Deze EP verscheen op 21 november 2025 en bevat zeven nummers. De eerste drie zijn afkomstig uit dezelfde opnamesessies als het debuutalbum Gone Down Meadowland, dat eerder dat jaar verscheen. De vier overige nummers zijn live-uitvoeringen van bekende stukken uit dat album. Daarmee biedt Floral Image zowel nieuw materiaal als een kijkje in de manier waarop de groep op het podium tot leven komt.

Floral Image komt uit Norwich, in het Engelse Norfolk, en beweegt zich binnen de psychedelische rock en pop. De band houdt van muziek die niet voortdurend netjes op de maat van de klok loopt. Gitaren mogen kronkelen, ritmes kunnen zich langzaam ontwikkelen en een nummer mag best wat langer doorgaan dan strikt noodzakelijk lijkt. Ik heb daar wel sympathie voor. Niet iedere muzikale wandeling hoeft immers na drie minuten bij de uitgang te eindigen.

Met Thieves begint de EP op een prettige, enigszins bluesachtige manier. De gitaren hebben een stevige tred en het nummer lijkt niet van plan zich bijzonder druk te maken. Ik hoor hier een band die de tijd neemt om in het verhaal te komen. Mijn beoordeling is een 7: een fijne opening die de sfeer goed neerzet, zonder dat ik meteen van mijn stoel val.

On A Feeling brengt vervolgens meer beweging. De melodieën hebben een oosters getinte kleur en het ritme geeft het nummer iets meeslepends. Het is muziek waarbij ik me gemakkelijk kan voorstellen dat ik aanvankelijk rustig zit te luisteren, om vervolgens ongemerkt met mijn voet mee te tikken. Floral Image weet hier een aangename spanning op te bouwen zonder de boel nodeloos ingewikkeld te maken. Ook dit nummer krijgt van mij een 7.

Daarna volgt Spiraline, dat een wat donkerder karakter heeft. De sfeer is minder ontspannen en er lijkt onder de oppervlakte iets te broeien. Het nummer bouwt geleidelijk op naar een steviger en uitbundiger slot. Juist dat verschil tussen de ingetogen aanloop en de krachtige ontlading maakt het interessant. Ik houd ervan wanneer een band niet meteen alle kaarten op tafel legt, maar me eerst even laat wachten. Mijn cijfer is opnieuw een 7.

Met Burning 305 (Live) verandert de sfeer. Het nummer stond al op het debuutalbum, maar hier hoor ik hoe goed het materiaal zich leent voor een optreden. De gitaren krijgen meer ruimte en de ritmes voelen directer aan. Ik kan me voorstellen dat de muzikanten dit soort nummers met zichtbaar plezier spelen. Het is muziek die niet alleen in de huiskamer goed tot zijn recht komt, maar ook in een kleine zaal waar het publiek dicht op de band staat. Toch houd ik het bij een 7.

Ook The Score (Live) is een aangename terugkeer naar bekend terrein. Het nummer combineert melodie met een ritmische aanpak die iets dansbaars heeft. Floral Image hoeft niet voortdurend te beuken om mijn aandacht vast te houden. De groep weet ook met herhaling en kleine veranderingen een nummer levendig te maken. Ik vind deze uitvoering geslaagd, al springt ze voor mij niet zo nadrukkelijk boven de eerste vijf nummers uit. Daarom krijgt ook dit nummer een 7.

Tiergarten (Live) duurt ruim zeven minuten en bewijst dat Floral Image zich niet laat opjagen. Het nummer krijgt de gelegenheid om zich rustig te ontwikkelen, waarbij het ritme de muziek voortstuwt en de gitaren steeds meer bewegingsruimte krijgen. Ik vind dat een prettige eigenschap van psychedelische rock: een band kan een eenvoudig muzikaal idee zo lang vasthouden en veranderen dat het onderweg een heel eigen karakter krijgt.

Hier heb ik niet het gevoel dat de speelduur kunstmatig wordt opgerekt. De muzikanten lijken elkaar juist aan te moedigen om nog een stukje verder te gaan. Ik blijf daardoor gemakkelijk bij de les. Mijn beoordeling is een 8, omdat deze live-uitvoering voor mij meer biedt dan alleen een langere versie van een bestaand nummer.

De afsluiter, Howling Dog Song (Live), krijgt eveneens een 8. Hier komt de meer onstuimige kant van Floral Image naar voren. De gitaren klinken rauwer, de ritmes zijn nadrukkelijk aanwezig en de uitvoering heeft een energie die op een studioversie soms moeilijk volledig vast te leggen is. Het nummer mag lekker uit de bocht vliegen zonder dat de band de controle helemaal verliest.

Ik vind het bovendien een goede keuze om de EP met deze uitvoering af te sluiten. Na de meer beschouwende eerste helft krijg ik nog een laatste portie muzikale bedrijvigheid voorgeschoteld. Het voelt alsof ik na een rustige wandeling door het Engelse landschap plotseling terechtkom op een dorpsfeest waar de muziek harder staat dan verwacht. Naar huis gaan kan altijd nog.

Wat me aan Deeper Down Meadowland bevalt, is de manier waarop Floral Image twee kanten van de groep laat horen. De eerste drie nummers bieden nieuw materiaal dat varieert van bluesachtige rock tot meer dreigende psychedelica. De vier live-opnamen laten vervolgens horen hoe de muziek op het podium aan kracht kan winnen. Die combinatie maakt de EP tot meer dan een verzameling overgebleven nummers.

Ik vind niet ieder moment even bijzonder, maar dat hoeft voor mij ook niet. De eerste vijf nummers zijn stuk voor stuk goed voor een 7, terwijl Tiergarten en Howling Dog Song met een 8 net dat extra beetje indruk maken. Vooral in die laatste twee uitvoeringen hoor ik een band die zich prettig voelt bij langere stukken en stevige, vrij bewegende muziek.

Floral Image hoeft mij niet bij iedere bocht te verrassen. Ik vind het al prettig wanneer een groep een herkenbaar geluid heeft en daar met overtuiging mee aan de slag gaat. Deeper Down Meadowland bevestigt dat deze Britten meer in huis hebben dan een aardige naam en een voorliefde voor psychedelische klanken.

Voor mij is dit een positief vervolg op Gone Down Meadowland. De EP biedt genoeg variatie om interessant te blijven en eindigt met twee sterke live-uitvoeringen die de luisterervaring naar een hoger niveau tillen. Ik blijf dus nog even in dit muzikale landschap rondhangen. Er is kennelijk nog voldoende te ontdekken tussen de bloemen, de kronkelpaadjes en de versterkers.

WAARDERING: 7,3