Als ik naar See See The Sun van Kayak luister, hoor ik meteen dat dit een debuutalbum is van een band die nog aan het ontdekken is. Het klinkt fris en ambitieus, maar ook een beetje zoekend. Dat vind ik juist interessant, want je hoort hier duidelijk de eerste stappen van een groep die later veel groter zou worden.

Wat mij direct opvalt, is de warme en melodieuze sfeer. De muziek draait sterk om toetsen, vooral piano en orgel. Dat geeft het album een licht klassiek gevoel. Ik merk dat de band een soort middenweg zoekt tussen symfonische rock en toegankelijke pop. Daardoor klinkt het niet te ingewikkeld, maar ook niet simpel. Het blijft prettig om naar te luisteren, zelfs als je normaal niet zo veel met progrock hebt.

De opening met “Reason for It All” vind ik meteen sterk. Het nummer heeft energie en laat goed horen wat de band wil: melodie combineren met een beetje spanning. De zang van Max Werner valt hier ook meteen op. Zijn stem is hoog en helder, soms zelfs een beetje scherp. Ik snap wel dat niet iedereen daar direct fan van is, maar ik vind dat het goed past bij de muziek.

“Lyrics” is voor mij één van de hoogtepunten. Vooral de zang maakt dit nummer bijzonder. Het blijft hangen en voelt emotioneel zonder overdreven te worden. Daarna zakt het album iets in met “Mouldy Wood”. Dat is geen slecht nummer, maar ik hoor minder opvallende momenten. Het voelt een beetje als een tussendoor track.

Met “Lovely Luna” pakt de band het niveau weer op. Dit is echt een mooi symfonisch stuk, waarin de toetsen en sfeer goed samenkomen. “Hope for a Life” heeft juist weer een wat zwaardere en dwingende sfeer. Dat laat zien dat Kayak niet alleen dromerig kan klinken, maar ook wat krachtiger.

“Ballet of the Cripple” vind ik een interessant nummer omdat het twee kanten heeft. Het begint wat steviger, maar heeft ook rustige en meer gevoelige stukken. Dat soort afwisseling hoor je vaker op dit album. Soms werkt dat goed, maar soms voelt het alsof de band nog niet helemaal weet hoe ze alles soepel moeten laten aansluiten.

“Forever Is a Lonely Thought” is dan weer een sterk opgebouwd nummer. Hier hoor ik duidelijk dat de band gevoel heeft voor structuur en opbouw. Dat maakt het één van de betere momenten op het album.

Een opvallend nummer is “Mammoth”. Dit is echt anders dan de rest. Het klinkt strak en energiek, en het gebruik van een draaiorgel maakt het uniek. Dat soort details vind ik leuk, omdat het laat zien dat Kayak durft te experimenteren.

Het titelnummer “See See The Sun” sluit het album prachtig af. Het is dromerig en bijna hypnotiserend. Ik krijg hier echt het gevoel dat de band even helemaal loskomt en laat horen wat ze kunnen. Dit is zonder twijfel één van de sterkste tracks.

Als ik het album als geheel bekijk, hoor ik veel goede ideeën. De melodieën zijn vaak sterk en blijven hangen. Dat is misschien wel het grootste pluspunt van Kayak. Tegelijk merk ik dat niet alles even goed uitgewerkt is. Vooral de langere nummers kunnen soms wat rommelig aanvoelen. Het lijkt alsof de band veel wil, maar nog niet altijd precies weet hoe.

Ook de variatie is een belangrijk punt. Het album wisselt tussen rustige en energieke stukken, en dat houdt het interessant. Maar soms zorgt die afwisseling er ook voor dat het geheel iets minder samenhangend voelt.

Wat ik vooral meeneem uit dit album, is het gevoel van potentie. Dit is geen perfect album, maar wel een hele sterke start. Ik hoor hier duidelijk de basis van wat Kayak later beter en groter zou maken. Juist dat ruwe en nog niet gepolijste geluid geeft het album charme.

Mijn conclusie is dat See See The Sun vooral een boeiend debuut is. Het heeft sterke momenten, mooie melodieën en genoeg creativiteit om op te vallen. Tegelijk hoor je dat de band nog aan het groeien is. Voor mij maakt dat het juist interessant om naar te luisteren.

Kort gezegd: een ambitieus begin met duidelijke hoogtepunten, kleine zwakke plekken, maar vooral veel belofte.