eigen draai te geven.

Wat me ook bevalt, is dat Van Houten niet probeert om alles glad te strijken. De muziek mag schuren, de gitaren mogen uitwaaieren en niet ieder nummer hoeft hetzelfde trucje uit te halen. Ik heb met The Tallest Room een band leren kennen die ik graag nog eens opzet. En dat is misschien wel het leukste aan zo'n eerste kennismaking: je hoeft nog niet alles te weten over een groep om te merken dat er iets in zit.

WAARDERING: 7.5