Als je naar Angus McSix and the All-Seeing Astral Eye luister, voelt het meteen alsof je midden in een soort fantasieverhaal terechtkomt. Dit tweede album van de band bouwt verder op hun overdreven, bijna stripachtige stijl. Alles draait om helden, magie en een missie om iemand te redden. Dat klinkt misschien een beetje cliché, maar dat is ook precies de bedoeling.

Het project heeft inmiddels een nieuwe zanger. Waar op het eerste album Thomas Winkler nog de hoofdrol speelde, neemt nu Sam Nyman het over als “Adam McSix”. Muzikaal verandert er daardoor minder dan je misschien zou verwachten. Zijn stem lijkt namelijk best op die van zijn voorganger, waardoor het geluid vertrouwd blijft.

De openingstrack “6666” zet meteen de toon. Het nummer is groot, bombastisch en zit vol energie. Het voelt als een overdreven filmintro waarin alles meteen groots moet zijn. Dat werkt goed, want je wordt direct het verhaal ingezogen. Volgens meerdere reviews is dit ook één van de sterkere momenten van het album.

De muziek is een mix is van klassieke power metal en opvallend veel moderne invloeden. Je hoort stevige gitaren, maar ook veel toetsen en zelfs disco-achtige elementen. Dat maakt het soms heel catchy en makkelijk om mee te zingen. Tegelijk zorgt dat er ook voor dat het niet altijd even zwaar of krachtig klinkt als je misschien zou verwachten van metal.

Een belangrijk punt dat vaak terugkomt in reviews, is dat het album een beetje wisselvallig is. Sommige nummers zijn echt leuk en blijven hangen, terwijl andere minder indruk maken. Dat komt vooral doordat de balans tussen gitaren en keyboards niet altijd goed voelt. De gitaren staan soms te veel op de achtergrond, waardoor de muziek wat vlak kan klinken.

Daarnaast speelt humor een grote rol op dit album. De band neemt zichzelf totaal niet serieus, en dat hoor je in de teksten en stukjes gesproken verhaal. Soms werkt dat goed en geeft het de muziek een speelse sfeer. Maar eerlijk gezegd kan het ook doorslaan. Sommige grappen voelen een beetje geforceerd en halen je juist uit de muziek.

Het verhaal zelf is typisch Angus McSix: compleet over de top. De nieuwe held Adam gaat op zoek naar een magisch object om zijn broer te redden. Onderweg ontmoet hij allerlei vreemde personages. Het voelt een beetje als een chaotische Dungeons & Dragons-sessie in muziekvorm. Dat maakt het album vermakelijk, maar ook lastig om serieus te nemen.

Wat ik wel sterk vind, is dat de band duidelijk plezier heeft in wat ze doen. Dat hoor je in de energie van de nummers. Tracks zoals “I Am Adam McSix” en “The Power of Metal” hebben echt van die typische meezingrefreinen waar power metal om bekend staat.

Aan de andere kant voelt het album soms een beetje veilig. Veel melodieën en structuren zijn voorspelbaar. Je hoort al snel waar een nummer naartoe gaat. Dat maakt het toegankelijk, maar ook minder spannend op de lange termijn. Sommige recensies noemen het daarom zelfs een soort “bubblegum metal”: leuk om te luisteren, maar niet heel diepgaand.

Als ik alles bij elkaar neem, zie ik dit album als een vermakelijke, maar niet perfecte opvolger. Het is kleurrijk, energiek en soms echt leuk, maar ook wat rommelig en niet altijd even sterk geschreven. Het mist een beetje de consistentie die het eerste album volgens veel fans wel had.

Mijn conclusie: dit is vooral een album voor mensen die houden van luchtige, theatrale metal en niet bang zijn voor een flinke dosis humor. Zoek je iets serieus of vernieuwends, dan ga je dit misschien minder waarderen. Maar als je gewoon zin hebt in een over-the-top avontuur met catchy refreinen, dan zit je hier goed.

WAARDERING: 7,3