Als ik Somersaults van Deathcrash beluister, voelt het meteen als een plaat die ergens tussen twee fases in zit. Ik hoor duidelijk de wortels van hun eerdere werk terug: trage opbouw, veel ruimte en een emotionele onderlaag die nooit helemaal verdwijnt. Tegelijk merk ik dat de band hier een andere kant op beweegt. De nummers zijn korter, directer en soms zelfs een beetje richting indie rock getrokken. Dat maakt het album toegankelijker, maar zorgt er ook voor dat niet alles even overtuigend overkomt.

Wat mij als eerste opvalt, is hoe sterk de opening “Somersaults” meteen de sfeer neerzet. Het is een ingetogen nummer met een mooie melodie en samenzang, en het thema van het album wordt hier direct duidelijk: terugkijken op jeugd en het besef dat je ouder wordt. Dat gevoel van blijven hangen in het verleden terwijl anderen doorgaan, loopt als een rode draad door de plaat. Die combinatie van nostalgie en onzekerheid geeft het album een duidelijke samenhang.

Daarna hoor ik met “NYC” en “CMC” dat de band iets meer durft te experimenteren. “NYC” voelt wat losser en wijkt iets af van hun typische slowcore geluid, terwijl “CMC” juist begint als een fluisterend, kwetsbaar moment en langzaam iets opener wordt. In deze fase van het album krijg ik het idee dat Deathcrash nog zoekende is. Niet alles grijpt me meteen, maar het laat wel zien dat ze nieuwe dingen proberen.

Een belangrijk verschil met hun eerdere werk is de rol van de zang. Die staat hier veel meer op de voorgrond. Soms werkt dat goed, omdat de teksten persoonlijker en directer binnenkomen. Maar ik merk ook dat het de muziek af en toe beperkt. Waar hun oudere nummers vaak langzaam groeiden naar een grote ontlading, blijven sommige tracks hier wat vlakker. Dat hoor ik bijvoorbeeld bij “Triumph”, dat muzikaal interessant is, maar vocaal niet helemaal overtuigt.

Gelukkig herpakt het album zich richting het midden. “Bella” is voor mij een van de sterkere momenten: rustig opgebouwd, met een mooie melodie en een overtuigend slot. Hier hoor ik weer die balans tussen emotie en opbouw waar de band goed in is. Ook “The Thing You Did” laat dat horen. Dit nummer groeit langzaam en eindigt sterk, waardoor het een van de meest memorabele tracks van het album wordt. Hier komt hun oude kracht weer echt naar voren.

Wat ik verder interessant vind, is hoe het album speelt met contrast. Nummers als “Wrong to Suffer” en “Stay Forever” zijn meer introvert en bedachtzaam, maar bevatten toch kleine spanningsmomenten. “Love for M” valt op door zijn thematische diepgang en voelt iets persoonlijker en intenser. Het slotnummer “Marie’s Last Dance” rondt het album mooi af: pakkend, enigszins melancholisch en passend bij het gevoel van afsluiting dat door de hele plaat heen hangt.

Als ik kijk naar de teksten, merk ik dat alles draait om volwassen worden. Het gaat over twijfels, relaties die veranderen en het besef dat dromen niet altijd uitkomen. Nummers behandelen onderwerpen zoals mentale struggles, onzekerheid over de toekomst en het loslaten van het verleden. Dat maakt het album persoonlijk en herkenbaar, maar ook soms zwaar en introspectief.

Wat ik uiteindelijk het meest voel bij Somersaults, is dat het een groeialbum is. De eerste luisterbeurt kan wat vlak aanvoelen, vooral als je hun oudere werk gewend bent. Maar hoe vaker ik luister, hoe meer details en nuances ik hoor. De productie is helder en er zit veel subtiliteit in de gitaren en opbouw.

Toch blijft het voor mij een plaat met twee kanten. Aan de ene kant waardeer ik dat Deathcrash nieuwe richtingen verkent en niet stil blijft staan. Aan de andere kant mis ik soms de intensiteit en spanning die hun eerdere werk zo bijzonder maakte. Niet elk nummer blijft hangen, en daardoor voelt het geheel net niet volledig uitgewerkt.

Kort gezegd zie ik Somersaults als een overgangsalbum. Het is niet hun sterkste werk, maar wel een belangrijke stap. Het laat een band horen die zoekt, verandert en groeit. En juist daardoor blijft het interessant, ook al is het niet perfect.

WAARDERING: 7,2