Ik vind The Kick Inside van Kate Bush een heel bijzonder debuutalbum. Het kwam uit in 1978 en dat hoor je ook een beetje terug in het geluid, maar tegelijk klinkt het nog steeds fris en eigen. Wat mij meteen opvalt, is dat ze toen al precies wist wat ze wilde. Haar stem is anders dan die van andere zangeressen en haar muziek voelt vaak een beetje dromerig en soms zelfs vreemd, maar op een goede manier.

Het album begint met Moving. Ik ervaar dit als een mysterieus en spannend nummer. Vooral de piano valt op en trekt mij direct het album in. Het heeft iets rustig maar tegelijk ook iets ongrijpbaars. Daarna komt The Saxophone Song. Normaal gesproken ben ik niet zo fan van een heel aanwezige saxofoon, maar hier werkt het toch best goed. De piano houdt het nummer in balans, waardoor het prettig blijft om naar te luisteren.

Strange Phenomena is wat rustiger in het begin, maar het refrein maakt veel goed. Dat blijft echt hangen en geeft het nummer meer kracht. Bij Kite merk ik dat het wat minder soepel loopt. Het klinkt een beetje stoterig en daardoor pakt het mij net iets minder, al blijft het nog steeds interessant.

Dan komt voor mij een hoogtepunt: The Man with the Child in His Eyes. Dit is echt een prachtig nummer. Haar zang maakt het bijna magisch. Ik snap goed waarom dit zo’n geliefd lied is, want het raakt meteen. Ook Wuthering Heights is zo’n nummer dat je niet vergeet. Het is apart, met haar hoge stem, maar juist daardoor blijft het hangen. Dit is echt een klassieker.

Met James and the Cold Gun gaat het album een iets meer rechttoe rechtaan kant op. Het is wat normaler dan de andere nummers, maar door haar stem blijft het toch boeiend. Feel It is daarna weer heel rustig en leunt bijna helemaal op haar zang. Dat maakt het kwetsbaar en intiem.

Oh to Be in Love heeft een sterk meerstemmig refrein. Dat geeft het nummer energie en maakt het vrolijker dan sommige andere liedjes. L'Amour Looks Something Like You laat goed horen hoe goed ze haar stem beheerst. Ze speelt ermee en dat maakt het interessant om te volgen.

Bij Them Heavy People krijg ik een vrolijk gevoel. Vooral het refrein maakt het luchtig en toegankelijk. Daarna komt Room for the Life, waarin ze opnieuw laat horen hoe bijzonder haar stem is. Het voelt een beetje als een showcase van wat ze allemaal kan.

Het album eindigt met The Kick Inside. Ik vind dit een heel mooi slot. Het is gevoelig en rondt het geheel goed af. Het laat nog één keer horen hoe sterk ze is in het overbrengen van emotie.

Als ik naar het hele album kijk, dan hoor ik veel afwisseling. Sommige nummers zijn rustig en klein, andere juist opvallend en eigenzinnig. Wat alles bij elkaar houdt, is haar stem en haar manier van schrijven. Ik heb het idee dat ze echt haar eigen wereld creëert in deze muziek.

Voor een debuut vind ik dit indrukwekkend. Ze klinkt al volwassen en uniek, terwijl ze nog zo jong was. Niet elk nummer is perfect, maar dat maakt het juist menselijk. De hoogtepunten zijn echt heel sterk en blijven lang hangen.

Kort gezegd: The Kick Inside is een album dat laat horen wie Kate Bush is. Creatief, eigenzinnig en emotioneel. Ik begrijp goed waarom dit album nog steeds zo belangrijk wordt gevonden.