Mijn eerste kennismaking met Kadavar begon met Rough Times, het album dat de Duitse band in 2017 uitbracht. Ik wist vooraf eigenlijk niet veel van de groep. De naam kende zelfs niet, het was voor mij een onbeschreven blad. Juist daarom vond ik het interessant om zonder verwachtingen aan dit album te beginnen.

Wat direct opvalt, is dat Kadavar een band is die duidelijk inspiratie haalt uit de rockmuziek van de jaren zeventig. Toch voelt Rough Times niet als een museumstuk. De muziek klinkt vertrouwd, maar heeft ook iets eigens. De groep combineert zware riffs, psychedelische invloeden en melodieën die zich langzaam in je hoofd nestelen. Op dit album koos de band bovendien voor een iets donkerder en zwaarder geluid dan op eerdere platen. Verschillende recensenten merkten op dat de sfeer soms somberder en ruwer is dan op voorganger Berlin.

Toen het openingsnummer begon, moest ik even wennen. Het geluid is dik, zwaar en soms bijna modderig. De gitaren brommen, de bas staat nadrukkelijk op de voorgrond en alles klinkt alsof het uit een enorme versterker komt. Maar naarmate het album vordert, begon ik de charme daarvan steeds beter te begrijpen. Het hoort bij de sfeer die Kadavar wil neerzetten.

Wat ik prettig vind, is dat de plaat niet alleen maar zwaar is. Tussen de donkere momenten zitten ook nummers die verrassend toegankelijk zijn. Liedjes als Die Baby Die en Words Of Evil hebben een aanstekelijke energie. Ze laten horen dat Kadavar niet uitsluitend geïnteresseerd is in zware riffs, maar ook gevoel heeft voor melodie en pakkende refreinen. Verschillende recensies noemen juist die combinatie van kracht en toegankelijkheid als een van de sterke punten van het album.

Tijdens het luisteren kreeg ik soms het gevoel dat ik naar een oude plaat luisterde die toevallig gisteren was opgenomen. Invloeden van klassieke hardrock zijn duidelijk aanwezig, maar Kadavar probeert niet simpelweg oude helden na te doen. Er zit voldoende eigen karakter in de muziek. De zang van Christoph Lindemann speelt daarbij een belangrijke rol. Zijn stem houdt de nummers bij elkaar en zorgt ervoor dat de muziek meer wordt dan alleen een verzameling stevige riffs.

Wat me ook opviel, is dat het album meer afwisseling bevat dan ik vooraf had verwacht. Into The Wormhole heeft iets psychedelisch en zweverigs, terwijl Skeleton Blues juist steviger uit de hoek komt. Daarna volgen weer nummers die bijna vrolijk klinken. Het zorgt ervoor dat de plaat onderweg interessant blijft. Sommige recensenten vonden niet elk experiment even geslaagd, vooral de afsluiter met gesproken Franse tekst verdeelde de meningen. Anderen zagen juist een band die nieuwe richtingen durfde te verkennen.

Misschien is dat wel wat ik het meest waardeer aan Rough Times. Het voelt als een album van een band die niet stil wil blijven staan. Ondanks de duidelijke liefde voor het verleden klinkt Kadavar niet alsof ze vastzit in nostalgie. Er wordt gezocht, geëxperimenteerd en soms zelfs een beetje risico genomen. Dat maakt het luisteren boeiend.

Als eerste kennismaking met Kadavar laat Rough Times mij vooral nieuwsgierig achter. Ik begrijp waarom de band zoveel liefhebbers heeft binnen de wereld van hardrock, stonerrock en psychedelische rock. Tegelijkertijd heb ik het gevoel dat er nog meer te ontdekken valt op hun andere albums. Deze plaat voelt een beetje als een stevige handdruk: niet meteen subtiel, maar wel oprecht en moeilijk te vergeten.

Na een paar luisterbeurten bleef vooral de sfeer hangen. Niet zozeer afzonderlijke nummers, maar het totaalplaatje. De combinatie van zware gitaren, warme analoge klanken en een lichte jarenzeventigsfeer geeft het album een eigen gezicht. Voor mij was Rough Times daardoor een aangename kennismaking met een band die duidelijk weet waar haar wortels liggen, maar die ook probeert verder te kijken dan alleen het verleden. Dat maakt deze eerste ontmoeting met Kadavar zeker de moeite waard.