Als ik Honey Now beluister, krijg ik vooral het gevoel dat dit album een belangrijk moment is voor Neon Waltz. Het klinkt als een band die door een lastige periode is gegaan en opnieuw moest beginnen. Dat hoor ik terug in de muziek: het is minder druk, meer gericht op gevoel en sfeer, en alles lijkt net wat eerlijker.

Eerste indruk en sfeer

Wat mij meteen opvalt, is de rustige en melancholische sfeer. Het album voelt een beetje dromerig, soms zelfs nostalgisch. Het is geen plaat die meteen knalt, maar eerder eentje die langzaam groeit. Veel nummers beginnen klein en bouwen rustig op. Daardoor moet ik er echt even voor gaan zitten, maar als ik dat doe, komt het beter binnen. De emoties spelen een grote rol. Ik hoor veel twijfel, reflectie en soms ook hoop. Het voelt alsof de band zichzelf onderzoekt. Dat maakt het album persoonlijk, maar soms ook een beetje zwaar als je alles achter elkaar luistert.

Nummers en mijn indruk

Als ik naar de tracklist kijk, zitten er duidelijke hoogtepunten tussen, maar ook wat minder sterke momenten.

De opener Honey Now begint wat onzeker. De zang pakt me niet meteen en voelt een beetje voorzichtig. Daarna wordt het gelukkig beter met As Good as Gone, dat wat meer energie heeft en lekker in het gehoor ligt. The Stranger Things vind ik een van de eerste echt sterke momenten: een meeslepende en emotionele track.

Met A Million People komt er een toegankelijk nummer voorbij. Dit is zo’n liedje dat makkelijk blijft hangen door de melodie. Birthday doet dat minder voor mij; die is wat traag en mist een beetje impact.

Halverwege het album komt voor mij een hoogtepunt met Thoughts / Dreams / Regrets. Dit nummer heeft een sterke opbouw en een goed refrein. Ook All I Need vind ik erg goed, omdat er meer diepte in zit. Hier hoor ik echt waar de band naartoe wil.

Daarna zakt het iets in met All in Good Time, waar ik wat energie mis. Maar gelukkig pakt de band het weer op met When All Is Said and Done. Dit vind ik persoonlijk het beste nummer van het album: mooi opgebouwd, emotioneel en overtuigend.

De afsluiter This Time Next Year is niet helemaal mijn smaak, maar het is wel een passend en emotioneel einde.

Muziek en stijl

De stijl van het album zit ergens tussen indie rock en dream pop. De gitaren zijn belangrijk, maar er is ook veel ruimte voor piano en rustige stukken. Dat geeft sommige nummers een bijna filmisch gevoel. Wat ik vaak terugzie in meningen van luisteraars, is dat de muziek warm en sfeervol klinkt. Tegelijk hoor ik ook dat sommige mensen het niet heel vernieuwend vinden. Er zitten duidelijk invloeden van andere bands in, en daardoor voelt het soms een beetje veilig.

Sterke punten

Het grootste pluspunt van dit album vind ik de sfeer. Neon Waltz weet echt een bepaalde emotie neer te zetten die blijft hangen. De zang van Jordan Shearer speelt daarin een grote rol. Hij klinkt kwetsbaar en persoonlijk, wat goed past bij de muziek. Ook de opbouw van de nummers werkt vaak goed. Veel tracks groeien langzaam en krijgen daardoor meer impact. Daarnaast is er genoeg afwisseling, waardoor het album niet saai wordt.

Kritiekpunten

Toch is het album niet perfect. Wat ik zelf merk, en wat ook vaak terugkomt bij andere luisteraars, is dat sommige nummers wat veilig klinken. Ze volgen bekende patronen en verrassen niet echt. Ook het middenstuk van het album is iets minder sterk. De aandacht zakt daar een beetje weg. En hoewel de sfeer mooi is, had ik soms gewild dat de band wat meer risico nam of wat meer energie liet horen.

Algemene indruk

Als ik alles bij elkaar neem, zie ik Honey Now als een groeialbum. Het is duidelijk dat de band zich ontwikkelt en zoekt naar een eigen geluid. Dat maakt het interessant, maar ook een beetje wisselend. Het is geen album dat je meteen volledig begrijpt. Je moet het vaker luisteren om alles eruit te halen. Voor mij werkt dat goed, maar ik snap ook dat niet iedereen daar geduld voor heeft.

Conclusie

Voor mij is Honey Now een mooi, eerlijk en sfeervol album met een paar sterke hoogtepunten. Het is geen grote knaller, maar wel een plaat met gevoel en diepgang. Kort gezegd: een album dat groeit, soms iets te veilig is, maar uiteindelijk toch blijft hangen. Vooral als je houdt van rustige, dromerige indie muziek is dit zeker de moeite waard.

WAARDERING: 7