Soms kom ik een album tegen dat niet direct om aandacht schreeuwt. Geen bombastische opening, geen groot concept dat eerst met een handleiding moet worden uitgelegd en geen poging om de muziekgeschiedenis te herschrijven. Here van Mammoth Penguins is zo'n plaat. Het vierde album van de band uit Cambridge voelt eerder als een prettig gesprek in een café dan als een vurige toespraak vanaf een podium.

Toen ik het album voor het eerst hoorde, moest ik denken aan een fietstocht door een onbekende omgeving. Niet omdat er onderweg spectaculaire bergen of adembenemende vergezichten zijn, maar omdat je onderweg steeds kleine dingen ontdekt die de moeite waard blijken. Een mooi straatje hier, een onverwacht uitzicht daar. Zo werkt Here ook. Het is geen plaat die me meteen omver blaast, maar wel een album dat langzaam groeit.

Mammoth Penguins heeft altijd een talent gehad voor het schrijven van toegankelijke indiepop. Geen ingewikkelde kunstgrepen, maar sterke melodieën, eerlijke teksten en een geluid dat vertrouwd aanvoelt. Op Here zetten ze die lijn voort. De productie klinkt verzorgd zonder glad te worden en de stem van Emma Kupa blijft het natuurlijke middelpunt van alles wat er gebeurt.

De opening met Species maakt meteen duidelijk waar de band staat. Het nummer heeft energie, een prettig tempo en een refrein dat blijft hangen zonder opdringerig te worden. Ook I Know The Signs en Flyers behoren wat mij betreft tot de betere momenten van de plaat. Het zijn nummers die niet direct om applaus vragen, maar die wel laten horen hoe goed Mammoth Penguins ondertussen is geworden in het schrijven van degelijke indiepopliedjes.

Tijdens het luisteren kreeg ik soms het gevoel dat de band een beetje op een kruispunt staat. Ze zijn te ervaren om nog als jonge belofte te klinken, maar tegelijkertijd hebben ze hun frisse karakter behouden. Dat maakt Here interessant. Het is een album van muzikanten die weten wat ze kunnen en daar niet voortdurend bewijs voor hoeven te leveren.

Niet elk nummer maakt echter dezelfde indruk. Blue Plaque bijvoorbeeld kabbelt aardig voort, maar laat bij mij weinig blijvende herinneringen achter. Hetzelfde geldt voor Everything That I Write. Het nummer is absoluut niet slecht, maar mist net dat extra melodische haakje waardoor ik het direct opnieuw wil horen.

Dat gevoel heb ik ook bij Old Friends, Lost Friends en Success. Op papier zijn het interessante nummers en inhoudelijk passen ze goed binnen de thema's van het album. Toch blijven ze muzikaal wat achter bij de sterkere momenten. Het zijn geen missers, maar eerder liedjes die hun werk doen zonder echt boven het maaiveld uit te steken. Voor mij zijn dat de nummers die rond een zes blijven hangen.

Daar tegenover staan gelukkig enkele hoogtepunten. Het titelnummer Here behoort zonder twijfel tot de sterkste stukken muziek op de plaat. Er zit een rust en een zelfvertrouwen in dat nummer die indruk maken. Het klinkt alsof de band even stilstaat om naar zichzelf te kijken. Niet sentimenteel, niet zwaar, maar wel oprecht.

Ook Nothing and Everything weet me meer te raken dan veel andere nummers op het album. Het lied heeft precies de juiste balans tussen melancholie en optimisme. Het is zo'n nummer dat je tijdens een wandeling kunt opzetten zonder dat het alle aandacht opeist, terwijl je het achteraf toch blijft onthouden.

Help Yourself vormt voor mij het derde echte hoogtepunt. Hier vallen melodie, tekst en uitvoering mooi samen. Het nummer heeft iets aanstekelijks zonder dat het in goedkoop enthousiasme vervalt. Dat is een kwaliteit die Mammoth Penguins vaker laat horen.

De overige nummers bevinden zich voor mij ergens in het midden. Ze zijn degelijk, goed gespeeld en passen uitstekend binnen het geheel. Veel daarvan verdienen een nette zeven. Misschien ontbreken er een paar uitschieters die van een goed album een uitzonderlijk album maken, maar tegelijkertijd is er ook nauwelijks sprake van zwakke momenten.

Wat ik vooral waardeer aan Here is de menselijke maat. Tegenwoordig lijken veel artiesten voortdurend bezig met groter, luider en ambitieuzer worden. Mammoth Penguins kiest juist voor herkenbaarheid. De teksten gaan over relaties, vriendschappen, verwachtingen en teleurstellingen. Niet wereldschokkend misschien, maar wel onderwerpen waar vrijwel iedereen iets van zichzelf in kan herkennen.

Na meerdere luisterbeurten bleef ik vooral hangen bij de sfeer van het album. Here voelt als een plaat van mensen die niet langer op zoek zijn naar een bestemming, maar proberen te begrijpen waar ze zich op dit moment bevinden. Dat klinkt misschien filosofisch, maar Mammoth Penguins brengt het zonder zware woorden of ingewikkelde constructies.

Uiteindelijk kom ik uit bij een gematigd positieve conclusie. Here is geen meesterwerk en ook niet het meest avontuurlijke album dat ik dit jaar heb gehoord. Daarvoor zijn enkele nummers simpelweg te vrijblijvend. Maar het is wel een sympathieke, goed gemaakte indiepopplaat met genoeg sterke momenten om regelmatig naar terug te keren.

Misschien is dat uiteindelijk precies wat de titel al suggereert. Niet daar, niet straks, niet ooit. Gewoon hier. En eerlijk gezegd is dat soms al meer dan genoeg.

WAARDERING: 6,9