Eagulls (03-03-2014)

Toen ik dit album voor het eerst hoorde, viel mij meteen op hoe rauw en direct het klinkt. Eagulls is het debuutalbum van de gelijknamige band uit Leeds en kwam uit in 2014 via het label Partisan Records. De plaat kreeg veel aandacht in de Britse en Amerikaanse muziekpers, onder andere van NME en Pitchfork. Veel critici zagen de band als een frisse, maar ook felle stem binnen de moderne post-punk.

De muziek op dit album is stevig en soms zelfs agressief. De gitaren klinken scherp en snijdend, met veel galm en echo. De bas dreunt vaak donker op de achtergrond en de drums klinken strak en energiek. De zang van George Mitchell is opvallend: hij zingt niet netjes of glad, maar eerder schreeuwend en emotioneel. Dat geeft de nummers een gevoel van frustratie en urgentie.

Wat ik interessant vind, is dat de band duidelijk is beïnvloed door oudere post-punkbands zoals The Cure en Gang of Four, maar toch modern klinkt. Je hoort de jaren tachtig terug in de sfeer, maar de productie is harder en voller. Sommige stukken doen zelfs denken aan shoegaze, door de lagen gitaar die over elkaar heen schuiven.

De teksten op het album gaan vaak over vervreemding, onrust en het gevoel niet helemaal te passen in de wereld om je heen. Het klinkt soms boos, soms verdrietig. Er zit weinig vrolijkheid in deze plaat. Toch is het geen sombere luisterervaring, omdat de energie zo hoog ligt. De nummers zijn meestal kort en krachtig. Ze blijven niet te lang hangen, maar slaan snel toe.

De productie is bewust niet te gepolijst. Het album klinkt ruw, alsof je de band live in een kleine zaal hoort. Dat past goed bij hun stijl. In 2014 traden ze veel op en stonden ze ook in de VS in de belangstelling. Ze speelden zelfs bij Late Show with David Letterman, wat voor een jonge Britse post-punkband best bijzonder was.

Als ik het album in één zin moet samenvatten: het is een harde, emotionele en energieke plaat die laat horen hoe modern post-punk in 2014 kon klinken.

WAARDERING: 7,4