Het album String Theory van A Flock of Seagulls uit 2021 is een vrij bijzonder project binnen hun latere carrière. Als ik ernaar kijk, voelt het minder als een klassiek nieuw studioalbum met nieuwe songs, en meer als een herinterpretatie van hun oudere werk. Toch zit er genoeg nieuws in om het interessant te maken.

Om te beginnen: String Theory verscheen op 20 augustus 2021 en is een samenwerking met het Slovenian Symphonic Film Orchestra. Dat betekent dat de bekende synthpop-sound van de band hier wordt gecombineerd met een volledig orkest. Voor een band die vooral bekend is om elektronische muziek uit de jaren tachtig, vind ik dat een opvallende stap.

Het album is eigenlijk een vervolg op hun eerdere project Ascension uit 2018. Ook dat album bevatte orkestrale versies van oudere nummers. Met String Theory gaan ze dus verder op dat idee: hun oude songs opnieuw opnemen, maar dan grootser en filmischer.

Wat ik interessant vind, is dat alle vier de originele bandleden meewerken aan dit album: Mike Score, Ali Score, Frank Maudsley en Paul Reynolds. Dat maakt het project extra bijzonder, want die originele bezetting was jarenlang niet actief samen in de studio.

Qua stijl blijft de basis duidelijk new wave en synthpop, maar het orkest voegt een extra laag toe. Ik merk dat de nummers daardoor minder “koud” en elektronisch klinken en juist warmer en voller worden. De muziek krijgt bijna iets filmisch, alsof het bij een soundtrack hoort.

Het album bevat in totaal 11 nummers en duurt ongeveer 48 minuten. Alle tracks zijn opnieuw opgenomen versies van oudere songs. Denk aan nummers zoals “Messages”, “The Story of a Young Heart” en “Say You Love Me”. Vooral dat laatste nummer werd gebruikt als eerste single van het album.

Opvallend is dat de arrangementen meestal vrij trouw blijven aan de originele nummers. Ze worden dus niet compleet veranderd, maar eerder “uitgebreid” met strijkers en orkestrale lagen. Daardoor herken je de songs meteen, maar klinken ze toch anders.

De opnames vonden plaats tussen 2018 en 2021 in studio’s in Slovenië en Italië. Dat internationale karakter past wel bij het idee van een orkestproject. De productie lag in handen van John Bryan en Sare Havlicek, die ook verantwoordelijk waren voor de orkestrale arrangementen.

Als ik naar de bedoeling van het album kijk, lijkt het vooral een manier om hun oude werk nieuw leven in te blazen. In interviews gaf Mike Score aan dat de platenmaatschappij vroeg om opnieuw naar hun catalogus te kijken en daar nieuwe versies van te maken.
Ik zie het dus als een soort brug tussen verleden en heden.

Wat betreft ontvangst: het album is niet echt een mainstream hit geworden, maar het werd wel gewaardeerd door fans van de band. Vooral mensen die hun muziek uit de jaren tachtig kennen, vinden het interessant om die nummers in een andere vorm te horen. Het is dus minder gericht op nieuwe luisteraars en meer op bestaande fans.

Een ander belangrijk punt is dat String Theory laat zien dat de muziek van A Flock of Seagulls best tijdloos is. Door de orkestrale aanpak klinkt het minder gebonden aan de jaren tachtig. Ik merk dat de melodieën en structuren sterk genoeg zijn om ook zonder pure synthesizers overeind te blijven.

Als ik alles bij elkaar neem, zie ik String Theory als een soort “heruitvinding” van de band. Het is geen revolutie, maar eerder een creatieve manier om hun oude materiaal opnieuw te presenteren. Voor liefhebbers van hun werk is het een interessante luisterervaring, omdat je bekende nummers hoort met een compleet andere sfeer.

Kort gezegd: het album combineert nostalgie met een nieuwe invalshoek. Het laat horen hoe een typische new wave-band zich kan aanpassen zonder zijn identiteit te verliezen.

WAARDERING: 7,7