Blurred Visions is mijn eerste kennismaking met de Franse band Bleakness. Daardoor wist ik vooraf niet goed wat ik kon verwachten. Na meerdere luisterbeurten heb ik het gevoel dat ik een band heb ontdekt die een eigen plaats heeft binnen de moderne postpunk. Bleakness combineert de donkere sfeer van klassieke postpunk met de snelheid van hardcore en de melodieën van deathrock. Dat levert een album op dat energiek, afwisselend en toegankelijk klinkt, zonder dat het zijn ruwe karakter verliest.

Het album duurt iets meer dan een half uur en bevat tien nummers. Dat lijkt kort, maar tijdens het luisteren merk ik dat de band heel bewust voor een compacte aanpak heeft gekozen. Er staan geen lange intro's of overbodige stukken op. Vrijwel ieder nummer komt snel tot de kern. Daardoor blijft het tempo hoog en heb ik nergens het gevoel dat het album stilvalt. Als de laatste tonen hebben geklonken, heb ik eigenlijk meteen zin om het nog een keer op te zetten.

Wat mij direct opvalt, is de sterke productie. Bleakness werkte voor dit album samen met producer Ryan Patterson in de Verenigde Staten. Dat hoor ik duidelijk terug. De gitaren klinken scherp en helder, de bas is vol en speelt een belangrijke rol in het geluid, terwijl de drums veel kracht geven aan de muziek. Alles klinkt professioneel, maar gelukkig niet te glad. De rauwe energie die bij punk hoort, is gewoon gebleven. Dat zorgt ervoor dat het album eerlijk en levendig klinkt.

De muziek is donker van sfeer, maar voelt nergens zwaar of deprimerend aan. Dat komt vooral doordat Bleakness veel aandacht besteedt aan melodieën. De refreinen blijven gemakkelijk hangen en de gitaarpartijen geven de nummers vaak een extra laag. Ik hoor invloeden van oudere postpunkbands uit de jaren tachtig, maar de muziek klinkt nooit ouderwets. De band gebruikt die invloeden als basis en geeft er vervolgens een moderne draai aan. Daardoor voelt Blurred Visions eigentijds en fris.

De opening met Blind Devotion laat meteen horen waar Bleakness voor staat. Het nummer zit vol energie en vormt een sterke start van het album. Ik waardeer het met een 7. Het is misschien niet direct mijn favoriet, maar het trekt me wel meteen het album in.

Daarna volgt The Left Behind, dat eveneens een 7 krijgt. Ik vind vooral de combinatie van snelheid en melodie erg geslaagd. Het nummer bouwt voort op de sterke opening en laat horen dat de band een duidelijke eigen stijl heeft ontwikkeld.

Artificial Answers krijgt van mij ook een 7. De stevige ritmes en de pakkende gitaarlijnen maken dit opnieuw een prettig nummer om naar te luisteren. Het valt misschien iets minder op dan sommige latere nummers, maar past uitstekend binnen het geheel.

Ook This Vicious Game waardeer ik met een 7. Hier hoor ik iets meer sfeer en dynamiek. De band laat zien dat niet alles op pure snelheid hoeft te draaien. Juist die afwisseling maakt het album interessanter.

Mijn eerste echte hoogtepunt is Dead of Night. Dit nummer krijgt van mij een 8. De donkere sfeer spreekt me erg aan en de bas speelt een belangrijke rol. Alles klinkt mooi in balans. De melodieën blijven hangen en de opbouw zorgt ervoor dat het nummer steeds sterker wordt naarmate het vordert. Voor mij is dit een van de beste momenten van het album.

Ook A Sour Sensation behoort tot mijn favorieten en krijgt eveneens een 8. Hier hoor ik hoe goed Bleakness spanning en melodie weet te combineren. De gitaren klinken krachtig en de zang past perfect bij de sfeer van het nummer. Dit is zo'n lied dat na meerdere luisterbeurten alleen maar beter wordt.

Met Spinning Around zakt het niveau niet in. Ook al geef ik dit nummer een 7, het houdt de kwaliteit van het album moeiteloos vast. Het sluit goed aan op de voorgaande nummers en zorgt ervoor dat de vaart erin blijft.

Het langste nummer van de plaat is Numbering Machine, eveneens goed voor een 7. Ik begrijp waarom veel recensenten dit als een bijzonder nummer zien. De band neemt iets meer tijd om ideeën uit te werken en laat horen dat ze ook langere composities aankunnen. Persoonlijk had ik het niet erg gevonden als er nog een paar nummers waren geweest die deze aanpak volgden.

Daarna volgt The Eyes of Scorn, dat opnieuw een 7 krijgt. Het nummer houdt de donkere sfeer goed vast en zorgt ervoor dat het album richting het einde sterk blijft klinken.

De afsluiter Break the Cycle krijgt van mij eveneens een 7. Misschien is het niet het meest spectaculaire nummer van de plaat, maar het vormt wel een passend slot. Alle elementen die het album sterk maken, komen hier nog één keer samen: stevige gitaren, een krachtige ritmesectie, melodieuze lijnen en een overtuigende zang.

De zang vind ik trouwens een van de sterke punten van het album. De stem klinkt niet overdreven gepolijst, maar juist eerlijk en emotioneel. Dat past goed bij de onderwerpen waarover wordt gezongen. De teksten gaan onder andere over vervreemding, onzekerheid, sociale druk en de zoektocht naar een eigen identiteit. Dat zijn serieuze thema's, maar Bleakness brengt ze zonder overdreven dramatisch te worden. De muziek blijft altijd de belangrijkste drager van de emotie.

Uit verschillende recensies blijkt dat veel luisteraars dit zien als het meest volwassen album van Bleakness tot nu toe. Omdat dit mijn eerste kennismaking met de band is, kan ik die vergelijking zelf niet maken. Wel begrijp ik waarom zoveel recensenten positief zijn. De songs zitten goed in elkaar, de productie is sterk en de band weet precies welke sfeer ze wil neerzetten. Bovendien staan er eigenlijk geen zwakke nummers op het album. Alles voelt doordacht aan.

Een klein aandachtspunt is de speelduur. Soms heb ik het idee dat bepaalde ideeën nog iets verder uitgewerkt hadden mogen worden. De meeste nummers blijven rond de drie minuten en vliegen daardoor voorbij. Aan de andere kant zorgt dat er juist voor dat het album nergens langdradig wordt. Ik blijf daardoor nieuwsgierig naar een volgende luisterbeurt.

Mijn gemiddelde waardering komt uit op ongeveer een 7,2. Dat laat zien dat ik het album over de hele linie sterk vind. Dead of Night en A Sour Sensation steken er voor mij net iets bovenuit, terwijl de overige nummers een constant goed niveau vasthouden. Dat maakt Blurred Visions tot een album zonder echte zwakke plekken.

Als eerste kennismaking met Bleakness heeft Blurred Visions een uitstekende indruk op mij gemaakt. Ik heb een band leren kennen die donkere postpunk combineert met de energie van punk en hardcore, zonder de melodieën uit het oog te verliezen. De muziek klinkt krachtig, oprecht en modern. Het album vernieuwt het genre misschien niet volledig, maar laat wel horen hoeveel kwaliteit Bleakness in huis heeft. Daarom ben ik na deze eerste kennismaking zeker nieuwsgierig geworden naar de eerdere albums van de band.

WAARDERING: 7,2