Wanneer ik A Short History of Decay van Nothing opzet, hoor ik meteen dat de band een andere richting kiest dan vroeger. Het vertrouwde shoegaze-geluid is nog steeds aanwezig, met dikke gitaren, ruis en melancholie, maar tegelijk klinkt alles rustiger, emotioneler en soms zelfs breekbaar. Ik merk dat de band minder probeert te overdonderen met lawaai en meer inzet op sfeer en gevoel. Dat levert een interessant album op, al vind ik het uiteindelijk geen geweldige plaat. Voor mij blijft het vooral een degelijk maar wat wisselvallig album.

De titel van het album verwijst naar het boek A Short History of Decay van filosoof Emil Cioran. Die invloed hoor ik duidelijk terug in de teksten. Frontman Domenic Palermo zingt veel over verval, ouder worden, vermoeidheid en spijt. Daardoor klinkt het album minder jeugdig en chaotisch dan oudere platen van de band. Er hangt constant een gevoel van uitputting boven de muziek. Dat maakt de plaat persoonlijk en soms indrukwekkend, maar ook behoorlijk zwaar.

De opener “Never Come Never Morning” verrast me meteen. In plaats van een muur van gitaren hoor ik akoestische gitaren, zachte strijkers en een bijna dromerige sfeer. Het nummer klinkt kwetsbaar en emotioneel. Palermo zingt alsof hij terugkijkt op betere tijden. Ik begrijp goed waarom veel luisteraars dit een groeinummer vinden. Toch mis ik hier wat kracht en spanning. Het nummer klinkt mooi, maar maakt niet echt diepe indruk op me. Daarom geef ik het een 7.

Met “Cannibal World” komt vervolgens meer van het oude Nothing-geluid terug. De zware gitaren, vervormde lagen ruis en elektronische drums zorgen voor een donker en beklemmend nummer. Vooral die breakbeats maken het opvallend anders dan ouder werk. Ik vind dat experiment deels geslaagd. Soms klinkt het vernieuwend en spannend, maar af en toe ook wat kunstmatig. Ik snap goed waarom de meningen hierover verdeeld zijn. Voor mij blijft het een degelijk nummer dat net niet helemaal overtuigt. Ook hier kom ik uit op een 7.

Het titelnummer “A Short History of Decay” voelt daarna als het echte middelpunt van het album. Het nummer klinkt zwaar, loom en melancholisch tegelijk. De gitaren zweven constant op de achtergrond terwijl de zang half verdrinkt in de mix. Dat geeft het nummer een afstandelijke sfeer die goed past bij de teksten. Toch hoor ik hier ook dat de band soms erg dicht tegen klassieke shoegaze aan zit. Vooral invloeden van My Bloody Valentine zijn duidelijk aanwezig. Daardoor mist het nummer voor mij wat eigen identiteit. Ik geef het opnieuw een 7.

“The Rain Don’t Care” laat een zachtere en melodieuzere kant van de band horen. Sommige luisteraars vergelijken het nummer zelfs met oude britpop of dream pop, en dat begrijp ik wel. Ik hoor hier bijna invloeden van Mazzy Star terug. De sfeer is warm en melancholisch, maar tegelijkertijd vind ik het nummer iets te veilig klinken. Het blijft prettig om naar te luisteren, alleen niet heel memorabel. Daarom krijgt ook dit nummer van mij een 7.

“Purple Strings” bouwt verder op die introspectieve sfeer. De strijkers geven het nummer een bijna filmisch karakter. Palermo klinkt hier uitgeput en emotioneel, alsof hij langzaam wegzakt in zijn eigen herinneringen. Ik waardeer de kwetsbaarheid van het nummer, maar opnieuw mis ik wat spanning. Het album heeft meerdere rustige momenten achter elkaar, waardoor sommige delen wat in elkaar overlopen. Ook “Purple Strings” eindigt daarom op een 7.

Vanaf “Toothless Coal” begint de plaat voor mij sterker te worden. Hier werkt de combinatie van elektronische geluiden en zware gitaren beter dan eerder op het album. Het nummer klinkt onrustig, vreemd en soms bijna hallucinerend. Ik hoor hier eindelijk een band die echt risico’s neemt zonder zichzelf kwijt te raken. Dat maakt het spannender dan veel andere nummers op de plaat. Daarom geef ik “Toothless Coal” een 8.

“Ballet of the Traitor” vind ik misschien wel het hoogtepunt van het album. Het nummer bouwt langzaam op en combineert melancholie met dreiging op een overtuigende manier. Hier komen de oude en nieuwe kanten van Nothing perfect samen. Het klinkt tegelijk mooi, ongemakkelijk en emotioneel zwaar. Ik begrijp volledig waarom veel recensenten dit een van de beste nummers uit de carrière van de band noemen. Ook voor mij hoort dit bij de sterkste momenten van de plaat. Dit nummer krijgt daarom een 8.

“Nerve Scales” houdt die sterkere tweede helft goed vast. Het nummer klinkt donker en loom, maar heeft genoeg melodie en dynamiek om interessant te blijven. Ik merk dat de band hier beter balans vindt tussen sfeer en intensiteit. Daardoor blijft het nummer beter hangen dan veel eerdere tracks. Ook hier geef ik een 8.

Afsluiter “Essential Tremors” brengt de plaat daarna rustig tot een einde. De melancholie en vermoeidheid keren nog één keer terug. Het nummer klinkt emotioneel en breekbaar, maar mist voor mij net die laatste impact om echt memorabel te worden. Daardoor eindig ik opnieuw op een 7.

Als geheel vind ik A Short History of Decay een interessante maar wisselende plaat. Ik waardeer het dat Nothing nieuwe richtingen probeert en meer emotionele diepgang zoekt. De combinatie van shoegaze, akoestische elementen en elektronische invloeden werkt soms erg goed. Toch vind ik niet ieder experiment even geslaagd en mis ik af en toe de agressie en urgentie van oudere albums. Veel nummers blijven hangen tussen goed en echt indrukwekkend. Daardoor voelt het album voor mij uiteindelijk vooral als een degelijk groeialbum: persoonlijk, sfeervol en volwassen, maar niet constant sterk genoeg om echt een grote indruk achter te laten.

WAARDERING: 7,3