Edge of the World (24-09-2021)

Het album Edge of the World van de Zweedse hardrockband Mad Invasion verscheen in 2021 en vormt het eerste echte studioalbum van de groep. Als ik naar deze plaat luister, hoor ik duidelijk dat de band veel liefde heeft voor klassieke hardrock uit de jaren zeventig en tachtig. De muziek bestaat uit stevige gitaren, duidelijke zang en soms ook toetsen die extra sfeer geven. De band probeert een mix te maken van melodie en kracht. Het resultaat is een album dat prettig wegluistert, al zijn niet alle nummers even spannend.

De opening van het album is het titelnummer “Edge of the World”. Dit nummer begint vrij traag en heeft een wat dreigende sfeer. De gitaren klinken zwaar en een beetje donker. Daardoor voelt het nummer bijna alsof er iets groots gaat gebeuren. Tegelijk blijft het geheel vrij rustig en komt de muziek niet echt tot een grote uitbarsting. De sfeer is goed, maar het nummer blijft een beetje op dezelfde lijn hangen. Daardoor vind ik het een redelijk begin van het album, maar geen echte knaller. Mijn waardering: 3,5 van 5.

Het tweede nummer “Scream’n Shout” heeft meteen meer tempo. De band klinkt hier energiek en enthousiast. Het refrein werkt ophitsend en geeft het gevoel dat het nummer gemaakt is voor een live publiek. De gitaren zijn vrolijker en de zang klinkt optimistisch. Het is een nummer dat makkelijk blijft hangen. Toch voelt het ook een beetje voorspelbaar. Het is gewoon een goed hardrocknummer zonder grote verrassingen. Mijn waardering: 3,5 van 5.

Daarna komt “Crazy & Wild”. Dit nummer probeert stoer en rockend te klinken, maar blijft wat op de achtergrond. De melodie is niet heel opvallend en het tempo voelt een beetje gezapig. Het nummer is niet slecht, maar ook niet heel spannend. Het kabbelt een beetje door zonder echt indruk te maken. Daardoor blijft het waarschijnlijk minder goed hangen dan andere nummers op het album. Mijn waardering: 3 van 5.

“Devil’s Calling” heeft een iets andere sfeer. Het nummer klinkt bedachtzaam en een beetje afwachtend. De band bouwt de muziek langzaam op. De gitaren en toetsen zorgen voor een lichte spanning, alsof er iets dreigends in de lucht hangt. Het is een nummer dat meer op sfeer dan op snelheid leunt. Daardoor werkt het goed als afwisseling op het album. Mijn waardering: 3,5 van 5.

De titel van “Destruction” doet vermoeden dat het een heel zwaar en krachtig nummer wordt. Helaas maakt het nummer die verwachting niet helemaal waar. Het grootste deel van het lied blijft vrij rustig en mist wat kracht. Pas tegen het einde komt er meer energie in de muziek. Dat slot is sterk, maar het duurt even voordat het nummer daar komt. Daardoor voelt het een beetje alsof het nummer zijn eigen titel niet helemaal waarmaakt. Mijn waardering: 3 van 5.

Met “Until the End” komt er meer energie terug. De gitaarriff is meteen opvallend en het refrein werkt goed als meezinger. Het is een nummer dat waarschijnlijk goed werkt tijdens concerten. De melodie blijft makkelijk hangen en de band klinkt hier zelfverzekerd. Het enige vreemde is dat het nummer vrij abrupt eindigt, alsof het plotseling stopt. Toch blijft het een van de betere momenten van het album. Mijn waardering: 4 van 5.

Ook “Fallen Angel” hoort bij de sterkere nummers. De combinatie van een fijne riff en een duidelijke melodie werkt hier erg goed. Het nummer klinkt aanstekelijk en heeft een prettig ritme. Dit is een lied dat makkelijk meerdere keren achter elkaar kan worden beluisterd. De band laat hier goed horen waar ze sterk in zijn: melodieuze hardrock met een duidelijke structuur. Mijn waardering: 4 van 5.

Het nummer “Walking in the Shadows” heeft een goede basis, maar mist soms een beetje spanning. De muziek kabbelt hier en daar wat rustig door. Gelukkig maakt het refrein veel goed. Dat klinkt prettig en zorgt ervoor dat het nummer toch blijft hangen. Het is een degelijk lied dat goed in het midden van het album past. Mijn waardering: 3,5 van 5.

“Trial by Fire” is opnieuw een aardig nummer. De band speelt strak en de melodie is netjes opgebouwd. Toch had het nummer wat spannender mogen zijn. Het blijft een beetje veilig en neemt weinig risico. Daardoor voelt het meer als een degelijk albumtrack dan als een hoogtepunt. Mijn waardering: 3,5 van 5.

Het album sluit af met “Cry Mercy”. Dit nummer laat de band horen in een stabiele en solide vorm. Het is een degelijke hardrocktrack met een goede balans tussen gitaren en zang. Het nummer springt niet extreem eruit, maar vormt wel een nette afsluiting van het album. Mijn waardering: 3,5 van 5.

Als ik het hele album bekijk, hoor ik een band die duidelijk plezier heeft in klassieke hardrock. Mad Invasion maakt muziek die sterk leunt op melodie en traditionele rockelementen. Niet elk nummer is even spannend, maar er staan genoeg goede momenten op de plaat om het interessant te houden. Vooral “Until the End” en “Fallen Angel” laten horen wat de band echt kan. Daardoor blijft Edge of the World een solide debuut voor liefhebbers van melodieuze hardrock.

WAARDERING: 7