Toen ik Attack on Memory voor het eerst hoorde, merkte ik meteen dat dit geen lichte indierockplaat is. Dit album uit 2012 voelt boos, direct en eerlijk. Ik hoor veel spanning in de muziek. Het klinkt alsof de band alles eruit wil gooien. Dat maakt het intens om te luisteren.

De productie is gedaan door Steve Albini. Dat hoor ik duidelijk terug. Het geluid is rauw en open. De gitaren klinken scherp, de drums hard en droog. Er zit weinig versiering in. Alles staat recht voor me, zonder opsmuk. Dat past goed bij de sfeer van het album.

Wat mij opvalt, is de zang van Dylan Baldi. Hij zingt niet mooi in de klassieke zin. Soms klinkt hij breekbaar, soms schreeuwt hij bijna. Maar juist dat maakt het geloofwaardig. Ik heb het gevoel dat hij meent wat hij zingt. De teksten gaan vaak over onzekerheid, frustratie en het gevoel nergens bij te horen. Dat geeft het album een donkere ondertoon.

Het eerste nummer, “No Future/No Past”, begint rustig en bijna twijfelend. Ik hoor een simpele gitaar en een ingetogen zang. Die zang is dus even wennen want echt zuiver is het niet, maar dat past wel bij de sfeer die de band wil uitdragen. Langzaam bouwt het nummer op. Halverwege barst het los in harde gitaren en geschreeuw. Dat moment voelt als een uitbarsting van frustratie.

Daarna volgen nummers zoals “Wasted Days”. Dit nummer duurt meer dan acht minuten, wat best lang is voor deze band. Ik hoor een lange, herhalende gitaarlijn die bijna hypnotiserend werkt. Het middenstuk is instrumentaal en bouwt spanning op. Het voelt alsof je vastzit in een gedachte die maar blijft rondgaan. Tegen het einde komt de energie weer terug. Dat lange nummer laat zien dat de band meer durft dan alleen korte punksongs maken.

De kortere nummers zoals “Fall In” en “Stay Useless” zijn sneller en directer. Hier hoor ik meer punkinvloeden. De drums gaan strak vooruit en de gitaren klinken fel. Toch blijft er altijd een soort melancholie onder zitten. Het is niet alleen boosheid, maar ook twijfel.

Wat ik sterk vind aan dit album, is dat het niet perfect probeert te klinken. Het voelt echt. De fouten en ruwe randjes maken het menselijk. Ik hoor een band die niet bezig is met hitlijsten, maar met gevoel. In 2012 werd het album door veel muziekwebsites geprezen. Het stond hoog in jaarlijsten en werd gezien als een belangrijke indierockplaat van dat jaar.

Als ik eerlijk ben, is dit geen makkelijk album om even op de achtergrond te draaien. Het vraagt aandacht. De sfeer is zwaar en soms intens. Maar juist daardoor blijft het hangen. Elke keer dat ik het luister, ontdek ik weer kleine details in de gitaren of de manier waarop de spanning wordt opgebouwd.

Voor mij is Attack on Memory een redelijk krachtig album over jonge frustratie en zoeken naar betekenis. Het klinkt rauw, luid en emotioneel. Het laat goed horen hoe Cloud Nothings in 2012 een stap maakte van lichte indierock naar iets diepers en serieuzers. Ik heb het daarom opgeslagen onder post hardcore, daarmee RYM volgend. Dat maakt dit album belangrijk binnen hun carrière en binnen de alternatieve rock van dat moment.

WAARDERING: 6,9