Momma
De Amerikaanse band Momma is een interessante naam binnen de moderne indierock. Ik zie ze vooral als een band die oude invloeden combineert met een frisse, persoonlijke stijl. Ze komen oorspronkelijk uit Californië, maar zijn later verhuisd naar New York, waar ze echt zijn doorgebroken.
De groep werd in 2015 opgericht door twee vriendinnen: Etta Friedman en Allegra Weingarten. Ze leerden elkaar kennen op de middelbare school en begonnen samen muziek te maken. Het is ook zo dat hun band echt draait om die vriendschap. Veel van hun muziek en teksten komen voort uit hun persoonlijke ervaringen en hun band met elkaar.
In het begin was Momma een soort DIY-project. Ze namen muziek op met simpele middelen, zoals GarageBand, en brachten hun eerste werk zelf uit. Hun eerste album, Interloper (2018), kwam uit via een klein label en gaf al een goed beeld van hun stijl: een mix van indie rock en een wat rauwe, alternatieve sound.
Daarna volgde Two of Me in 2020. Dat album werd geschreven terwijl ze nog studeerden en voelt een beetje als een conceptalbum. Het gaat over het leven in een kleine stad, maar dan in een soort alternatieve werkelijkheid. Dat laat zien dat ze niet alleen persoonlijke verhalen vertellen, maar ook graag spelen met ideeën en sfeer.
De band groeide daarna verder uit tot een volledige groep. Naast Friedman en Weingarten kwamen er extra leden bij, zoals Aron Kobayashi Ritch (bas en productie) en Preston Fulks (drums). Samen zorgen zij voor een voller geluid en meer dynamiek in de muziek.
Hun echte doorbraak kwam met het album Household Name uit 2022. Dat album kreeg veel goede reacties en liet duidelijk horen waar Momma voor staat: gitaren met een jaren 90-vibe, catchy melodieën en teksten over het leven als jonge muzikant. Ik lees dat ze zich laten inspireren door bands uit de jaren 90, zoals Nirvana en The Smashing Pumpkins, maar zonder dat
Hun muziek wordt vaak omschreven als “grunge-achtig” of “bubblegrunge”. Dat betekent eigenlijk dat ze de rauwheid van grunge combineren met meer melodieuze en toegankelijke pop-elementen. Hun nummers gaan vaak over thema’s zoals liefde, verlies, onzekerheid en opgroeien.
Na het succes van Household Name ging het snel. Ze tourden veel en speelden zelfs shows met grotere bands zoals Weezer. Dat soort tours helpt natuurlijk om een groter publiek te bereiken.
In 2025 brachten ze hun vierde album uit: Welcome to My Blue Sky. Dit album is persoonlijker dan hun eerdere werk. De teksten gaan onder andere over fouten maken, relaties en volwassen worden. Wat ik daarin opvallend vind, is dat ze hun eigen ervaringen – ook minder mooie – niet uit de weg gaan.
De stijl van dat album is iets rustiger en dromeriger, maar nog steeds met stevige gitaren. Het laat zien dat de band zich ontwikkelt en niet stil blijft staan.
Als ik het geheel bekijk, zie ik Momma als een band die groeit vanuit iets kleins en persoonlijks naar iets groters, zonder hun eigen identiteit te verliezen. Hun kracht zit in de combinatie van sterke melodieën, eerlijke teksten en een duidelijke liefde voor alternatieve rock uit het verleden. Tegelijkertijd klinkt het modern genoeg om ook nu relevant te zijn.
Kort gezegd: Momma is een band die oude invloeden opnieuw gebruikt, maar er een eigen draai aan geeft. Daardoor spreken ze zowel fans van klassieke alternatieve rock als nieuwe luisteraars aan.