Een kennismaking met een voor mij nieuwe band Dat geldt in dit geval voor het album The Longest Night van het Zweedse duo Nattradio. De naam zei me eerlijk gezegd weinig. Ik wist ook niet dat er al een debuutalbum bestond en had geen idee hoe de band zou klinken. Achteraf gezien was dat misschien juist een voordeel. Ik kon zonder verwachtingen aan deze kennismaking beginnen.

Al vrij snel valt op dat Nattradio niet klinkt als een band die haast heeft. De muziek ontvouwt zich langzaam en neemt rustig de tijd om sfeer op te bouwen. Dat past ook wel bij het ontstaan van het album. De nummers werden geschreven en opgenomen tussen één en vijf uur 's nachts, uren waarin gedachten vaak een andere kant op gaan dan overdag. De band noemt hun stijl zelf wel eens "doom noir", een mengeling van gothic doom, darkwave, ambient en een vleugje noir-sfeer.

Toch moest ik tijdens het luisteren niet alleen aan doom denken. Natuurlijk zijn de gitaren zwaar en hangt er een melancholische sfeer over het album, maar ik hoorde ook veel melodie. Soms deed het me denken aan de meer ingetogen kant van Katatonia, een vergelijking die in verschillende recensies regelmatig terugkomt. Tegelijk voelt Nattradio niet als een simpele kopie. Daarvoor zit er te veel eigen karakter in de muziek.

Wat ik ook prettig vind aan The Longest Night is dat het album niet probeert indruk te maken met technische hoogstandjes of overdreven bombast. In plaats daarvan draait alles om sfeer. Het openingsnummer Shadow Speaker zet meteen de toon. De muziek klinkt zwaar, maar niet verstikkend. Daarna volgen nummers als Sketches From The Dark en vooral Dark Streets, die langzaam onder de huid kruipen. Het zijn geen liedjes die direct al hun geheimen prijsgeven. Bij mij groeiden ze juist naarmate ik vaker luisterde. Dat blijkt geen unieke ervaring te zijn, want meerdere recensenten merkten op dat dit een album is dat tijd nodig heeft.

Na Dark Streets volgt Night dat ook op mijn favorietenlijstje komt te staan. Mooi van opbouw en melodisch sterk. Een nummer dat sterk blijft hangen. Een van de verrassingen vond ik ook Alright For Now. Tussen alle melancholie klinkt dit nummer relatief toegankelijk. Het heeft iets van een donkere rocksong die blijft hangen zonder zijn sfeer te verliezen. Ook Rainbirds bleef na afloop nog een tijdje door mijn hoofd spoken. Het zijn van die nummers die niet schreeuwen om aandacht, maar die ongemerkt steeds sterker worden.

De absolute blikvanger is natuurlijk de afsluitende titeltrack. Met ruim twaalf minuten is The Longest Night verreweg het langste nummer van het album. Normaal gesproken ben ik bij zulke speelduur een beetje huiverig. Lange nummers kunnen soms eindeloos doorgaan zonder echt ergens naartoe te werken. Hier had ik dat gevoel niet. Het nummer bouwt rustig op, verandert onderweg van kleur en weet de aandacht vast te houden. Tegen de tijd dat het afgelopen is, voelt het alsof het album zijn bestemming heeft bereikt.

Wat ik daarnaast waardeer, is dat de muziek ondanks alle melancholie niet neerdrukkend wordt. Er zit verdriet in deze nummers, maar ook schoonheid. Alsof de band wil laten zien dat sombere gevoelens niet altijd iets zijn om van weg te lopen. Soms mag je er gewoon even bij stilstaan. Die benadering geeft het album iets menselijks.

Na een paar luisterbeurten bleef vooral één gedachte hangen: wat een aangename kennismaking is dit geweest. The Longest Night is geen album dat meteen met de deur in huis valt. Het vraagt wat aandacht en geduld. Maar juist daardoor voelt de beloning groter wanneer de muziek zich langzaam opent. Voor een eerste ontmoeting met Nattradio had ik eigenlijk niet veel meer kunnen wensen. Soms ontdek ik een band en denk ik na één album: leuk, maar genoeg gehoord. Hier gebeurde het tegenovergestelde. Toen het laatste nummer was afgelopen, werd ik vooral nieuwsgierig naar het titelloze debuutalbum om te horen wat deze Zweden verder nog in huis hebben.

WAARDERING: 7,2