Als ik kijk naar A Place to Bury Strangers, zie ik eigenlijk een band die vooral bekend staat om één ding: extreem hard en intens geluid. Ondanks dat het een Amerikaanse band is (uit New York), wordt hun stijl vaak gekoppeld aan Britse genres zoals shoegaze en post-punk.  Daardoor voelen ze toch een beetje als een “Britse soort” artiest qua sound. Op Rate Your Music wordt de band onder Noise Pop gerubriceerd.

De band ontstond rond 2002 in New York en werd geleid door Oliver Ackermann. Hij is eigenlijk de kern van het project. Door de jaren heen zijn er veel wisselingen geweest in de bezetting, maar Ackermann is altijd gebleven en bepaalt grotendeels hoe de muziek klinkt.

Wat meteen opvalt, is dat deze band vaak wordt omschreven als “de luidste band van New York”. Dat is geen grap. Hun optredens staan bekend als extreem hard, met veel feedback, ruis en chaos. Soms wordt hun geluid zelfs vergeleken met een kapot geluidssysteem dat nog nét werkt.

 

Muziekstijl en geluid

Als ik hun muziek probeer simpel uit te leggen, dan hoor ik een mix van verschillende stijlen:

• shoegaze (dromerig, veel galm)
• noise rock/noise pop (ruw en hard)
• post-punk (donker en ritmisch)
• psychedelische rock (zweverig en experimenteel)

Die combinatie maakt hun muziek best intens. Het is geen makkelijke luistermuziek. Vaak zitten nummers vol met lagen van gitaren, vervorming en effecten.

Een belangrijk onderdeel hiervan is dat Ackermann zelf effectpedalen bouwt via zijn bedrijf Death By Audio. Daardoor kan hij unieke geluiden maken die je niet snel bij andere bands hoort.

 

Beginperiode en doorbraak

In de eerste jaren bracht de band zelf EP’s uit, vaak in kleine oplages. Ze bouwden langzaam een naam op via optredens. Die shows waren vaak chaotisch en luid, en dat zorgde voor aandacht in de underground scene.

Hun echte doorbraak kwam rond 2007 met hun debuutalbum A Place to Bury Strangers. Dat album liet meteen horen waar ze voor staan: harde gitaren, donkere sfeer en veel ruis.

Ze speelden ook samen met bekende bands zoals The Jesus and Mary Chain en Nine Inch Nails, wat hun populariteit verder hielp.

 

Albums en ontwikkeling

Door de jaren heen heeft de band meerdere albums gemaakt. Enkele belangrijke zijn:

• Exploding Head (2009)
• Worship (2012)
• Transfixiation (2015)
• Pinned (2018)
• See Through You (2022)
• Synthesizer (2024)

Wat ik interessant vind, is dat hun geluid wel verandert, maar nooit echt “rustig” wordt. Soms voegen ze meer melodie toe, maar de basis blijft hard en experimenteel.

 

Live optredens

Als er één ding is waar deze band echt in uitblinkt, dan zijn het live shows. Die zijn vaak:

• extreem luid
• visueel chaotisch
• vol improvisatie

Mensen beschrijven het soms als een soort fysieke ervaring, omdat het geluid zo hard is dat je het letterlijk voelt.

 

Betekenis en invloed

In de loop van de tijd heeft A Place to Bury Strangers een sterke positie gekregen binnen de alternatieve rock. Ze worden gezien als een band die de oude shoegaze en post-punk invloeden opnieuw heeft gebruikt, maar dan op een moderne en agressieve manier. Hun muziek grijpt vaak terug naar de jaren 80, maar klinkt tegelijk vernieuwend door het gebruik van effecten en experimenten.

 

Samenvatting

Als ik alles bij elkaar neem, zie ik A Place to Bury Strangers als een band die vooral draait om geluid en ervaring. Het gaat minder om simpele liedjes en meer om sfeer, volume en experiment.

Ze zijn niet voor iedereen, maar juist daardoor hebben ze een eigen plek in de muziekwereld. Vooral als je houdt van harde, dromerige en ruwe muziek, is dit een band die echt opvalt.

Albums: