Cellar Noise is geen band die met veel lawaai de muziekwereld binnenstormde. Integendeel. Het verhaal van deze Italiaanse progressieve-rockgroep begint in 2013 in Milaan, waar toetsenist Niccolò Gallani en gitarist Alessandro Palmisano elkaar vonden door hun gedeelde liefde voor progressieve rock. Ze bewonderden de grote bands uit de jaren zeventig, maar wilden geen kopie worden. Hun droom was om muziek te maken die vertrouwd klonk, maar tegelijk fris en eigentijds was.

Langzaam kreeg de groep steeds meer vorm. Zanger Francesco Lovari sloot zich aan en gaf de muziek een eigen stem, niet alleen door zijn zang, maar ook door de teksten die hij schreef. Later kwamen bassist Loris Bersan en zijn jongere broer Eric op drums erbij. Pas toen voelde het alsof alle puzzelstukjes op hun plaats vielen. De vijf muzikanten kwamen uit verschillende achtergronden, maar deelden dezelfde ambitie: muziek maken die mensen aan het denken zet en waarin melodie minstens zo belangrijk is als technische vaardigheid.

In de eerste jaren speelde Cellar Noise vooral op kleine podia. Dat waren geen uitverkochte concertzalen, maar clubs waar liefhebbers van progressieve rock nieuwsgierig kwamen luisteren. Tijdens die optredens groeide het vertrouwen van de band. Hun lange composities vielen op en ze wonnen zelfs een plaatselijke talentenwedstrijd. Dat was misschien geen wereldnieuws, maar voor de jonge muzikanten voelde het als een bevestiging dat ze op de goede weg waren.

Een belangrijk moment kwam toen Fabio Zuffanti, zelf een bekende naam binnen de Italiaanse progressieve rock, hun muziek hoorde. Hij zag direct het talent van de jonge band en bood aan om artistiek leider van hun eerste album te worden. Voor Cellar Noise was dat een enorme kans. Ineens konden ze rekenen op iemand met ervaring, die wist hoe een ambitieus progrockalbum moest klinken zonder de eigen identiteit van de band te verliezen.

Het debuutalbum Alight verscheen uiteindelijk in 2018. Het werd een conceptalbum over een man die tijdens een gewone reis door de Londense metro langzaam opnieuw betekenis in zijn leven ontdekt. Dat klinkt misschien ingewikkeld, maar de muziek vertelt het verhaal op een toegankelijke manier. Grote toetsenpartijen met Hammond-orgel en Mellotron, sfeervolle gitaren en melodieuze zang zorgen ervoor dat de lange nummers nooit saai worden. De band liet duidelijk horen dat ze veel hadden geleerd van klassieke progrock, maar ook oog hadden voor modernere invloeden.

Wat veel luisteraars aansprak, was de volwassenheid van de muziek. De leden waren nog jong, maar hun composities klonken alsof ze al jarenlang samen speelden. Er werd niet alleen aandacht besteed aan ingewikkelde arrangementen, maar vooral aan sfeer en emotie. Dat maakte Cellar Noise anders dan veel jonge progbands die vooral willen laten horen hoe goed ze kunnen spelen. Bij Cellar Noise stond het verhaal altijd centraal.

Twee jaar later verscheen Nautilus. Op dit album werd duidelijk dat de band zich verder ontwikkelde. De muziek werd steviger en moderner. Invloeden van bands als Porcupine Tree, Riverside en Fates Warning waren hoorbaar, maar zonder dat Cellar Noise hun eigen karakter verloor. De nummers werden donkerder en krachtiger, terwijl de melodieën overeind bleven. Ook de productie kreeg een internationaal tintje. Het album werd opgenomen in Italië, maar gemixt en gemasterd in de beroemde Fascination Street Studios in Zweden. De hoes werd gemaakt door Carl Glover, bekend van zijn werk voor onder meer Steven Wilson.

Na Nautilus werd het opvallend stil rond de groep. Veel fans vroegen zich af of er ooit nog een nieuw album zou komen. Zeven jaar lang bleef het rustig. Toch betekende die stilte niet dat de band was verdwenen. Achter de schermen werd gewerkt aan nieuwe ideeën en groeide hun muzikale visie verder. Soms heeft muziek nu eenmaal tijd nodig voordat zij rijp genoeg is om opgenomen te worden.

In 2026 keerde Cellar Noise terug met Panic Loves Telling Lies. Het album liet een band horen die opnieuw een stap vooruit had gezet. De muziek werd nog zwaarder en donkerder, met duidelijke invloeden uit de progressieve metal. Toch bleef de herkenbare sfeer aanwezig. De teksten gaan over angst, zelfbedrog en de strijd met de eigen gedachten. Het centrale idee is dat paniek mensen gevangen kan houden, maar dat er altijd een mogelijkheid bestaat om jezelf daarvan te bevrijden. Dat maakt het album niet alleen muzikaal indrukwekkend, maar ook inhoudelijk sterk.

Wat Cellar Noise bijzonder maakt, is hun geduld. Ze brengen niet ieder jaar een nieuw album uit. In plaats daarvan nemen ze de tijd om hun muziek zorgvuldig op te bouwen. Daardoor klinkt ieder album als een nieuw hoofdstuk, met een eigen verhaal en een eigen sfeer. Hun ontwikkeling verloopt stap voor stap, zonder haast, maar wel met veel overtuiging.

Vandaag geldt Cellar Noise als een van de interessantste jonge namen binnen de moderne Italiaanse progressieve rock. Ze laten horen dat je respect kunt hebben voor de grote bands uit het verleden zonder daarin te blijven hangen. Hun muziek kijkt net zo vaak vooruit als achterom. Dat maakt hun verhaal misschien wel het mooiste: een groep vrienden uit Milaan die begon met een gedeelde droom en die, dankzij geduld, talent en doorzettingsvermogen, langzaam maar zeker een eigen plek heeft veroverd binnen de internationale progrockwereld.

Albums: