Dit debuutalbum van U2 wordt vaak gezien als een mix van rauw talent en onvolwassen ideeën. Ik ben het daar wel mee eens.  Het is geen perfect album, maar juist daardoor voelt het eerlijk en echt. Ik hoor hier een jonge band die nog zoekende is, maar tegelijkertijd al duidelijk laat zien dat er iets bijzonders in zit.

Boy verscheen in 1980 en hoort qua stijl bij post-punk en new wave. De muziek klinkt energiek, soms een beetje rommelig, maar altijd gedreven. Wat mij meteen opvalt is dat de band nog niet helemaal weet wat hun definitieve geluid is. Toch hoor je al duidelijk elementen die later typisch U2 zouden worden, zoals de echo-achtige gitaar van The Edge en de emotionele zang van Bono.

Het album opent met “I Will Follow”, en dit nummer is direct een hoogtepunt. Het heeft een sterke drive en een simpele, maar effectieve structuur. Volgens andere-recensies is dit zo’n nummer dat meteen laat horen waarom U2 later zo groot zou worden. Het heeft energie, herkenbaarheid en een duidelijke emotie.

Daarna volgen nummers als “Twilight” en “An Cat Dubh”. Hier merk ik dat de band wat experimenteler wordt. Vooral “An Cat Dubh” is een interessant, maar ook te lang uitgesponnen nummer. Het begint sfeervol, maar verliest onderweg wat focus. Dat is iets wat vaker gebeurt op dit album: goede ideeën die niet altijd volledig worden uitgewerkt.

Een nummer dat vaak positief wordt besproken is “Out of Control”. En ook voor mij is dat een tweede hoogtepunt Hier hoor ik een combinatie van kracht en gevoeligheid. Volgens recensies laat dit nummer goed zien hoe strak de band al kan spelen, zelfs in deze vroege fase. De samenwerking tussen gitaar, bas en drums voelt hier al sterk en samenhangend.

De meeste sndere nummers op het album vind ik van middelmatige kwaliteit. Die hebben  een wst te jeugdig karakter, wat goed past bij het thema van het album. Veel teksten gaan namelijk over opgroeien, onzekerheid en het zoeken naar identiteit. Dat geeft het geheel een duidelijke rode draad.

Toch zijn er ook zwakkere momenten. “A Day Without Me” is nog kantje boord maar een nummer als Shadows and Tall Trees klinkt wat simpel en mist de kracht van de betere tracks. Ook korte of vreemde nummers zoals “The Ocean” voelen meer als experimenten dan als echt uitgewerkte songs. . Hier hoor ik opnieuw dat de band ambitie heeft, maar soms moeite heeft om nummers goed af te ronden. Vooral “The Electric Co.” begint sterk, maar verliest volgens sommige recensies zijn richting halverwege.

Uiteraard moet  Boy vooral beoordeeld worden als debuutalbum. Als je het vergelijkt met latere klassiekers van U2, zoals The Joshua Tree, dan schiet het tekort. Maar als eerste stap is het juist indrukwekkend. Je hoort duidelijk potentie, energie en een eigen identiteit die zich nog moet ontwikkelen.

De productie van Steve Lillywhite speelt ook een rol. Hij gaf de band ruimte om te experimenteren, wat zorgt voor een levendig en soms rauw geluid. Dat maakt het album minder gepolijst, maar wel authentiek.

Als ik alles bij elkaar neem, zie ik Boy als een album dat vooral draait om begin en belofte. Het is niet altijd consistent en soms zelfs een beetje rommelig, maar het heeft charme. De energie van een jonge band die nog alles moet bewijzen, is overal voelbaar.

Wat mij betreft is Boy geen zeker geen meesterwerk, maar wel een belangrijk album. Het laat zien waar U2 vandaan komt en waarom ze later zo succesvol zijn geworden. Het is een plaat met sterke momenten, zwakke plekken en vooral veel karakter. Juist dat maakt het interessant om naar te luisteren, zelfs nu nog.

WAARDERING: 7.2