Het album Field uit 2023 van de Amerikaanse band Film School laat een groep horen die al lang meedraait in de alternatieve rockwereld. De band komt uit San Francisco en staat bekend om een mix van shoegaze, indierock en dromerige gitaarmuziek. Op Field hoor ik een band die ervaring heeft, maar die ook nog steeds probeert om nieuwe ideeën in hun muziek te verwerken. Het album klinkt tegelijk vertrouwd en fris.

Shoegaze speelt opnieuw een belangrijke rol. Dat betekent dat gitaren vaak veel echo en galm hebben en samen een soort muur van geluid vormen. Tegelijk blijft de zang vaak rustig en een beetje zwevend. Op dit album hoor ik ook invloeden van dream pop en indiepop. Daardoor is de muziek soms stevig en luid, maar op andere momenten juist heel zacht en bijna breekbaar.

De plaat werd uitgebracht in 2023 en volgt op het eerdere album We Weren’t Here uit 2021. In deze periode werkte de band opnieuw samen rond zanger en gitarist Greg Bertens, die al vanaf het begin het creatieve middelpunt van de groep is. Het album heeft een vrij warme productie. De gitaren klinken breed, de bas is duidelijk aanwezig en de drums blijven meestal strak en eenvoudig. Daardoor krijgt de muziek veel ruimte om te ademen.

Wat mij opvalt aan Field is dat de nummers goed in balans zijn. Sommige liedjes zijn energiek en vol geluid, terwijl andere juist klein en ingetogen zijn. Die afwisseling maakt het album prettig om helemaal te beluisteren. Het voelt een beetje als een reis door verschillende stemmingen: spanning, rust, melancholie en soms ook een klein beetje optimisme.

Hieronder ga ik het album nummer voor nummer langs.

Tape Rewind
Het album opent sterk met dit nummer. Ik hoor meteen een interessant contrast. Aan de ene kant staan ruwe gitaren die een beetje schuren, aan de andere kant klinkt de zang juist vrij rustig en ingetogen. Die combinatie werkt erg goed. Het nummer bouwt langzaam op en zet meteen de sfeer van het album neer. Voor mij is dit een prachtige opener. Waardering: 4.

Defending Ruins
Dit is een nummer met tempo. Ik kan me goed voorstellen dat dit liedje het goed doet als je in de auto rijdt. Het ritme duwt het nummer vooruit zonder dat het overdreven druk wordt. De muziek blijft redelijk eenvoudig, maar aan het eind groeit het uit tot een sterke en opzwepende finale. Waardering: 4.

Don’t You Ever
Hier hoor ik een fijne gitaarriff die meteen blijft hangen. Boven die riff ligt een dromerige laag van gitaren en zang. Dat zorgt voor een licht spannende sfeer. Het nummer voelt als een mix van indie rock en shoegaze. Waardering: 4.

Isolator
Dit nummer van 54 seconden draait vooral om geluid en sfeer. De gitaren vormen een duidelijke geluidsmuur. Dat klinkt mooi, maar persoonlijk had ik het nummer graag iets langer gehoord zodat de sfeer nog verder kon groeien. Toch blijft het een interessant stukje shoegaze.

Baby
“Baby” klinkt wat rustiger en meer ingetogen. Het heeft een lichte indiepop-sfeer en een vriendelijke melodie. Het nummer voelt bijna warm en persoonlijk aan. Het is misschien niet het meest opvallende lied van de plaat, maar wel prettig om te horen. Waardering: 3,5.

Is This a Hotel?
Dit is een van de leukste nummers van het album. De muziek heeft een duidelijke shoegaze-basis, maar ik hoor ook een jangle-achtige gitaar die een beetje doet denken aan klassieke indiepop. Dat maakt het nummer licht en prettig tegelijk. Waardering: 4.

Up Spacecraft
Een mooi rustig indiepop-liedje. De sfeer is kalm en bijna dromerig. Het voelt als een moment van rust midden op het album. De melodie is simpel maar effectief. Waardering: 4.

Lessen
Hier keert de geluidsmuur voor ruim een minuut weer terug. De gitaren vullen het hele geluidsbeeld en creëren een sterke shoegaze-sfeer. Het nummer draait minder om melodie en meer om klank en gevoel. 

Influencer
Een erg prettig nummer met een lichte en bijna speelse sfeer. De melodie is pakkend en blijft gemakkelijk hangen. Het is een voorbeeld van hoe shoegaze ook toegankelijk kan klinken. Waardering: 4.

Tell Me Why
Dit is een van de meest ingetogen momenten van het album. De baslijn vormt de motor van het nummer. De muziek blijft eenvoudig, maar juist daardoor komt de emotie goed naar voren. Waardering: 4.

All I’ll Ever Be
Het album eindigt met een klassiek shoegaze-achtig nummer. De sfeer doet een beetje denken aan het geluid van Cocteau Twins. Veel galm, zwevende gitaren en een dromerige afsluiting. Waardering: 4.

Als ik het geheel bekijk vind ik Field een sterk album van Film School. Het laat horen dat de band nog steeds goed is in het maken van sfeervolle gitaarmuziek. De combinatie van rustige momenten en stevige shoegaze-klanken zorgt voor een album dat zowel dromerig als energiek klinkt. Het is geen revolutionaire plaat, maar wel een erg prettige en consistente luisterervaring.

WAARDERING: 7,9