Het album Location Lost van de Amerikaanse band Failure verscheen op 24 april 2026 en is het zevende studioalbum van de groep. Uit andere recensies begrijp ik dat de de plaat voor veel fans voelt als een nieuwe fase in de carrière van de band. Waar eerdere albums vaak heel zwaar, technisch en bijna sciencefictionachtig klonken, laat Location Lost ook een meer emotionele en kwetsbare kant horen.

Het album werd uitgebracht via het nieuwe label Arduous Records en duurt ongeveer 39 minuten. De plaat bevat negen nummers, waaronder “The Air’s on Fire”, “A Way Down” en het titelnummer “Location Lost”. Opvallend is ook het nummer “The Rising Skyline”, waarop Hayley Williams meezingt. Dat is bijzonder, omdat Failure eerder eigenlijk nooit gastzangers gebruikte. Volgens interviews koos Williams zelf juist dat nummer omdat het anders klonk dan het oudere werk van de band.

De totstandkoming van het album verliep niet eenvoudig. Zanger en gitarist Ken Andrews had in de periode voor de opnames een zware rugoperatie ondergaan. Zijn herstel verliep moeizaam en die ervaring had veel invloed op de sfeer van de plaat. Andrews vertelde later dat het schrijven van muziek en teksten bijna therapeutisch werkte tijdens die moeilijke periode. Daardoor gaan veel teksten over verwarring, lichamelijke pijn, herinneringen en het gevoel jezelf kwijt te raken. De titel Location Lost verwijst ook naar dat idee van desoriëntatie en onzekerheid.

Muzikaal klinkt het album volgens kenners anders dan sommige eerdere Failure-platen. Op albums als Fantastic Planet werkte de band vaak heel precies en gelaagd, terwijl Location Lost juist spontaner en losser werd opgenomen. Veel ideeën ontstonden tijdens jamsessies in een repetitieruimte in Los Angeles. Daarna werden de beste stukken verder uitgewerkt tot complete nummers. Dat zorgt ervoor dat de plaat soms wat ruwer en directer klinkt.

Toch bevat het album veel verschillende stijlen. Het openingsnummer “Crash Test Delayed” heeft elektronische invloeden en een bijna dromerige sfeer. “Solid State” grijpt meer terug naar de grunge-achtige kant van Failure, met zware gitaren en stevige ritmes. “A Way Down” doet denken aan donkere new wave uit de jaren tachtig, terwijl “Moonlight Understands” juist heel ruimtelijk en zwevend klinkt. Daardoor voelt de plaat afwisselend, zonder de samenhang te verliezen.

Ook recensenten en fans reageerden positief. Veel luisteraars noemen het album minder hard dan het oude werk uit de jaren negentig, maar juist rijker in sfeer en emotie. Sommige fans vinden dat Fantastic Planet nog altijd het absolute meesterwerk van Failure blijft, maar tegelijk waarderen ze dat de band zichzelf niet simpelweg herhaalt. Vooral de combinatie van shoegaze, alternatieve rock en space rock wordt vaak geprezen.

Visueel sluit het artwork goed aan bij de muziek. De hoes heeft een mysterieuze en filmachtige uitstraling die past bij de melancholische sfeer van het album. De band liet zich tijdens het schrijfproces inspireren door films en sciencefictionverhalen, waaronder de recente Dune-films van Denis Villeneuve. Daardoor voelt de muziek soms alsof je door een verlaten futuristische wereld beweegt.

Met Location Lost laat Failure horen dat de band ook tientallen jaren na hun begin nog relevant klinkt. Het album combineert nostalgische elementen uit alternatieve rock van de jaren negentig met modernere en atmosferische invloeden. Veel fans zien het daarom als een sterk en volwassen hoofdstuk binnen het oeuvre van de groep.

WAARDERING: 7,2