Who’ve You Come As? (Part 1) voelt vooral als een album van een band die nog volop in ontwikkeling is. Dat bedoel ik niet als iets negatiefs, maar juist als iets dat het album interessant maakt. Het klinkt als een momentopname: een verzameling ideeën, stijlen en gevoelens die nog niet helemaal één geheel vormen, maar wel duidelijk laten zien waar de band heen wil.

Wat mij meteen opvalt, is de sfeer. Balancing Act weet een dromerige en licht donkere indie-sound neer te zetten die best sterk is. De combinatie van zwevende gitaren, een duidelijke bas en vrij afstandelijke zang zorgt voor een geluid dat herkenbaar en consistent aanvoelt. Vooral in de openingstrack “Talks A Lot” hoor ik dat goed terug: het begint rustig en bouwt langzaam op, wat meteen de toon zet voor de rest van het album.

Die sfeer past ook goed bij de thema’s van de teksten. Veel nummers gaan over relaties, onzekerheid en hoe mensen zich voordoen tegenover anderen. “Talks A Lot” draait bijvoorbeeld om aantrekkingskracht en mysterie, terwijl “Scar” juist gaat over emotionele littekens die blijven hangen. Dat contrast tussen iets moois en iets donkers komt vaker terug en geeft het album extra diepte.

Wat ik sterk vind, is de afwisseling. Nummers zoals “Scar” en “Quebec” laten een meer serieuze en ingetogen kant horen, terwijl “Bonneville Salt Flat Jive” juist speelser en losser is. “Had Another Mare” combineert zelfs een luchtige toon met een onderliggende onrust. Daardoor blijft het album interessant om naar te luisteren, omdat elk nummer net iets anders brengt.

Maar die variatie is ook meteen het zwakke punt. Het album voelt soms onsamenhangend. Het is alsof elk nummer een andere richting opgaat, zonder dat alles echt samenkomt. Daardoor mist het geheel een duidelijke lijn. Ik krijg het gevoel dat de band nog aan het zoeken is naar een eigen identiteit.

Dat hoor ik ook terug in de invloeden. Sommige nummers klinken alsof ze geïnspireerd zijn door andere indie- en alternatieve artiesten. Dat maakt het album toegankelijk, maar ook iets minder uniek. Toch stoort het niet echt, omdat de band wel genoeg eigen ideeën heeft om het boeiend te houden.

Als ik naar de nummers kijk, zijn er duidelijke hoogtepunten. “Scar” en “Quebec” springen eruit door hun sfeer en emotie. “Mr. Handsome” heeft een sterk en krachtig einde, terwijl “The Breaks” juist laat zien dat simpelheid ook kan werken. Niet elk nummer is even sterk – “Bonneville Salt Flat Jive” voelt bijvoorbeeld wat minder passend – maar er zit nergens echt een zwakke track tussen.

Als ik alles samenvat, zie ik Who’ve You Come As? (Part 1) als een veelbelovend begin. Het album laat horen dat Balancing Act gevoel heeft voor sfeer, contrast en ideeën. Tegelijk is het duidelijk dat de band nog moet groeien in samenhang en originaliteit.

Mijn conclusie: een sfeervol en interessant indie-album dat nog niet volledig als geheel overtuigt, maar wel genoeg laat horen om nieuwsgierig te maken naar wat hierna komt.

WAARDERING:  7,2