Strawberry Hotel (25-10-2024)

Als kijk naar Strawberry Hotel, zie ik vooral een album dat draait om contrast en gelaagdheid. Underworld kiest hier niet voor een pure clubplaat, maar voor een brede muzikale aanpak waarin energie, introspectie en experiment naast elkaar bestaan. Daardoor voelt het album soms fragmentarisch, maar ook nieuwsgierig en levend. Het duo laat horen dat elektronische muziek voor hen nog steeds een open speelveld is, geen vast stramien.

De eerste helft van de plaat vormt duidelijk het meest directe en ritmische deel. Hier hoor ik de klassieke Underworld-drive terug: pulserende beats, hypnotische herhaling en dat typische gevoel van beweging dat zowel fysiek als mentaal werkt. Tegelijk klinkt het nergens als simpele nostalgie. De productie voelt modern, ruimtelijk en zorgvuldig opgebouwd, waardoor oude ideeën nieuw gewicht krijgen.

Halverwege verschuift de sfeer. Het tempo zakt, de emotie wordt belangrijker dan de groove en sommige nummers zoeken nadrukkelijk de rand van experiment op. Dat levert mooie, dromerige momenten op, maar ook passages die minder blijven hangen. Juist daar wordt het album ongelijk: niet alles heeft dezelfde impact, al past die wisselvalligheid wel bij het idee van een “hotel” met verschillende kamers en stemmingen.

De tweede helft benadrukt reflectie boven energie. Sommige keuzes zijn gedurfd en eigenzinnig, wat ik kan waarderen, maar ze halen soms ook de spanningsboog omlaag. Tegelijk laat Underworld zien dat ze nog steeds overtuigend sfeer kunnen bouwen en emotionele diepte kunnen oproepen zonder terug te vallen op voorspelbare trucs.

Uiteindelijk voelt Strawberry Hotel voor mij als een volwassen, onderzoekende plaat. Geen revolutionair hoogtepunt, maar wel een album dat blijft groeien na meerdere luisterbeurten. De sterkste momenten zitten in de ritmische eerste helft, terwijl de latere tracks vooral interessant zijn door hun sfeer en experiment. Alles bij elkaar kom ik uit op een duidelijke waardering in de midden-tot-hoge regionen: een boeiende, soms grillige maar oprechte toevoeging aan het oeuvre van Underworld.

Nummer-voor-nummer met waardering

1. Black Poppies — 3,5
Een bedachtzame opener die sfeer boven impact kiest. Mooi opgebouwd, maar nog wat gereserveerd.

2. Denver Luna — 4,5
De absolute uitschieter. Hypnotisch, meeslepend en klassiek Underworld zonder gedateerd te klinken.

3. Techno Shinkansen — 4
Strak voortstuwend en ritmisch sterk. Houdt de energie van het album overtuigend vast.

4. And the Colour Red — 4
Warme house-invloeden en een vloeiende groove maken dit tot een van de meest toegankelijke tracks.

5. Sweet Lands Experience — 3,5
Sfeervol en gelaagd, maar minder memorabel dan de piekmomenten ervoor.

6. Lewis in Pomona — 3,5
Introspectief en dromerig. Meer gevoel dan beweging, wat goed werkt maar niet verrast.

7. Hilo Sky — 3,5
Rustig zwevend en atmosferisch. Fraai, al blijft het wat op afstand.

8. Burst of Laughter — 3
Hier zakt de spanning iets weg. Interessant in klank, maar minder overtuigend als compositie.

9. King of Haarlem — 4
Speelser en levendiger. Brengt opnieuw kleur en ritme in de tweede helft.

10. Ottavia — 2
Gedurfd en afwijkend, maar het experimentele karakter doorbreekt voor mij de flow te sterk.

11. Denver Luna (A capella) — 4
Een verrassend sterke herinterpretatie die de kracht van het origineel opnieuw benadrukt.

12. Gene Pool — 3,5
Rustige, bijna kosmische afslagsfeer. Mooi, maar subtieler dan de hoogtepunten.

13. Oh Thorn! — 3,5
Een kalme, reflectieve afronding die het album zacht laat uitdoven.

WAARDERING: 7,1