Toen ik Mad! van Sparks had opgezet, hoorde ik direct dat Ron en Russell Mael nog altijd precies doen waar ze zelf zin in hebben. Dat is eigenlijk ook de kern van dit album. Na meer dan vijftig jaar muziek maken klinkt de band nog steeds herkenbaar, maar zeker niet uitgeblust. De broers blijven experimenteren met melodieën, teksten en arrangementen, terwijl ze tegelijkertijd trouw blijven aan hun eigen stijl. Dat levert een album op dat ik met plezier beluister en dat bij elke luisterbeurt iets nieuws laat horen.

De opening met "Do Things My Own Way" (8) is meteen een schot in de roos. Het nummer heeft een sterke boodschap die goed past bij Sparks. De broers hebben hun hele carrière hun eigen koers gevaren en dat hoor ik hier terug. Muzikaal klinkt het energiek, met een pakkende melodie en een refrein dat gemakkelijk blijft hangen. Het nummer zet direct de toon voor wat volgt.

Daarna komt "JanSport Backpack" (8), een van de meest besproken nummers van het album. Alleen Sparks kan een alledaagse rugzak gebruiken als uitgangspunt voor een interessant lied. Wat op papier vreemd klinkt, werkt verrassend goed. De melodie is sterk en de tekst is slim geschreven. Het nummer laat goed horen waarom zoveel mensen de unieke kijk van Ron Mael op de wereld waarderen.

Met "Hit Me, Baby" (7) blijft het niveau goed. Het nummer heeft humor en energie, maar behoort voor mij niet tot de absolute hoogtepunten van de plaat. Toch zit het knap in elkaar en zorgt het voor afwisseling. De zang van Russell klinkt zoals altijd uitstekend en geeft het nummer extra karakter.

"Running Up a Tab at the Hotel for the Fab" (7) is opnieuw typisch Sparks. De titel alleen al verraadt dat de band een eigen gevoel voor humor heeft. Muzikaal zit het nummer goed in elkaar, al vind ik het iets minder memorabel dan sommige andere tracks. Toch blijft het interessant door de vele kleine details in het arrangement.

Een van de mooiste nummers op het album vind ik "My Devotion" (8). Hier laat Sparks een meer emotionele kant horen. De melodie voelt warm aan en Russell brengt de tekst met veel gevoel. Het nummer vormt een prettig rustpunt tussen de meer speelse composities.

Met "Don't Dog It" (7) schakelt de band weer terug naar een luchtigere sfeer. Het nummer heeft een prettig ritme en bevat de nodige humor. Hoewel het niet direct een favoriet van mij wordt, luister ik er met plezier naar.

"In Daylight" (8) behoort vervolgens weer tot de sterkere momenten van het album. De compositie voelt rijk aan en bevat meerdere lagen die ik pas na enkele luisterbeurten echt begin op te merken. Dat is iets wat vaker gebeurt op Mad!. Veel nummers groeien langzaam.

Dat geldt ook voor "I-405 Rules" (8). De titel verwijst naar een bekende snelweg in Californië, maar het nummer gaat over meer dan alleen verkeer. Zoals vaker bij Sparks zit er achter een alledaags onderwerp een bredere gedachte. Muzikaal vind ik dit een van de meest aanstekelijke nummers van het album.

"A Long Red Light" (8) houdt het hoge niveau vast. Het nummer heeft een fijne balans tussen humor en reflectie. De melodie blijft hangen zonder dat het geforceerd aanvoelt. Hier hoor ik ook hoe goed de productie van het album is. Alles klinkt helder en zorgvuldig uitgewerkt.

Een ander hoogtepunt is "Drowned in a Sea of Tears" (8). Dit nummer heeft een iets melancholischer karakter dan veel andere tracks. Juist daardoor valt het op. Russell weet de emotie overtuigend over te brengen, terwijl Ron een arrangement neerzet dat zowel elegant als verrassend klinkt.

Tegen het einde van het album krijg ik "A Little Bit of Light Banter" (7) te horen. Het nummer brengt opnieuw wat luchtigheid. Hoewel het niet dezelfde impact heeft als de sterkste nummers op de plaat, zorgt het wel voor variatie en houdt het album levendig.

Afsluiter "Lord Have Mercy" (7) rondt het album op een degelijke manier af. Het nummer mist voor mij net dat beetje extra om echt boven de rest uit te stijgen, maar vormt wel een passend slot van een sterke verzameling liedjes.

Wat mij tijdens het luisteren vooral opvalt, is hoe moeiteloos Sparks verschillende stijlen combineert. Synthpop, artrock, theatrale pop en elektronische muziek lopen voortdurend door elkaar. Toch voelt het album nooit rommelig aan. Alles heeft een duidelijke plaats binnen het geheel. Dat komt mede door de ervaring van de broers Mael. Ze weten precies hoe ze een nummer moeten opbouwen en hoe ze een luisteraar geïnteresseerd houden.

De teksten verdienen eveneens veel waardering. Sparks schrijft niet over de meest voor de hand liggende onderwerpen. Een rugzak, een hotelrekening of een verkeerssituatie kunnen bij deze band het vertrekpunt zijn voor een compleet lied. Dat levert regelmatig glimlachmomenten op, maar achter de humor schuilt vaak ook een serieuze observatie over het moderne leven.

Niet ieder nummer bereikt hetzelfde niveau. Een paar composities zijn wat minder opvallend en sommige refreinen worden misschien iets vaker herhaald dan nodig is. Toch zijn dat slechts kleine kritiekpunten. Het algemene niveau ligt hoog en geen enkel nummer voelt als een echte misser.

Wat ik uiteindelijk het meest bewonder aan Mad! is dat Sparks nog steeds nieuwsgierig klinkt. Veel bands die zo lang bestaan, gaan zichzelf herhalen. Ron en Russell doen dat niet. Ze blijven nieuwe ideeën zoeken zonder hun identiteit te verliezen. Daardoor voelt het album zowel vertrouwd als verrassend.

Mijn eindconclusie is dan ook duidelijk. Mad! is geen revolutionair meesterwerk, maar wel een zeer sterk album van een band die nog altijd creatief en relevant is. Met meerdere nummers die ik waardeer met een 8, een handvol degelijke 7's en geen echte zwakke momenten, levert Sparks een plaat af die ik met plezier blijf draaien. Voor liefhebbers van slimme popmuziek met humor, originaliteit en sterke melodieën is Mad! absoluut de moeite waard.

WAARDERING: 7,6