Sommige albums maken direct indruk met grote refreinen of harde uitbarstingen. Decisions van Blankenberge doet juist het tegenovergestelde. Dit album trekt mij niet meteen naar binnen met spektakel, maar laat mij langzaam verdwijnen in een wereld van zwevende gitaren, warme melodieën en dromerige sferen. Juist daardoor groeit deze plaat bij iedere luisterbeurt verder. Hoe vaker ik luister, hoe meer details ik ontdek en hoe sterker de emotionele impact wordt.

Blankenberge heeft in de afgelopen jaren een eigen plek opgebouwd binnen de moderne shoegaze- en dreampopwereld. Op Decisions hoor ik een band die precies weet wat haar sterke punten zijn. De groep probeert niet krampachtig vernieuwend te zijn. In plaats daarvan verfijnt zij haar geluid en levert zij een album af dat volwassen, samenhangend en sfeervol klinkt.

De opening met “Now You Know” (8) zet direct de toon. Het nummer begint rustig en ontvouwt zich langzaam. De gitaren zweven als mist door het geluidsbeeld terwijl de zang van Yana Guselnikova bijna etherisch klinkt. Ik vind dit een sterke opener omdat het meteen duidelijk maakt dat dit geen album is voor haastige luisteraars. De muziek vraagt aandacht en geduld. De beloning is een prachtige sfeer die direct uitnodigt om verder te luisteren.

Daarna volgt “New Rules” (7). Dit nummer was vooraf al als single verschenen en laat goed horen waar Blankenberge voor staat. De combinatie van een stevige baslijn, dromerige gitaren en zachte zang werkt uitstekend. Toch vind ik dit niet het sterkste nummer van de plaat. Het klinkt aangenaam en toegankelijk, maar mist voor mij net iets van de emotionele diepgang die sommige andere nummers wel hebben. Dat neemt niet weg dat het een prima compositie is die perfect binnen het geheel past.

Met “Too Many Voices” (8) komt een van de meest intrigerende momenten van het album voorbij. Hier hoor ik meer spanning en onrust. De gitaren klinken soms scherper en de muziek krijgt een licht beklemmend karakter. De titel past perfect bij de sfeer van het nummer. Het voelt alsof allerlei gedachten tegelijk door elkaar bewegen. Ondanks die spanning blijft de melodie overeind staan. Dat maakt het nummer niet alleen interessant, maar ook bijzonder meeslepend.

“Our Home Our Planet” (8) behoort eveneens tot de sterkere tracks. Hier kiest de band voor een iets zwaardere sfeer zonder de typische dromerigheid te verliezen. Wat mij vooral aanspreekt, is de manier waarop de muziek zich ontwikkelt zonder ooit voorspelbaar te worden. Er hangt een lichte dreiging in het nummer, maar tegelijkertijd blijft alles elegant en beheerst. De combinatie van melancholie en schoonheid werkt hier uitstekend.

Na deze wat zwaardere momenten brengt “Together” (7) wat meer licht in het album. De muziek klinkt toegankelijker en warmer. Het nummer heeft een prettige flow en een sterke melodische basis. Toch behoort het voor mij niet tot de absolute hoogtepunten. Het mist iets van de spanning die ik in andere nummers hoor. Tegelijk zorgt het wel voor balans binnen het album en voorkomt het dat de sfeer te zwaar wordt.

Met “Escape” (8) zit ik weer volledig in de wereld van Blankenberge. Dit nummer heeft een heerlijk ritme en een gevoel van beweging. De titel past perfect bij de muziek. Tijdens het luisteren krijg ik echt het idee van loslaten en vertrekken naar een andere plek. De band weet hier emotie en melodie prachtig samen te brengen. Vooral de manier waarop de gitaren over elkaar heen worden gelegd, vind ik bijzonder geslaagd.

Het absolute hoogtepunt van de plaat begint voor mij met “There Was A Time” (9). Hier valt alles op zijn plaats. De melodie is prachtig, de sfeer is indrukwekkend en de emotionele lading komt volledig binnen. Dit is zo'n nummer dat blijft hangen nadat het afgelopen is. De zang klinkt hier extra overtuigend en de instrumentatie ondersteunt iedere emotie die het nummer wil overbrengen. Voor mij behoort dit zonder twijfel tot het beste werk dat Blankenberge tot nu toe heeft gemaakt.

Ook afsluiter “Waiting For The Sun” (9) verdient veel lof. Dit nummer vormt een perfecte afsluiting van de reis die het album biedt. Waar veel bands kiezen voor een groot en bombastisch einde, kiest Blankenberge voor subtiliteit. De muziek ontvouwt zich langzaam en verdwijnt vervolgens bijna geruisloos aan de horizon. Juist die ingetogen aanpak maakt het nummer zo krachtig. Het laat mij achter met een gevoel van rust, weemoed en tevredenheid.

Wat ik vooral waardeer aan Decisions is de samenhang. De acht nummers voelen niet als losse composities, maar als onderdelen van één geheel. Het album heeft een duidelijke identiteit en weet die van begin tot eind vast te houden. Sommige luisteraars zullen misschien zeggen dat de band weinig risico's neemt en dicht bij haar vertrouwde geluid blijft. Dat begrijp ik ergens wel. Toch ervaar ik dat niet als een zwakte. Integendeel, Blankenberge laat horen hoe sterk dat geluid inmiddels is geworden.

De productie verdient eveneens complimenten. Alles klinkt warm, helder en zorgvuldig uitgebalanceerd. Geen enkel instrument overheerst. De gitaren vormen weliswaar het hart van de muziek, maar de bas, drums en zang krijgen allemaal voldoende ruimte. Daardoor blijft het album ook na meerdere luisterbeurten interessant.

Mijn gemiddelde waardering van de nummers komt uit op een 8. Dat voelt terecht. Er staan geen zwakke nummers op deze plaat en de laatste twee tracks tillen het geheel zelfs naar een hoger niveau.

Uiteindelijk ervaar ik Decisions als een prachtig, sfeervol en emotioneel album dat precies doet wat goede shoegaze hoort te doen: mij even losmaken van de werkelijkheid en meenemen naar een andere wereld. Het is misschien geen revolutionaire plaat, maar wel een bijzonder overtuigende. Voor liefhebbers van dreampop en shoegaze is dit wat mij betreft een album dat naadloos past in het rijtje albums dat Blankenberge tot nu toe heeft uitgebracht.

WAARDERING: 8