Het album Mother-of-Pearl Moon van de Britse band And Also the Trees verscheen in 2024. Voor mij voelt dit album als een rustige maar mysterieuze reis. De band staat al lang bekend om een eigen stijl. Hun muziek zit ergens tussen art rock, post-punk en dromerige alternatieve rock. Op dit album hoor ik vooral veel sfeer, subtiele instrumenten en een stem die bijna verhalen lijkt te vertellen.

De plaat bestaat uit elf nummers en duurt niet extreem lang, maar de muziek voelt vaak filmisch en ruimtelijk. De band kiest hier duidelijk niet voor harde rock, maar voor ingetogen en atmosferische muziek. Daardoor moet ik soms echt even rustig luisteren om alles goed te horen.

Het album begint met Intro. Zoals bij veel intro’s gebeurt hier nog niet heel veel. Het is vooral een korte opening die een beetje de sfeer neerzet voor de rest van de plaat. Ik hoor vooral klanken die langzaam opkomen en weer verdwijnen. Voor mij voelt het meer als een voorbereiding dan als een echt nummer. Daarom geef ik het een waardering van 2,5.

Daarna volgt The Whaler. Dit nummer klinkt meteen rustiger en bedachtzamer. De muziek is mooi en ingetogen. De gitaren zijn zacht en de zang klinkt bijna fluisterend. Toch voelt het voor mij misschien net iets te sober. Ik mis een klein beetje spanning of variatie. Maar de sfeer blijft wel prettig en rustig. Mijn waardering is 3,5.

Met Town Square komt er iets meer beweging in het album. Het tempo ligt iets hoger en de muziek krijgt wat meer dynamiek. De gitaren klinken duidelijker en het nummer heeft een wat sterker ritme. Het blijft nog steeds typische And Also the Trees muziek: mysterieus en licht melancholisch. Voor mij werkt dit nummer goed, daarom geef ik het 3,5.

Het titelnummer Mother-of-Pearl Moon brengt daarna een spannende sfeer. Dit nummer voelt bijna alsof ik door een nachtelijk landschap loop. De muziek heeft een lichte mystiek. De gitaar klinkt helder en zwevend. De zang van Simon Huw Jones blijft rustig maar vol gevoel. Dit nummer bouwt langzaam spanning op zonder ooit echt luid te worden. Dat vind ik knap gedaan. Mijn waardering is 3,5.

Een van de mooiste momenten van het album vind ik This Path Through the Meadow. Hier hoor ik echt hoe goed de band sfeer kan maken. Het nummer voelt spannend en meeslepend. De melodie blijft hangen en de opbouw werkt heel goed. Terwijl het nummer doorgaat, lijkt de muziek steeds dieper te worden. Voor mij is dit een hoogtepunt van de plaat. Ik geef het 4.

Daarna komt Valdrada. Dit nummer heeft een licht geheimzinnige sfeer. Het klinkt bijna alsof het verhaal van een oude stad vertelt. De muziek blijft rustig maar heeft toch iets mysterieus. De gitaren geven het nummer een bijzondere kleur. Ik vind het een mooi nummer, maar niet het sterkste van het album. Mijn waardering is 3,5.

Met No Mountains, No Horizon gebeurt iets opvallends. De titel maakt het nummer al spannend. Toch heeft het geen zang. Daardoor voelt het bijna als een instrumentaal landschap. De muziek schildert als het ware een beeld in mijn hoofd. Hoewel ik soms zang mis, werkt het nummer wel goed door de sfeer. Daarom geef ik het 4.

Visions of a Stray is weer een nummer vol gevoel. Het begint rustig maar bouwt langzaam op. Ik hoor een duidelijke ontwikkeling in het nummer. Tegen het einde komt er een soort muzikale ontlading. Die opbouw maakt het erg prettig om naar te luisteren. Het voelt alsof de muziek langzaam tot bloei komt. Mijn waardering is 4.

Daarna volgt Field After Field. Dit nummer heeft een bijna hypnotiserende werking. De muziek klinkt een beetje etherisch en zwevend. De zang past daar goed bij en maakt het geheel bijna bedwelmend. Het is een nummer waar ik makkelijk in kan verdwijnen. Voor mij is dit ook een sterk moment van de plaat. Waardering: 4.

Met Ypsilon gaat de band weer wat terug naar eenvoud. Het nummer voelt meer als “back to basics”. De muziek is rechtlijniger en minder mysterieus dan sommige andere nummers. Daardoor vind ik het iets minder spannend. Het blijft wel prettig om te horen, maar het springt er minder uit. Mijn waardering is 3.

Het album sluit af met Away from Me. Dit voelt als een mooi en bijna magisch einde van de plaat. De muziek heeft iets dramatisch en emotioneel. Het nummer geeft het album een rustige maar sterke afsluiting. De sfeer blijft nog even hangen nadat het nummer klaar is. Dat vind ik altijd een goed teken. Daarom geef ik het 4.

Als ik het hele album bekijk, hoor ik een band die vooral kiest voor sfeer en subtiliteit. Het is geen album vol grote rockmomenten, maar eerder een verzameling van muzikale landschappen. Voor liefhebbers van rustige, mysterieuze art rock is dit een mooie plaat. Het laat zien dat And Also the Trees na al die jaren nog steeds een heel eigen geluid heeft.

WAARDERING: 7,4