De Britse groep Coach Party komt van het eiland Wight, een plek die vooral bekendstaat om haar rustige sfeer en het beroemde festival. Het is leuk dat uit zo’n betrekkelijk rustige omgeving een band voortkomt die zoveel energie in haar muziek stopt.

Toen Coach Party rond 2019 opdook, viel de groep al snel op door een geluid dat tegelijk vertrouwd en fris klonk. Ik hoor invloeden van indierock, punk en alternatieve gitaarmuziek, maar zonder dat het voelt alsof de band oude trucs herhaalt. Hun nummers hebben vaak een directe aanpak. Geen eindeloze omwegen, maar gitaren die meteen ter zake komen en melodieën die zich verrassend snel in het hoofd nestelen.

Wat ik leuk vind aan Coach Party is dat de muziek vaak een tegenstelling bevat. Aan de ene kant klinkt alles levendig en soms zelfs uitbundig. Aan de andere kant gaan de teksten geregeld over onzekerheid, frustratie of het zoeken naar een plek in de wereld. Dat maakt de nummers menselijk. Het voelt alsof de band zegt: het leven is soms ingewikkeld, maar laten we er ondertussen wel een goed lied van maken.

Zangeres Jess Eastwood speelt daarin een belangrijke rol. Haar stem kan scherp en krachtig klinken, maar ook kwetsbaar wanneer een nummer daarom vraagt. Daardoor krijgen de liedjes iets persoonlijks. Ik heb vaak het idee dat ze niet zomaar verhalen vertelt, maar gedachten deelt die veel luisteraars zullen herkennen. Niet zwaar of dramatisch, maar eerlijk.

Een aardige anekdote is dat Coach Party in korte tijd een flinke ontwikkeling doormaakte. Veel jonge bands spelen jarenlang in kleine zalen voordat er echt iets gebeurt. Bij Coach Party leek het alsof steeds meer mensen tegelijk ontdekten dat hier iets bijzonders aan de hand was. Hun vroege EP’s kregen aandacht van muziekbladen en radiostations, waarna grotere optredens volgden. Dat klinkt misschien als een klassiek succesverhaal, maar in werkelijkheid gaat zoiets meestal gepaard met eindeloos reizen, wachten in kleedkamers en optreden voor zalen die soms halfvol zijn. Juist dat maakt het knap wanneer een band haar enthousiasme weet vast te houden.

Wat mij aanspreekt, is dat Coach Party nooit de indruk wekt dat alles perfect moet zijn. Hun muziek heeft een zekere ruwheid. Alsof er nog een beetje zand tussen de tandwielen zit. Dat geeft karakter. In een tijd waarin veel muziek tot in de kleinste details wordt gladgestreken, voelt dat verfrissend.

Hun debuutalbum Killjoy liet goed horen waar de groep voor staat. De plaat zit vol energie, maar bevat ook momenten waarop de band even gas terugneemt. Daardoor ontstaat afwisseling. Het album voelt niet als een verzameling losse nummers, maar als een momentopname van een groep muzikanten die steeds beter begrijpt wat ze wil vertellen.

Soms denk ik dat Coach Party precies op het juiste moment is verschenen. Gitaarmuziek werd jarenlang regelmatig afgeschreven als iets uit het verleden. Toch blijkt telkens weer dat jonge bands nieuwe manieren vinden om hetzelfde gereedschap te gebruiken. Een gitaar, een bas, een drumstel en een goede melodie blijken nog steeds voldoende om mensen te raken. Coach Party laat zien dat je geen ingewikkelde concepten nodig hebt om interessante muziek te maken.

Het mooie aan de band vind ik misschien wel dat ze ambitie combineert met toegankelijkheid. Je hoeft geen kenner van alternatieve muziek te zijn om plezier aan hun nummers te beleven. Tegelijkertijd zit er genoeg diepgang in om ook na meerdere luisterbeurten nieuwe details te ontdekken.

Als ik aan Coach Party denk, zie ik een groep vrienden voor me die ooit begon met repeteren in een kleine ruimte, zonder precies te weten waar het avontuur zou eindigen. Inmiddels spelen ze voor steeds grotere zalen, maar die oorspronkelijke spontaniteit lijkt nog altijd aanwezig. Dat hoor ik terug in hun muziek.

Coach Party is voor mij een voorbeeld van waarom de Britse muziekscene zo interessant blijft. Er duiken steeds weer bands op die bekende ingrediënten gebruiken en daar toch iets eigens van maken. Coach Party doet dat met enthousiasme, scherpe liedjes en een gezonde dosis zelfbewustzijn. Het resultaat is muziek die tegelijk energiek, herkenbaar en verrassend aanvoelt. En dat is misschien wel de grootste kracht van deze band.

Albums: