The Window (25-08-2023)

Toen ik The Window luisterde, kreeg ik het gevoel dat Ratboys hier een heel volwassen en doordacht album heeft gemaakt. De plaat klinkt warm, open en emotioneel, maar tegelijk ook krachtig wanneer dat nodig is. Wat mij vooral opviel, is de sterke afwisseling tussen rustige en stevige momenten. Daardoor blijft het album interessant van begin tot eind en voelt geen enkel nummer echt overbodig.

De stem van Julia Steiner speelt daarin een grote rol. Haar zang klinkt eerlijk en persoonlijk, alsof ze haar verhalen direct aan de luisteraar vertelt. Dat geeft de muziek extra diepte. Muzikaal hoor ik een mix van indierock met invloeden uit country en alternatieve rock. Soms klinkt het dromerig en zacht, dan weer ruw en energiek. Die combinatie zorgt voor een mooie spanningsboog.

Ook de productie draagt veel bij. Alles klinkt helder zonder kil te worden. Instrumenten krijgen ruimte, maar vormen toch één geheel. Daardoor kan ik makkelijk in de sfeer van het album verdwijnen. Voor mij voelt The Window een beetje als een reis door herinneringen en emoties: melancholie, hoop, rust en kracht wisselen elkaar af.

Wat ik sterk vind, is dat Ratboys niet probeert overdreven vernieuwend te zijn. In plaats daarvan focust de band op goede liedjes, sterke melodieën en echte emotie. Juist dat maakt het album overtuigend. Het is een plaat die niet meteen al zijn geheimen prijsgeeft, maar groeit bij vaker luisteren.

Al met al zie ik The Window als een van de meest complete albums van de band. Het laat horen dat Ratboys zich blijft ontwikkelen zonder de eigen stijl te verliezen. Voor liefhebbers van emotionele indierock met variatie en sfeer is dit echt een aanrader.

Nummer-voor-nummer beschrijving

Making Noise for the Ones You Love opent meteen luid en stevig. De gitaren pakken direct de aandacht en de herkenbare stem van Julia Steiner zet de toon. Een sterke start. (3,5)

Morning Zoo gaat juist de andere kant op. Dit nummer is rustiger en heeft een subtiel countrygevoel. Dat maakt het sfeervol en erg mooi.(4)

Crossed That Line klinkt scherper. De zang is bits en de gitaren rafelen lekker. Voor mij geeft dit nummer extra energie aan het album. (3,5)

It’s Alive! brengt daarna weer rust. Die afwisseling tussen stevig en ingetogen werkt hier echt goed en houdt het luisteren spannend.(4)

No Way schuurt langzaam vooruit en eindigt in een chaotisch slotakkoord. Dat geeft het nummer iets onrustigs maar ook interessants. (3,5)

The Window begint bijna sprookjesachtig, maar krijgt steeds meer diepte. Daardoor groeit het uit tot een bijzonder middelpunt van de plaat.(4,5)

Empty voelt als een hoogtepunt. Stevig, melodieus en rauw tegelijk, met perfecte zang. Dit nummer blijft echt hangen.(4)

Break lijkt eerst wat onopvallend, maar juist de variatie maakt het prettig om naar te luisteren. Een stille kracht.(3,5)

Black Earth, WI start wat minder spannend, maar de mooie gitaarsolo bouwt spanning op richting een melodieus einde. Dat redt het nummer volledig. (3,5)

I Want You (Fall 2010) is aardig, maar mist iets aan energie. Daardoor blijft het iets minder memorabel. (3,5)

Bad Reaction sluit het album prachtig af en zet Julia Steiner extra in het zonnetje. Voor mij een perfect einde van een fraai en evenwichtig album. (3,5)

WAARDERING: 3,7