Voor mij is Is It Now? de eerste kennismaking met Automatic. Ik hoef dus niets te vergelijken met eerdere albums en heb geen verwachtingen over hoe de band zou moeten klinken. Ik luister alleen naar wat ik hoor. Achteraf denk ik dat dit misschien wel de beste manier is om een nieuwe band te ontdekken. Ik laat de muziek gewoon op me afkomen en probeer te begrijpen wat Automatic wil vertellen.

Al snel merk ik dat Automatic een heel eigen aanpak heeft. De muziek is strak en sober opgebouwd. De basgitaar speelt vaak de hoofdrol, de drums houden een stevig ritme vast en de synthesizers zorgen voor kleur zonder de nummers te overladen. De zang blijft rustig en beheerst. Daardoor ontstaat een geluid dat soms koel lijkt, maar waarin juist veel sfeer en aandacht voor detail zit. De band probeert nergens indruk te maken met technische hoogstandjes. Alles staat in dienst van het liedje.

Het album voelt als een wandeling door mijn woonplaats Assen. Overal gebeurt iets, maar niets wordt overdreven groot gemaakt. Automatic kijkt naar het leven van nu, waarin technologie, snelheid en vervreemding een belangrijke rol spelen. Toch klinkt de muziek nooit somber. Er zit juist iets nieuwsgierigs in. De band lijkt vooral vragen te stellen in plaats van antwoorden te geven. Dat spreekt mij aan, omdat ik daardoor mijn eigen gedachten bij de nummers kan vormen.

De opening met "Black Box" maakt direct een goede indruk. Het nummer heeft een sterke baslijn en een prettig ritme.De synthesizers geven het geheel een licht mysterieuze sfeer. Ik vind dit een overtuigende binnenkomer die goed laat horen waar Automatic voor staat. Met een waardering van een 8 behoort dit voor mij tot de hoogtepunten van het album.

Daarna volgt "mq9", een nummer dat wat ingetogener klinkt. De ritmische basis blijft sterk, maar de melodie blijft iets minder hangen. Kortom, het is geen opvallende uitschieter, maar wel een degelijk nummer dat mooi past binnen het geheel.

Ook "Mercury" blijft dicht bij de herkenbare stijl van Automatic. Ik hoor opnieuw de combinatie van een strakke ritmesectie en sobere synthesizers. De muziek beweegt rustig vooruit zonder haast te hebben..

"Lazy" voelt bijna als een korte adempauze. Het nummer heeft een ontspannen karakter zonder echt loom te worden. Automatic laat zien dat eenvoud niet saai hoeft te zijn. Kleine veranderingen in het arrangement zorgen ervoor dat mijn aandacht behouden blijft.

Met "Country Song" kiest Automatic opnieuw voor een sobere benadering. De titel doet misschien iets heel anders vermoeden, maar het blijft duidelijk een nummer dat past binnen de wereld die de band heeft opgebouwd. Ik hoor opnieuw de herkenbare mix van postpunk, new wave en moderne elektronica.

Het titelnummer "Is It Now?" is voor mij samen met de opening het sterkste moment van de plaat. Hier komen de verschillende kwaliteiten van Automatic mooi samen. De melodie blijft beter hangen en de sfeer is bijzonder sterk. De rustige zang past uitstekend bij het onderwerp van het nummer, waarin de vraag centraal lijkt te staan of we nog wel echt in het heden leven. Zonder zwaar of ingewikkeld te worden zet het nummer aan tot nadenken. Ook dit nummer krijgt van mij een 8.

Met "Don't Wanna Dance" speelt de band op een leuke manier met verwachtingen. Ondanks de titel zit er juist een ritme in waarop je ongemerkt mee begint te bewegen. Automatic laat zien dat dansbaarheid niet altijd uitbundig hoeft te zijn. Het blijft allemaal beheerst en stijlvol.

"Smog Summer" roept bij mij beelden op van warme dagen in een drukke stad. De muziek klinkt licht dromerig, terwijl er onder de oppervlakte een zekere spanning aanwezig blijft. Dat contrast maakt het nummer interessant. Het is opnieuw een voorbeeld van hoe Automatic veel sfeer weet te creëren met relatief eenvoudige middelen.

Ook "The Prize" blijft trouw aan de herkenbare stijl van het album. De muziek neemt geen onverwachte afslagen, maar juist die consequentie zorgt ervoor dat het geheel als één samenhangend werk klinkt. Ik krijg nergens het gevoel dat de band zomaar een nummer heeft toegevoegd om de plaat langer te maken.

"PlayBoi" brengt nog wat extra energie zonder de rustige basis los te laten. De ritmische aanpak blijft sterk en de synthesizers zorgen opnieuw voor een fijne laag over het geheel. Hoewel het nummer niet direct tot mijn persoonlijke favorieten behoort, luister ik er met plezier naar.

De afsluiter "Terminal" vormt een passend einde van het album. Het nummer laat mij achter met hetzelfde gevoel waarmee de plaat begon: nieuwsgierigheid. Automatic rondt het verhaal rustig af zonder een groot muzikaal slotakkoord te forceren. Dat past goed bij de bescheiden stijl van de band.

Wat mij vooral opvalt, is hoe consequent Automatic vasthoudt aan een eigen identiteit. Er wordt nergens geprobeerd om een grote radiohit te schrijven of modieuze trends te volgen. De band vertrouwt volledig op haar eigen geluid. Dat levert misschien geen spectaculaire uitschieters op, maar wel een album dat van begin tot eind een duidelijke sfeer heeft.

Mijn waarderingen laten ook zien hoe gelijkmatig de kwaliteit is. Twee nummers springen er met een 8 iets bovenuit, terwijl de overige liedjes allemaal een nette 7 krijgen. Dat betekent voor mij niet dat ze op elkaar lijken, maar wel dat er geen zwakke momenten tussen zitten. Elk nummer draagt iets bij aan het totaal.

Na meerdere luisterbeurten merk ik bovendien dat Is It Now? langzaam groeit. De eerste keer valt vooral de sfeer op, maar later begin ik steeds meer details te horen in de baslijnen, de subtiele synthesizers en de kleine ritmische veranderingen. Automatic vraagt een beetje geduld, maar beloont dat met een album dat steeds vertrouwder aanvoelt.

Als eerste kennismaking met deze Amerikaanse band vind ik Is It Now? daarom een geslaagde ervaring. Het is geen album dat onmiddellijk al zijn kaarten op tafel legt, maar juist een plaat die uitnodigt om nog eens terug te keren. De muziek is sfeervol, zorgvuldig opgebouwd en blijft dicht bij zichzelf. Voor mij is dit een solide en evenwichtige plaat die nieuwsgierig maakt naar het eerdere werk van Automatic. Misschien is dat wel het grootste compliment dat ik een eerste kennismaking kan geven.

WAARDERING: 7,2