Als je luistert naar het debuutalbum Camel uit 1973, hoor je meteen dat dit een band is met potentie. Het is hun eerste plaat, maar het klinkt nergens als een onzekere start. Je hoort dat de muzikanten al goed op elkaar zijn ingespeeld. Tegelijk weet  je ook dat ze nog zoeken naar hun eigen geluid. Dat maakt dit album juist interessant.

In 1973, ik was toen 14 en kocht mijn eerste vinyl, was progressieve rock erg populair in Engeland. Bands als Genesis en Yes maakten grote, ingewikkelde muziekstukken. Camel doet dat ook een beetje, maar hun aanpak is rustiger en melodischer. Ze willen niet alleen indruk maken met techniek, maar vooral met sfeer.

De opening van het album zet meteen de toon. De muziek klinkt warm en dromerig. Gitarist Andrew Latimer speelt lange, vloeiende solo’s die niet schreeuwen, maar juist zingen. Ik vind zijn stijl heel herkenbaar. Hij speelt met gevoel en dat hoor ik duidelijk terug. Toetsenist Peter Bardens voegt daar zachte orgel- en pianoklanken aan toe. Samen zorgen ze voor een bijna zwevende sfeer.

Wat mij ook opvalt, is dat de zang niet altijd het belangrijkste is. Soms voelt het alsof de stem gewoon een extra instrument is. De zang is niet heel krachtig of spectaculair, maar wel eerlijk en passend bij de muziek. Dat geeft het album iets kwetsbaars. Het klinkt menselijk en oprecht.

Een van de sterkste momenten vind ik “Never Let Go”. Hier hoor ik goed waar Camel later bekend om zou worden. Het nummer bouwt rustig op. Eerst zachte stukken, daarna meer kracht en tempo. De gitaarsolo in dit nummer raakt me echt. Het is geen snelle solo vol trucjes, maar een melodie die blijft hangen. Dit soort momenten maken de muziek van Camel bijzonder.

Er staan ook instrumentale stukken op de plaat. Die laten zien dat de band technisch sterk is. De ritmesectie – bas en drums – speelt strak en houdt alles bij elkaar. De muziek wisselt soms van tempo en sfeer, maar het voelt nooit rommelig. Alles klinkt logisch. Dat vind ik knap voor een debuut.

Toch hoor ik ook dat Camel hier nog niet helemaal hun topniveau heeft bereikt. Een aantal van de opvolgende albums klinken volwassener. Op dit album is de band nog wat zoekende naar het juiste recept. Maar dat hoort misschien ook bij een eerste album. Ze experimenteren en proberen dingen uit.

De productie van het album klinkt typisch begin jaren zeventig. Het geluid is warm, maar niet heel scherp of modern. Dat geeft het album een nostalgisch gevoel. Voor mij past dat goed bij de muziek. Het is duidelijk een album uit mijn jeugdjaren.

Wat ik wel al sterk vind aan dit album, is de balans tussen rust en kracht. Camel kan stevig spelen, maar kiest net zo vaak voor melodie en sfeer. Daardoor voelt de muziek nooit agressief. Het is muziek waar ik rustig voor kan gaan zitten. Ik hoor invloeden van andere prog bands, maar ik hoor ook al een eigen stijl ontstaan die wat naar jazzrock neigt.

Als ik dit album vergelijk met latere platen zoals Mirage of The Snow Goose, dan hoor ik dat Camel zich later verder heeft ontwikkeld. Die albums klinken zelfverzekerder en meer uitgewerkt. Maar zonder dit debuut was dat niet mogelijk geweest. Hier leggen ze de basis. Hier hoor ik de eerste echte stappen van een band die later een vaste plek zou krijgen in de progressieve rock.

Samengevat vind ik Camel uit 1973 een sterk en sfeervol begin. Het is geen 100% perfect album, maar wel een eerlijke en muzikale plaat vol mooie momenten. Vooral de gitaar van Latimer en de warme toetsen van Bardens maken indruk op mij. Voor liefhebbers van rustige, melodische progressieve rock is dit album zeker de moeite waard. Het voelt als het begin van een reis – en ik weet inmiddels dat die reis nog veel moois zou brengen.

Mijn waardering per nummer (van 0 tot 5)

  Slow Yourself Down – Een sterke opener. Het begint rustig maar krijgt snel meer kracht. Mooie gitaar en veel energie. (4)

  Mystic Queen – Dromerig en een beetje mysterieus. De toetsen geven sfeer. Fijn om naar te luisteren. (4,5)

  Six Ate – Instrumentaal nummer. Veel tempo en goed samenspel. Hier hoor ik dat de band technisch sterk is. (4)

  Separation – Kort en vrij somber. Minder opvallend, maar past goed tussen de andere nummers. (4)

  Never Let Go – Een hoogtepunt op hetbalbum. Rustige opbouw en een prachtige gitaarsolo. Blijft hangen. (4,5)

  Curiosity – Speels en licht. Klinkt iets losser dan de rest van het album. (4)

  Arubaluba – Opnieuw instrumentaal. Ritmisch en levendig. De band laat hier hun energie horen. (4)

WAARDERING: 8,2