Dance of December Souls (14-12=1993)

Het album Dance of December Souls verscheen in 1993 en is het debuut van de Zweedse band Katatonia. Als ik naar dit album luister hoor ik meteen dat het uit een tijd komt waarin doom en death metal nog erg rauw en donker klonken. De muziek is langzaam, zwaar en melancholisch. Toch hoor ik ook al melodie en sfeer, iets wat later een belangrijk kenmerk van de band zou worden. Het album voelt als een winterse reis vol verdriet, mysterie en soms een klein beetje hoop.

Het eerste nummer “Seven Dreaming Souls” is een korte opening. Het is een soort intro met  een donkere sfeer. Veel metalalbums uit die periode beginnen zo. Persoonlijk vind ik het niet zo bijzonder. Het past ook niet echt bij de rest van het album en muzikaal gebeurt er weinig. Daarom voelt het een beetje als een verplichte opening. Voor mij heeft het weinig echte waarde.

Daarna begint het echte werk met “Gateways of Bereavement”. Dit nummer is traag, zwaar en dreigend. De gitaren klinken diep en de riff blijft goed hangen. Het tempo is langzaam, wat typisch is voor doom metal. Toch zit er genoeg melodie in om het interessant te houden. De zang klinkt ruw en afstandelijk, wat goed past bij de donkere sfeer. Dit is meteen een sterk nummer op het album. Ik zou het een waardering van 4 geven.

Het derde nummer “In Silence Enshrined” laat meer variatie horen. De muziek wisselt tussen rustige stukken en zwaardere passages. Ook de melodie verandert meerdere keren, waardoor het nummer spannend blijft. Dat maakt het interessant om naar te luisteren. Je hoort hier al dat Katatonia niet alleen zware muziek wil maken, maar ook sfeer en emotie wil laten horen. Dit nummer krijgt van mij ook 4 punten.

“Without God” heeft een titel die erg donker klinkt, maar de muziek voelt minder hopeloos dan je misschien verwacht. De gitaren zijn melancholisch en de sfeer is bijna dromerig. Ondanks het zware geluid hoor ik een soort rustige emotie in het nummer. Het voelt alsof er toch een klein beetje hoop in de muziek zit. Dat maakt het nummer bijzonder. Mijn waardering hiervoor is 3,5.

Daarna volgt het korte instrumentale stuk “Elohim Meth”. Dit nummer duurt maar ongeveer anderhalve minuut. Het klinkt rustgevend en vormt een soort pauze tussen de langere nummers. Het tempo ligt lager en de sfeer is bijna meditatief. Als intermezzo werkt het goed. Het geeft de luisteraar even ademruimte voordat het album verder gaat. Ik geef dit stukje 3,5.

Het lange nummer “Velvet Thorns (Of Drynwhyl)” is een van de meest interessante stukken van het album. Het duurt lang en ontwikkelt zich langzaam. Sommige delen doen zelfs een beetje denken aan progressieve metal, omdat het nummer verschillende muzikale fases heeft. De gitaren bouwen rustig op en de sfeer blijft donker maar mooi. Dit is een indrukwekkend nummer dat veel geduld vraagt van de luisteraar. Waardering: 4.

Voor mij is “Tomb of Insomnia” het echte hoogtepunt van het album. Het nummer heeft veel variatie in tempo en melodie. De muziek vertelt bijna een verhaal. In de tekst lijkt het zelfs een soort tragische liefdesgeschiedenis te beschrijven. De sfeer is intens en emotioneel. Alles komt hier goed samen: de gitaren, de zang en de melancholie. Dit is het prijsnummer van het album. Mijn waardering is 4,5.

Daarna komt “Dancing December”. Dit nummer voelt een beetje als het vreemde eendje van de plaat. Het past niet echt bij de sfeer van het album. Het mist de kracht en variatie van de andere nummers. Het blijft daardoor minder hangen. Het is zeker niet slecht, maar vergeleken met de rest is het minder bijzonder. Ik geef dit nummer 3.

De heruitgave van het album bevat ook extra nummers. “Midwinter Gates (Prologue)” is een korte introductie voor de bonus tracks. Daarna komt opnieuw “Without God”, dat wederom een waardering van 3,5 verdient. “Palace of Frost” klinkt als ingetogen metal met een rustige sfeer. Misschien past de titel goed bij het koude gevoel van de muziek. Ook dit nummer krijgt 3,5.

“The Northern Silence” zet de zang meer op de voorgrond. De zang klinkt hier wat timide en voorzichtig, maar dat past wel bij de melancholische sfeer. Mijn waardering: 3,5. Het album sluit af met “Crimson Tears (Epilogue)”, een kort instrumentaal slot van nog geen twee minuten. Het voelt als een rustige afsluiting van een donkere reis.

Als geheel vind ik Dance of December Souls een geslaagd debuut. De productie is soms ruw en de muziek vraagt geduld, maar de sfeer is prima. Het album laat al horen dat Katatonia een band is met gevoel voor melancholie en melodie. Voor liefhebbers van donkere en langzame metal is dit een bijzonder album dat nog steeds interessant klinkt.

WAARDERING: 7,2