DVM Spiro
De Italiaanse band DVM Spiro is een vrij onbekende maar interessante naam binnen de metalwereld. Als ik alles op een rijtje zet. zie ik een groep die vooral gericht is op sfeer, emotie en lange, zware composities. Ze zijn niet bedoeld voor snelle, makkelijke muziek, maar juist voor luisteraars die houden van diepe en donkere klanken.
De band is ontstaan in 2012 in Italië en bestaat uit muzikanten die eerder actief waren in de oudere undergroundband Nihili Locus. Dat is belangrijk, want die achtergrond hoor je duidelijk terug in hun muziek. Het zijn ervaren muzikanten die al langer bezig zijn met extreme metal en daardoor een vrij eigen stijl hebben ontwikkeld.
Wat voor muziek maakt DVM Spiro precies? Het wordt meestal omschreven als atmosferische doom/death metal. Dat betekent dat de muziek langzaam is, zwaar klinkt en vaak een sombere sfeer heeft. Tegelijk zit er veel aandacht in opbouw en gevoel. De nummers zijn vaak lang en bestaan uit meerdere delen. In plaats van simpele liedjes krijg je bijna kleine muzikale verhalen.
Een belangrijk kenmerk van hun geluid is de combinatie van verschillende zangstijlen. Zo hoor je diepe growls (lage, rauwe zang) naast heldere vrouwelijke zang. Dat contrast geeft hun muziek extra emotie en maakt het minder eentonig. Ook gebruiken ze elementen uit klassieke muziek en creëren ze een soort oude, bijna mysterieuze sfeer.
Hun eerste album verscheen pas in 2019 en heet MMXIX – In Frigidvm Lectvm. Dat is opvallend, want de band bestond toen al een aantal jaren. Dit komt omdat ze langzaam werken en veel tijd nemen om hun muziek goed uit te werken. Daarna bleef het een tijd stil rond de band, maar dat betekende niet dat ze gestopt waren. Ze werkten juist rustig door aan nieuw materiaal.
In 2026 kwamen ze terug met een nieuw album: MMXXVI – Grave. Dit album is vrij lang en bestaat uit een paar lange nummers, samen goed voor meer dan een uur muziek. De sfeer van dit album is volgens verschillende bronnen erg donker en zwaar. Thema’s als wanhoop, eenzaamheid en dood spelen een grote rol.
Bijzonder is dat hun nummers vaak voelen als een soort reis. Zo zijn er nummers van meer dan tien minuten waarin de muziek langzaam verandert. Soms begint het rustig en bouwt het langzaam op naar zware stukken met harde gitaren. Daarna zakt het weer terug naar rustige, bijna dromerige passages. Dat maakt het luisteren intens, maar ook best indrukwekkend als je er de tijd voor neemt.
De band haalt duidelijk inspiratie uit bekende doom metal groepen zoals My Dying Bride en Paradise Lost, vooral uit hun oudere werk. Toch probeert DVM Spiro niet simpelweg te kopiëren. Door de mix van klassieke invloeden, lange structuren en hun specifieke sfeer klinkt het toch als iets eigens.
Qua bezetting bestaat de band tegenwoordig uit drie leden: Roberto Ripollino, Massimo Currò en Valeria De Benedictis. Zij verdelen de instrumenten en zang onderling. Het feit dat ze met weinig mensen werken, zorgt er misschien voor dat hun muziek zo samenhangend klinkt. Alles lijkt goed op elkaar afgestemd.
Wat ook opvalt, is dat DVM Spiro niet heel commercieel is. Ze richten zich duidelijk op een nichepubliek. Hun muziek is zwaar, traag en soms zelfs een beetje moeilijk om in te komen. Maar juist daardoor hebben ze een eigen plek binnen de metalwereld. Fans van atmosferische en melancholische metal zullen hier waarschijnlijk veel in waarderen.
Als ik het samenvat, zie ik DVM Spiro als een band die vooral draait om sfeer en diepgang. Ze maken geen snelle hits, maar lange, emotionele stukken muziek die tijd nodig hebben. Het is muziek die je niet zomaar op de achtergrond zet, maar waar je echt voor moet gaan zitten. Dat maakt ze misschien minder bekend, maar wel bijzonder binnen hun genre.