Het album Blues Funeral verscheen in 2012 en is een belangrijk werk van de Mark Lanegan Band rond zanger Mark Lanegan. Het album kwam uit na een aantal jaren waarin Lanegan vooral samenwerkingen deed met andere artiesten. Met deze plaat liet hij weer duidelijk horen hoe zijn eigen stijl klonk.

Ik ervaar dit album als een donkere maar ook rijke mix van stijlen. Er zit alternatieve rock in, maar ook blues, elektronica en soms zelfs een lichte disco-achtige groove. Dat maakt de plaat afwisselend. De muziek klinkt vaak mysterieus en soms een beetje dreigend. Tegelijk zijn er ook melodieën die juist warm en dromerig zijn.

De stem van Lanegan speelt natuurlijk de hoofdrol. Zijn diepe, rauwe stem klinkt alsof hij veel heeft meegemaakt. Dat past goed bij de sfeer van het album. De teksten gaan vaak over verlies, twijfel, het leven in de nacht en de donkere kanten van het bestaan.

De productie van het album is vrij modern. Sommige nummers hebben duidelijke elektronische geluiden en synthesizers. Dat is anders dan zijn vroege werk, dat vaak meer folk of grunge was. Toch blijft de basis herkenbaar: sterke melodieën, donkere sfeer en een zanger met een unieke stem.

Het album kreeg bij verschijnen veel positieve reacties van muziekcritici. Veel mensen vonden dat Lanegan hier een nieuwe richting durfde te kiezen zonder zijn identiteit te verliezen. Ook fans waarderen de afwisseling tussen stevige nummers en rustige momenten.

Hieronder beschrijf ik het album nummer voor nummer.

1. The Gravedigger’s Song

Het album begint meteen krachtig. De bas en drums gaan snel en stevig samen en trekken direct de aandacht. Daaroverheen komt de diepe stem van Lanegan. Het nummer heeft een donkere drive en zet meteen de toon van de plaat. Ik vind het een sterke opening die nieuwsgierig maakt naar de rest.
Waardering: 4

2. Bleeding Muddy Water

Dit nummer begint rustiger en lijkt eerst wat vlak te worden. Toch blijft het interessant door de sfeer en de zang. Het nummer blijft overeind door de mysterieuze klank en de lichte spanning in de muziek. Niet het meest opvallende nummer, maar zeker degelijk.
Waardering: 3,5

3. Gray Goes Black

Hier hoor ik opnieuw een vrij rustige opbouw. De muziek blijft wat gelijkmatig en er gebeurt niet heel veel verrassends. Toch werkt het nummer goed door de donkere sfeer en de solide uitvoering. Het is geen topper, maar wel ruim voldoende.
Waardering: 3,5

4. St. Louis Elegy

Dit nummer heeft een bepaalde spanning in zich. De melodie voelt een beetje mysterieus en zwevend. Toch vind ik dat andere nummers op het album sterker zijn. Het blijft een prettig luistermoment, maar het springt minder uit de mix.
Waardering: 3,5

5. Riot in My House

Hier komt weer meer energie. De muziek is steviger en dynamischer. De gitaren en ritmes zorgen voor een krachtige sfeer. De passie in de zang maakt het nummer overtuigend. Het voelt alsof het album hier weer een lichte impuls krijgt.
Waardering: 3,5

6. Ode to Sad Disco

Dit is een opvallend nummer. De titel suggereert iets droevigs, maar het nummer swingt juist behoorlijk. Het ritme heeft bijna een disco-achtige groove. Daardoor klinkt het verrassend licht en dansbaar voor een Lanegan-nummer.
Waardering: 4

7. Phantasmagoria Blues

Hier wordt de sfeer weer dromeriger. De melodie zweeft een beetje en heeft iets hypnotiserends. Het nummer voelt bijna filmisch. Ik vind de combinatie van melancholie en schoonheid erg geslaagd.
Waardering: 4

8. Quiver Syndrome

Dit is een van de hoogtepunten van de plaat. Het tempo ligt hoger en de energie spat eraf. De muziek werkt opzwepend en meeslepend. Alles klopt hier: ritme, melodie en zang. Een fantastische track.
Waardering: 4,5

9. Harborview Hospital

Nog een sterk nummer. De sfeer is hier dromerig maar ook speels. De melodie blijft goed hangen en de muziek voelt licht zwevend. Het nummer heeft iets hypnotiserends dat lang blijft hangen.
Waardering: 4,5

10. Leviathan

Dit nummer gaat weer richting een trager tempo. De sfeer is donker en zwaar. Helaas blijft het nummer vrij vlak, waardoor het wat saai kan aanvoelen. Pas tegen het einde gebeurt er iets meer.
Waardering: 3

11. Deep Black Vanishing Train

Een prachtig ingetogen nummer. Hier laat Lanegan horen dat eenvoud ook heel krachtig kan zijn. De melodie is sterk en bijna onweerstaanbaar. De rustige sfeer maakt het een van de mooiste momenten van het album.
Waardering: 4,5

12. Tiny Grain of Truth

Het album sluit af met een meeslepend en spannend nummer. De muziek bouwt goed op en houdt de aandacht vast. Het voelt als een passend slotstuk dat de sfeer van de hele plaat nog eens samenvat.
Waardering: 4

Als ik het hele album bekijk, vind ik Blues Funeral een sterk en gevarieerd werk. Het laat zien dat Mark Lanegan niet bang was om nieuwe muzikale richtingen te proberen. Sommige nummers zijn rustiger en wat vlak, maar daar staan meerdere indrukwekkende hoogtepunten tegenover. Daardoor blijft het album interessant van begin tot eind.

WAARDERING : 7,8