Met Atropine levert de Duitse band Astraya een album af dat zwaar, emotioneel en atmosferisch tegelijk klinkt. Het is geen plaat die direct alles prijsgeeft na één luisterbeurt. Juist doordat de muziek langzaam groeit en veel ruimte laat voor sfeer en gevoel, blijft het album steeds meer hangen. Astraya beweegt zich ergens tussen dark rock, post-rock, doom, prog en post-metal, maar probeert vooral een emotionele ervaring neer te zetten in plaats van alleen harde muziek te maken.

Vanaf het begin wordt duidelijk dat Atropine bedoeld is als één geheel. De nummers voelen sterk met elkaar verbonden en het album klinkt meer als een lange trip dan als een verzameling losse tracks. De sfeer is donker en melancholisch, maar nergens overdreven dramatisch. De band kiest juist voor een rustige en bedachtzame aanpak. Daardoor krijgen emoties de tijd om echt binnen te komen.

Het openingsnummer A Spark Within is meteen een sterk begin. Het start klein en bijna dromerig, met een gevoel van melancholie dat langzaam uitgroeit tot een zwaarder en emotioneler geheel. De opbouw werkt erg goed, omdat Astraya nergens haast lijkt te hebben. De muziek bouwt spanning op zonder volledig te ontploffen. Dat geeft het nummer iets hypnotiserends. Tegelijk zit er tussen alle duisternis ook een klein beetje hoop verborgen. Dat maakt het een van de meest menselijke momenten van het album. Met een waardering van een 7 voelt het als een sterke opener die direct de toon zet.

Ook Lighthouse en In Devotion houden de sfeer sterk vast. Vooral Lighthouse klinkt zwaar en beklemmend, alsof alles langzaam richting instorting beweegt. De gitaren en bas zorgen voor veel diepte, terwijl de zang van Melina Abele juist warmte toevoegt. Haar stem blijft misschien wel het grootste pluspunt van Astraya. Ze klinkt gevoelig en breekbaar, maar tegelijk sterk genoeg om boven de massieve instrumenten uit te stijgen. In In Devotion hoor je hoe goed de band spanning en emotie combineert. Beide nummers verdienen daardoor zonder moeite een 7.

Het meest opvallende aan Atropine is misschien wel hoe goed Astraya sfeer weet neer te zetten. De muziek voelt vaak filmisch aan, alsof je naar de soundtrack van een donkere psychologische film luistert. Rustige stukken met zwevende gitaren worden afgewisseld met zware riffs en donkere uitbarstingen. Toch klinkt het album nooit als pure doom metal. Daarvoor zit er te veel subtiliteit en melodie in de muziek.

A Theory Of Time is waarschijnlijk het meest filosofische nummer van het album. Hier vertraagt alles nog verder. De muziek beweegt traag vooruit en geeft bijna het gevoel dat de tijd stil blijft staan. Dat past goed bij het thema van het nummer, maar tegelijkertijd is dit ook een moment waarop het album iets van zijn kracht verliest. De sfeer blijft indrukwekkend, maar muzikaal gebeurt er net iets te weinig om echt volledig te blijven boeien. Daarom voelt een 6 hier passend. Het nummer is interessant en sfeervol, maar mist iets van de emotionele impact van de sterkere tracks.

Daarna volgt Descendant Of A Dead Man, opnieuw een sterk nummer waarin melancholie en zwaarte mooi samenkomen. De muziek klinkt donker en intens zonder overdreven agressief te worden. Astraya begrijpt duidelijk dat spanning niet altijd uit snelheid of volume hoeft te komen. Ook Valley Of The Damned Part I blijft sterk overeind. Het nummer heeft iets dreigends en voelt als het begin van een langzaam afglijden richting persoonlijke ondergang.

In The Pale Glow Of Torches behoort voor mij tot de minder sterke momenten van de plaat. De sfeer blijft goed, maar het nummer loopt iets te veel mee met de rest van het album zonder echt een eigen identiteit te krijgen. Daardoor blijft het minder hangen dan bijvoorbeeld A Spark Within of Descendant Of A Dead Man. De waardering van een 6 voelt daarom logisch.

Gelukkig herpakt het album zich daarna weer met Arrival en vooral Valley Of The Damned Part II. Dat laatste nummer is misschien wel het emotionele hoogtepunt van de plaat. Waar het eerste deel vooral zwaar en dreigend klinkt, bevat dit tweede deel meer melancholie en diepgang. De combinatie van sfeer, emotionele zang en langzame opbouw werkt hier bijna perfect. De waardering van een 8 is daardoor goed te begrijpen. Het nummer laat het beste horen waar Astraya sterk in is: zware muziek combineren met echte emotionele kracht.

Het afsluitende titelnummer Atropine brengt alle elementen van het album nog één keer samen. De donkere sfeer, de warme productie en de melancholische spanning zorgen voor een passend einde van de plaat. De productie klinkt bovendien bewust organisch en rauw. Astraya kiest niet voor een klinisch perfect geluid, maar juist voor een warme en natuurlijke productie waarin de muziek echt lijkt te ademen.

Niet ieder nummer blijft even sterk hangen en soms lopen de sferen wat in elkaar over. Toch voelt dat minder als een probleem en meer als een bewuste keuze. Atropine draait namelijk niet om hits of snelle refreinen, maar om onderdompeling en emotie. Voor liefhebbers van atmosferische, donkere en melancholische muziek is dit daarom een indrukwekkend album dat langzaam onder de huid kruipt.

WAARDERING: 6,9