Het album Focus 12 uit 2024 van de Nederlandse band Focus voelt voor mij als een soort terugblik én tegelijk een frisse stap vooruit. Het is bijzonder dat een band die al sinds eind jaren 60 bestaat, nog steeds nieuwe muziek maakt die herkenbaar klinkt, maar niet oud of stoffig aanvoelt. Ik hoor duidelijk dat ze hun eigen stijl trouw blijven: een mix van rock, klassiek en jazz, met veel ruimte voor instrumenten.

Wat mij meteen opvalt, is dat dit album niet probeert modern te doen. In plaats daarvan klinkt het juist alsof Focus zegt: “dit zijn wij, en dit doen we al jaren goed.” Dat maakt het album prettig en eerlijk.

De opening met Fjord Focus is voor mij direct raak. Dit is precies hoe ik Focus het liefst hoor. Veel energie, sterke samenwerking tussen de bandleden en een duidelijk gevoel van richting. Alles klopt hier: het tempo, de opbouw en de sfeer. Ik merk dat dit nummer mij meteen het album in trekt. Een sterke start.

Daarna komt Focus 13, en dat voelt echt als een reis terug naar de jaren 70. Het klinkt alsof dit nummer zo op een oud Focus-album had kunnen staan. Toch voelt het niet als kopiëren, maar meer als een eerbetoon aan hun eigen verleden. Wat ik mooi vind: ik mis gitarist Jan Akkerman hier helemaal niet. De band staat nog steeds stevig.

Met Béla wordt het wat rustiger. Dit is een meer ingetogen nummer, maar wel mooi uitgewerkt. Ik hoor dat de band ook in rustige stukken sterk is. Het is misschien minder opvallend, maar wel sfeervol en fijn om naar te luisteren.

Meta Indefinita gaat een andere kant op. Dit nummer klinkt duidelijk meer jazzy. Ik merk dat ik hier wat minder houvast heb. Het voelt wat vrij en los, en daardoor raak ik soms de lijn kwijt. Toch is het interessant, maar niet mijn favoriet.

Met All Aboard komt de energie weer terug. Dit is weer zo’n typisch Focus-nummer met tempo en beweging. Het klinkt levendig en goed gespeeld. Niet per se verrassend, maar wel gewoon sterk.

Born to Be You is kort en anders. Voor mij werkt het minder goed, vooral omdat het na de vorige nummers komt. Het voelt een beetje alsof de flow even onderbroken wordt. Misschien moet je echt in de juiste stemming zijn om dit te waarderen.

Nura begint heel bijzonder. Het doet mij denken aan klassieke muziek, een beetje zoals Bach. Daarna groeit het uit tot een energiek en vol nummer. Dat contrast vind ik mooi. Alleen het einde voelt wat vreemd en onverwacht.

Bij Bowie denk ik dat het een soort eerbetoon is, maar ik heb hier moeite mee. Net als bij “Born to Be You” voelt het voor mij minder sterk. Het haalt mij een beetje uit de sfeer van het album.

Positano vind ik dan weer erg goed. Het begint rustig, bijna voorzichtig, maar bouwt langzaam op naar een uitbundig einde. Dat maakt het spannend en leuk om naar te luisteren. Een van de betere nummers voor mij.

Het album sluit af met Gaia, en dat voelt weer als klassieke Focus. Het klinkt alsof het uit hun oude periode komt, maar dan met een moderne opname. Een sterke afsluiter die het album mooi rond maakt.

Als ik alles bij elkaar neem, vind ik Focus 12 een degelijk en soms zelfs erg sterk album. Niet elk nummer werkt even goed voor mij, maar de band laat duidelijk horen dat ze nog steeds kwaliteit leveren. Ik hoor ervaring, vakmanschap en plezier in het spelen.

Voor mij is dit geen revolutionair album, maar wel een fijne plaat die laat zien dat Focus nog lang niet klaar is. Vooral de sterkere nummers maken het de moeite waard om te blijven luisteren.

WAARDERING: 7,4