Ik luister steeds vaker naar Metal en daarin spreekt vooral de atmosferische en melodische metal me zeer aan. Dus ook dit album van Blut aus Nord, Het is het zestiende studioalbum van deze artiesten het verscheen op 28 november 2025 via Debemur Morti Productions. De band bestaat al sinds 1993, maar is voor mij een kennismaking.

Dit album duurt ongeveer 51 à 52 minuten en bevat zeven nummers. Wat mij vooral opvalt, is dat het niet voelt als losse tracks, maar als één lange muzikale reis.

De stijl van het album

Ik hoor hier een toch wel eigen invulling van de atmosferische black metal. De gitaren klinken melodisch en bestaan vaak uit meerdere lagen tegelijk. Daardoor ontstaat een vol en breed geluid. Daarnaast gebruiken ze synthesizers en keyboards die zorgen voor een ruimtelijk en bijna kosmisch gevoel. De muziek voelt alsof ik door een donkere ruimte zweef.

De sfeer is belangrijker dan snelheid. Natuurlijk zijn er stevige riffs en felle stukken, maar er zijn ook rustige, bijna dromerige momenten. Sommige delen doen zelfs denken aan post-rock of shoegaze, maar dan gemengd met de donkere ondertoon van black metal.

Nummer voor nummer

1. Shadows Breathe First
   Dit openingsnummer begint rustig en bouwt langzaam op. Ik hoor gitaren die als lagen over elkaar heen schuiven. Daarna wordt het ineens intenser. De sfeer is donker, maar ook hypnotiserend. Dit nummer zet meteen de toon van het album. (4)
2. Seclusion
   Hier klinkt de muziek iets langzamer en blijft wat meer ingetogen. Er zit veel ruimte in het geluid. Het nummer voelt eenzaam en naar binnen gericht, wat goed past bij de titel. De melodieën bewegen langzaam vooruit. De band zet hier vooral sfeer neer in plaats van kracht.(4)
3. The Ordeal
   Dit is emotioneler en heftiger. De zang klinkt soms schreeuwend en dan weer meer gedragen. Voor mij voelt dit als een innerlijke strijd in muziek omgezet. Het nummer heeft veel dynamiek en verandert regelmatig van ritme. (4)
4. The Fall Opens The Sky
   Dit nummer begint krachtig. De drums stuwen het geheel vooruit en de gitaren klinken groot en open. Het heeft iets groots en episch. Ik hoor hier ook progressieve invloeden: het nummer ontwikkelt zich steeds verder en blijft niet hangen in één simpel patroon. Er ontstaat een prachtige geluidsmuur die even plotseling weer verdwenen is om in een ander ritme opnieuw opgebouwd te worden. (4)
5. What Burns Now Listens
   Hier hoor ik opnieuw een mix van rust en intensiteit. Het nummer klinkt mysterieus. Soms is het bijna dromerig, daarna weer stevig en donker. Het voelt als een belangrijk deel van het verhaal dat dit album vertelt, alsof alles langzaam samenkomt. (4)
6. Twin Suns Reverie
   Dit is het kortste nummer van de plaat. Het klinkt meer als een instrumentaal tussenstuk. Geen harde uitbarstingen, maar een rustige, bijna ambient sfeer. Voor mij werkt het als een adempauze voor het lange slotstuk. (3,5)
7. The End Becomes Grace
   Het laatste nummer duurt ruim twaalf minuten en voelt echt als een afsluiting. De muziek bouwt langzaam op, kent rustige stukken en krachtige uitbarstingen. Ik hoor melodische gitaren, atmosferische klanken en ook momenten die teruggrijpen naar de klassieke black-metalsfeer van de band. Aan het einde voelt het alsof alles netjes wordt afgerond. (4)
   
   

Het totaalgevoel

Voor mij voelt dit album als een reis door geluid: van donker en intens naar dromerig en bijna kosmisch. Elke track heeft een eigen sfeer, maar samen vormen ze één geheel. Wie houdt van metal die verder kijkt dan alleen snelheid en agressie, kan hier veel in ontdekken. 

WAARDERING: 7,9