Ik blijf Raging Souls van Minimal Compact een van de meest intrigerende new wave/postpunkalbums uit de jaren tachtig vinden. Iedere keer wanneer ik de plaat opnieuw hoor, merk ik hoe sterk de sfeer eigenlijk is. Dit album draait niet om grote refreinen of opvallende solo’s. Alles voelt beheerst, hypnotisch en soms bijna filmisch aan. Juist daardoor blijft de muziek in mijn hoofd hangen.

De productie van Colin Newman geeft het album een helder en ruimtelijk geluid. Sommige luisteraars vinden het daardoor iets te netjes, maar ik vind dat goed passen bij de mysterieuze sfeer van de plaat. De muziek klinkt donker zonder echt zwaar te worden. Dat is volgens mij ook waarom Raging Souls vandaag nog steeds modern aanvoelt.

Het album opent met “The Traitor”, dat ik een 7 geef. Ik vind dit een goede binnenkomer, al mist het nummer voor mij net iets extra’s om echt memorabel te worden. Toch hoor ik meteen waar Minimal Compact sterk in is: de strakke ritmes, de beweeglijke bas van Malka Spigel en die licht nerveuze spanning die constant onder de muziek hangt. Het nummer zet direct de sfeer neer zonder overdreven dramatisch te worden.

Daarna volgt “My Will”, voor mij een duidelijke 8. Dit nummer blijft een van de hoogtepunten van het album. De melodie is eenvoudig, maar precies daardoor blijft het snel hangen. De baslijn beweegt constant door terwijl de gitaren zweven tussen melancholie en spanning. De zang van Samy Birnbach klinkt kwetsbaar en afstandelijk tegelijk. Ik snap wel dat sommige mensen zijn stem beperkt vinden, maar binnen deze muziek werkt het juist perfect. Een betere technische zanger zou misschien teveel emotie toevoegen, terwijl de kracht hier juist in de ingetogen sfeer zit.

“This World” krijgt van mij een 7. Ik vind het een sterk nummer binnen het geheel van het album, maar het blijft iets minder hangen dan de echte hoogtepunten. De sfeer blijft donker en ritmisch, al merk ik hier ook een beetje wat sommige online recensenten bedoelen wanneer ze zeggen dat de plaat af en toe té beheerst klinkt. Toch waardeer ik juist dat Minimal Compact nergens probeert groots of bombastisch te worden.

“When I Go” krijgt opnieuw een 8 en blijft voor mij misschien wel het mooiste nummer van de hele plaat. Iedere keer wanneer ik dit hoor, krijg ik het gevoel alsof ik ’s nachts door lege stadsstraten loop. Het nummer klinkt melancholisch en zwevend zonder sentimenteel te worden. De gitaren creëren een bijna dromerige sfeer. Ik begrijp volledig waarom dit nummer later gebruikt wordt in Wings of Desire van Wim Wenders. Het heeft echt iets filmisch en tijdloos.

“Autumn Leaves” geef ik een 7. Veel luisteraars noemen dit nummer online een van de sfeervolste momenten van het album en dat begrijp ik goed. De muziek klinkt hier heel subtiel en bijna mistig. Toch raakt het mij persoonlijk net iets minder sterk dan “When I Go” of “My Will”. Maar ook hier blijft de combinatie van postpunk, new wave en subtiele Midden-Oosterse invloeden interessant klinken.

Het titelnummer “Raging Souls” krijgt van mij een 8. Dit nummer laat perfect horen waar Minimal Compact goed in is. De pulserende bas, de strakke drums en de beheerste spanning zorgen ervoor dat het nummer langzaam onder mijn huid kruipt. Het klinkt donker, maar tegelijk warm en ritmisch. Dat vind ik een van de sterkste eigenschappen van dit album: de muziek heeft beweging en energie zonder agressief te worden.

“Returning Wheel” waardeer ik met een 7. Het nummer past goed binnen het geheel, maar voelt meer als onderdeel van de sfeer dan als een echte uitschieter. Dat is trouwens ook iets wat ik vaker teruglees op sites als Rate Your Music en Sputnikmusic. Veel luisteraars vinden Raging Souls vooral sterk als totaalervaring en minder als verzameling losse tracks.

“Sananat” krijgt van mij weer een 8 en hoort absoluut bij mijn favorieten. Hier hoor ik misschien nog het duidelijkst de Midden-Oosterse invloeden waar Minimal Compact bekend om staat. Niet overdreven aanwezig, maar subtiel verwerkt in de ritmes en melodieën. Daardoor klinkt de band totaal anders dan veel Britse of Amerikaanse new wave en postpunkgroepen uit dezelfde periode. Dat unieke karakter maakt de plaat voor mij zo interessant.

Het album sluit af met “Shouts and Kisses”, dat ik een 7 geef. Ik vind het een passende afsluiter die de mysterieuze sfeer van het album goed vasthoudt. Tegelijk voelt het nummer iets minder sterk dan de beste momenten van de plaat. Toch blijf ik het waarderen hoe consistent de sfeer op het album blijft.

Wat ik uiteindelijk het meest bewonder aan Raging Souls, is dat het album nergens probeert trendy of commercieel te klinken. De muziek neemt de tijd en vertrouwt volledig op sfeer, ritme en kleine details. Daardoor groeit de plaat steeds verder bij iedere luisterbeurt. Voor mij blijft dit een verborgen klassieker binnen postpunk en coldwave: donker, elegant en nog altijd verrassend tijdloos.

WAARDERING: 7,4