Het album Lonely People With Power van de Amerikaanse band Deafheaven is met Sunbather het tweede album van de band in mijn playlists. Ik heb de andere albums skechts een of twee keer gehoord en dit album voelt voor mij als een belangrijk moment in de carrière van de groep. Na het veel rustigere Infinite Granite uit 2021 kiest de band hier opnieuw voor meer agressie, hardere gitaren en intense screams, maar zonder de melodieuze en atmosferische kant helemaal los te laten. Daardoor klinkt dit album niet als een simpele terugkeer naar het verleden, maar eerder als een samensmelting van alles wat Deafheaven de afgelopen jaren heeft gedaan.

Vanaf de eerste minuten hoor ik al dat de sfeer anders is dan op de vorige plaat. Incidental I opent rustig en bijna filmisch, maar daarna slaat Doberman direct hard toe. Dat nummer is voor mij meteen een van de hoogtepunten van het album. De combinatie van razendsnelle drums, felle riffs en de emotionele zang van George Clarke zorgt ervoor dat het nummer veel spanning en energie heeft. Tegelijk blijven de gitaren een dromerige sfeer houden, iets waar Deafheaven altijd sterk in is geweest. Ik begrijp goed waarom veel luisteraars dit een van de beste openers van de band vinden. Mijn waardering voor Doberman is dan ook een 9.

Daarna volgt Magnolia, misschien wel het zwaarste nummer van de plaat. Hier laat Deafheaven horen dat ze nog steeds extreem hard kunnen klinken wanneer ze dat willen. De agressieve black metal-elementen staan centraal, maar toch klinkt het nummer nooit koud of afstandelijk. Er blijft altijd emotie aanwezig. Voor mij werkt dat erg goed. Ik geef het nummer een 8, vooral omdat de intensiteit indrukwekkend is, ook al blijven sommige riffs iets minder hangen dan op oudere albums zoals Sunbather.

Wat ik sterk vind aan Lonely People With Power is hoe het album constant wisselt tussen chaos en schoonheid. Nummers als The Garden Route en Heathen brengen meer melodie en sfeer in het geheel. Vooral Heathen vind ik erg geslaagd omdat het zware passages combineert met bijna zwevende gitaren. Het nummer klinkt melancholisch en groots tegelijk. Dat is precies waar Deafheaven zich onderscheidt van veel andere moderne metalbands. Mijn waardering voor Heathen is daarom een 8.

Het absolute hoogtepunt van het album is voor mij Amethyst. Hier komt alles samen wat Deafheaven bijzonder maakt: emotie, agressie, sfeer en een enorm gevoel van ruimte. Het nummer bouwt langzaam op en voelt bijna hypnotiserend aan. De productie van Justin Meldal-Johnsen helpt daar enorm bij. Alles klinkt helder en groot zonder kracht te verliezen. Sommige traditionele blackmetalfans zullen de productie misschien te netjes vinden, maar ik vind juist dat dit perfect past bij de stijl van Deafheaven. Amethyst krijgt van mij een 9.

De korte intermezzo’s, de zogenaamde “Incidental”-stukken, verdelen waarschijnlijk de meningen. Zelf vind ik ze wisselend. Incidental II werkt goed als sfeervolle overgang en krijgt van mij een 8, mede dankzij de gastbijdrage van Jae Matthews. Incidental III vind ik minder sterk. Het spoken word van Paul Banks geeft wel een filmisch gevoel, maar muzikaal gebeurt er iets minder. Daarom geef ik dat stuk een 6.

Het tweede deel van het album blijft sterk. Revelator is opnieuw erg agressief en direct. Dit nummer laat goed horen hoe hard Deafheaven nog steeds kan klinken zonder hun atmosferische kant kwijt te raken. De energie spat eruit en de spanningsopbouw werkt uitstekend. Voor mij opnieuw een 9. Daarna volgt Body Behavior, een nummer dat iets toegankelijker klinkt maar emotioneel zwaar aanvoelt. De thematiek van vervreemding en verlies komt hier sterk naar voren. De combinatie van melodie en ongemak maakt het nummer bijzonder. Dat levert een 8 op.

Aan het einde van de plaat staan Winona en The Marvelous Orange Tree. Vooral die laatste maakt veel indruk op mij. Het nummer voelt bijna als een samenvatting van het hele album: hard, melancholisch, meeslepend en emotioneel. Deafheaven laat hier horen hoe goed ze extreme metal kunnen combineren met shoegaze en post-rockachtige sfeer. Het nummer krijgt van mij een 9.

Wat ik uiteindelijk het sterkste vind aan Lonely People With Power is dat het album heel compleet aanvoelt. Deafheaven probeert niet om alleen maar harder of toegankelijker te klinken. In plaats daarvan zoekt de band een balans tussen verschillende stijlen en emoties. Daardoor voelt de plaat intens, persoonlijk en soms zelfs beklemmend aan. Veel moderne metalalbums klinken technisch indrukwekkend, maar missen emotie. Deafheaven doet juist het tegenovergestelde: de emotie staat altijd centraal.

Voor mij is Lonely People With Power daarom een van de sterkste Deafheaven-albums sinds Sunbather. Het is geen perfecte plaat, maar wel een album dat laat horen waarom Deafheaven zo’n unieke plek heeft binnen moderne metal. De band klinkt hier agressief, atmosferisch en emotioneel tegelijk, en juist die combinatie maakt deze plaat zo bijzonder.

WAARDERING: 8,2