Joy Division
De Britse band Joy Division wordt vaak gezien als een van de belangrijkste groepen uit de postpunkgeschiedenis. De groep bestond maar kort, van 1976 tot 1980, maar de invloed van de band is nog steeds enorm. Veel moderne postpunk-, gothic rock-, indie- en alternatieve bands noemen Joy Division als inspiratiebron.
De band ontstond in de omgeving van Manchester, meer specifiek in Salford. De oorspronkelijke leden waren Ian Curtis, Bernard Sumner, Peter Hook en Stephen Morris. Voor de naam Joy Division gebruikte de groep eerst namen als Warsaw en Stiff Kittens. De naam Warsaw werd uiteindelijk veranderd om verwarring met een andere band te voorkomen.
De oprichting van de band kwam mede door concerten van de Sex Pistols in Manchester in 1976. Bernard Sumner en Peter Hook raakten hierdoor enthousiast over punkmuziek en besloten zelf een band te beginnen. Ian Curtis sloot zich later aan als zanger. Zijn donkere teksten en opvallende stem werden al snel een belangrijk onderdeel van het geluid van Joy Division.
In het begin speelde de groep nog vrij ruwe punkmuziek, maar langzaam veranderde het geluid. Joy Division ontwikkelde een koude, sombere en atmosferische stijl die later bekend werd als postpunk. Vooral de zware baslijnen van Peter Hook, het strakke drumwerk van Stephen Morris en de ijzige productie van producer Martin Hannett zorgden voor een uniek geluid.
In 1978 verscheen de EP An Ideal for Living. Daarna kwam de band terecht bij het onafhankelijke label Factory Records van Tony Wilson. Dat label speelde een grote rol in de muziekscene van Manchester.
Het debuutalbum Unknown Pleasures verscheen in 1979 en groeide later uit tot een klassieker. Het album heeft een donker en mysterieus geluid. Nummers als “Disorder”, “She’s Lost Control” en “New Dawn Fades” werden erg invloedrijk. Ook de beroemde zwart-witte hoes met radiogolven werd iconisch. Tegenwoordig zie je die afbeelding nog steeds op T-shirts en posters overal ter wereld.
Tijdens deze periode kreeg Ian Curtis steeds meer persoonlijke problemen. Hij leed aan epilepsie en kreeg regelmatig aanvallen, soms zelfs tijdens optredens. Daarnaast had hij problemen in zijn huwelijk en kampte hij met depressieve gevoelens. Zijn teksten werden daardoor steeds persoonlijker en zwaarder. Veel fans zien nummers als “Isolation” en “Heart and Soul” daarom als erg emotioneel.
In 1980 nam de band het tweede album Closer op. Dat album klinkt nog donkerder en experimenteler dan Unknown Pleasures. Synthesizers en drumcomputers kregen een grotere rol. Veel muziekliefhebbers vinden Closer zelfs het meesterwerk van de groep. Op internet en muziekfora wordt vaak gediscussieerd over welk album beter is: Unknown Pleasures of Closer.
Kort voor een geplande tournee door de Verenigde Staten pleegde Ian Curtis in mei 1980 zelfmoord. Hij werd slechts 23 jaar oud. Zijn dood betekende meteen het einde van Joy Division. Twee maanden later verscheen alsnog het album Closer. Ook de single Love Will Tear Us Apart groeide daarna uit tot een van de bekendste alternatieve nummers ooit.
Na de dood van Curtis gingen Bernard Sumner, Peter Hook en Stephen Morris verder onder de naam New Order. Die groep werd later eveneens erg succesvol en combineerde postpunk met elektronische dansmuziek. Toch bleef Joy Division een soort mythische status houden door de korte carrière, de intense muziek en het tragische verhaal rond Ian Curtis.
Tot vandaag blijft Joy Division invloedrijk. Bands uit genres als gothic rock, shoegaze, indie en darkwave verwijzen nog vaak naar hun muziek. Vooral de sfeer, emotie en minimalistische aanpak van de groep worden nog steeds bewonderd. Ondanks dat Joy Division maar twee studioalbums maakte, hoort de band voor veel muziekliefhebbers bij de belangrijkste alternatieve groepen aller tijden.