Voor wie van plan is te gaan luisteren naar MMXXVI – Grave van DVM Spiro, merk ik meteen op dat dit geen standaard album is. Dit is zo’n plaat waar je echt even voor moet gaan zitten. Het is lang, zwaar en intens, maar tegelijk ook verrassend mooi en meeslepend. Met een speelduur van ruim een uur en slechts zes nummers lijkt het in eerste instantie misschien wat veel, maar tijdens het luisteren voelt dat eigenlijk heel natuurlijk.

Wat mij direct opvalt, is hoe sterk de sfeer is. Dit album valt duidelijk in de hoek van death doom en funeral doom. Dat betekent: trage tempo’s, zware gitaren en een donkere, soms zelfs beklemmende stemming. Toch is het niet alleen maar zwaar. Juist de afwisseling met rustige stukken maakt het interessant. Piano, subtiele melodieën en zachte zang zorgen voor ademruimte. Daardoor blijft het album boeiend van begin tot eind.

De opening met “Preludio” zet meteen de toon. Dit nummer voelt zwaar en donker, maar ook doordacht opgebouwd. Ik hoor dat de band veel aandacht heeft besteed aan detail. Het is geen nummer dat meteen alles weggeeft, maar eerder langzaam groeit. Voor mij is dit echt een nummer om even voor te gaan zitten en erin mee te gaan (4/5).

Daarna volgt “Indistinta Morte”, en dat is meteen het langste nummer van het album. Met meer dan twintig minuten vormt dit echt het hart van de plaat. Hier komt alles samen: zware riffs, diepe growls en heldere zang. Wat ik hier sterk vind, is dat het iets minder traag voelt dan de opening en iets meer melodie bevat. Dat maakt het toegankelijker, zonder dat het zijn intensiteit verliest (4/5).

“Dissentimento” valt op door de mooie vrouwelijke zang. Die klinkt in dit nummer extra melodisch en geeft het nummer een andere sfeer dan de rest. Waar sommige stukken op het album zwaar en dreigend zijn, voelt dit nummer juist wat emotioneler en bijna kwetsbaar. Dat contrast werkt goed en zorgt voor variatie (4/5).

Daarna komt “Troppo Lente Scendono le Tue Lacrime”, en dit is voor mij een van de mooiste momenten van het album. De melodie blijft hangen en de toevoeging van strijkers geeft het geheel iets extra’s. De zang sluit daar goed bij aan. Dit is zo’n nummer dat laat zien dat de band niet alleen zwaar kan spelen, maar ook echt gevoel kan overbrengen (4/5).

“Insoluto D’Anima” is misschien wel het meest indrukwekkende nummer. Het voelt groots en allesomvattend. Ondanks het trage tempo heeft het iets hypnotiserends. Terwijl ik luister, heb ik het idee dat ik er een beetje in word meegezogen. Het is zwaar, maar ook meeslepend en bijna bedwelmend. Voor mij is dit een hoogtepunt van het album (4,5/5).

Het album sluit af met “Alla Fine”, een instrumentaal stuk. Na alle zwaarte van de eerdere nummers voelt dit als een rustig slot. Het is ingetogen en simpel, maar juist daardoor effectief. Het geeft het album een mooi einde (3,5/5).

Duidelijk is dat de band op dit album niet kiest voor simpele structuren. De nummers veranderen vaak van richting en bouwen langzaam op. Dat maakt het spannend, maar soms ook een beetje lastig te volgen. Niet alle overgangen voelen even logisch. Af en toe klinkt het wat abrupt, en dat kan het geheel iets minder vloeiend maken.

De zang speelt een grote rol in de beleving. De combinatie van mannelijke growls en vrouwelijke zang zorgt voor variatie, maar het is niet altijd een duidelijk contrast. Soms klinkt de vrouwelijke zang juist ook donker of vreemd, wat een ongemakkelijk gevoel kan geven. Persoonlijk vind ik dat juist wel interessant, omdat het de muziek minder voorspelbaar maakt.

Een punt dat vaak genoemd wordt, is de lengte van het album. Met meer dan een uur en veel lange nummers kan het best een uitdaging zijn om geconcentreerd te blijven luisteren. Ik merk zelf dat ik daar minder moeite mee heb, omdat de sfeer zo sterk is. Maar ik kan me voorstellen dat het niet voor iedereen werkt.

Tegelijk past die lengte juist goed bij het genre. Funeral doom draait om langzaam opbouwen en een bepaalde sfeer vasthouden. In dat opzicht doet dit album precies wat het moet doen. Het vraagt geduld, maar geeft daar ook veel voor terug.

Als ik alles bij elkaar neem, vind ik MMXXVI – Grave een ambitieus en geslaagd album. Het blinkt uit in sfeer, emotie en variatie. Het is geen makkelijke luisterervaring, maar wel een interessante en soms zelfs indrukwekkende.

Mijn conclusie: dit album is vooral geschikt voor liefhebbers van zware, langzame en emotionele muziek. Het vraagt aandacht en geduld, maar als je dat hebt, krijg je er een sterke en unieke luisterervaring voor terug.

WAARDERING: 8