Het album No Love Lost to Kindness van Yumi Zouma is hun vijfde studioalbum en verscheen op 30 januari 2026. Als ik alle informatie en recensies samenbreng, begrijp ik dat dit album vooral als een belangrijk keerpunt in hun carrière geldt. Het is niet zomaar een volgende plaat, maar echt een moment waarop de band bewust een andere richting inslaat.

Om te beginnen de basis: het album werd uitgebracht via het label Nettwerk en bestaat uit 12 nummers met een totale speelduur van ongeveer drie kwartier. De opnames vonden grotendeels plaats in Mexico-Stad, waar de band samenkwam tussen tournees door. Dat is belangrijk, want eerdere albums werden vaak op afstand gemaakt. Dit keer werkten ze intensiever samen, en dat hoor je terug in het geluid.

Uit de recensie begrijp ik ook dat de stijl van de band duidelijk veranderd is. Yumi Zouma stond altijd bekend om hun dromerige, zachte dream pop, maar op dit album kiezen ze vaker voor een steviger geluid. Gitaren zijn prominenter aanwezig, nummers klinken directer en soms zelfs een beetje rauw. Dat lijkt op een verschuiving richting indie rock en poprock, zonder dat ze hun oude sfeer helemaal loslaten.

De band heeft zelf ook aangegeven dat ze bewust afstand wilden nemen van hun oude, “zachte” productie. Ze wilden meer emotie en eerlijkheid laten horen, met grotere refreinen en persoonlijkere teksten. Dat maakt het album wat intenser dan hun eerdere werk.

Het album begint met “Cross My Heart and Hope to Die”, dat meteen een energiek en bijna fel begin geeft. Daarna volgen tracks zoals “Bashville on the Sugar” en “Blister”, die een meer uptempo en soms bijna poppunk-achtige sfeer hebben. Tegelijk zijn er ook rustigere nummers zoals “95” en “Waiting for the Cards to Fall”, waarin de band juist teruggrijpt naar hun meer dromerige kant.

Het album heeft dus niet één duidelijke stijl. Het wisselt tussen stevig en zacht, tussen direct en sfeervol. Dat zorgt ervoor dat het soms wat zoekend aanvoelt, maar ook dat het veelzijdig is. Sommige nummers bevatten zelfs invloeden van grunge en jaren 90-muziek, wat weer een nieuwe laag toevoegt.

De teksten op het album zijn vrij persoonlijk. Thema’s zoals identiteit, verandering en innerlijke strijd komen vaak terug. Zo gaat het nummer “Drag” bijvoorbeeld over het loslaten van een oude versie van jezelf en het accepteren van wie je bent. Dat soort onderwerpen geven het album een emotionele lading die sterker is dan op eerdere platen.

Qua productie is het album gedaan door bandleden Josh Burgess en Charlie Ryder. Het geluid is daardoor vrij helder en direct. Minder “mistig” dan hun oude werk, maar nog steeds met genoeg lagen om interessant te blijven.

Als ik kijk naar hoe het album ontvangen wordt, zie ik dat veel recensies het beschrijven als een evolutie in plaats van een complete verandering. De band probeert iets nieuws, maar blijft toch herkenbaar. Sommige mensen vinden dat ze nog verder hadden kunnen gaan in hun nieuwe stijl, terwijl anderen juist blij zijn dat ze hun oude geluid niet helemaal loslaten.

Kort samengevat begrijp ik dat No Love Lost to Kindness een soort overgangsalbum is. Het verbindt hun oude dromerige sound met een nieuw, steviger geluid. Het is misschien niet hun meest consistente plaat, maar wel een van hun meest interessante, juist omdat ze risico’s nemen en zichzelf opnieuw proberen uit te vinden.

WAARDERING: 6,9