Het album Pharmacie van Apologies, I Have None maakt vanaf de eerste luisterbeurt een sterke indruk op mij. Ik kende de band niet en begrijp dat de band een andere richting kiest dan op het oudere werk. Waar het voorheen vooral draaide om energieke melodieuze punkrock, klinkt Pharmacie donker, emotioneel en volwassen. De muziek bevat nog steeds punkinvloeden, maar ik hoor veel emo, post-hardcore en atmosferische alternatieve rock. Dat zorgt voor een intens album dat soms zwaar aanvoelt, maar tegelijk erg oprecht klinkt.

De opening “Love & Medication” krijgt van mij een 7. Het nummer begint vrij toegankelijk met melodieuze gitaren en een melancholische sfeer. Ik vind het een goede opener omdat het meteen laat horen hoe persoonlijk het album klinkt. Tegelijk merk ik dat het nummer nog wat voorzichtig blijft en niet direct het sterkste moment van de plaat vormt. Toch werkt de combinatie van emotionele zang en sfeervolle gitaren goed.

Daarna volgt “Wraith”, en dat nummer waardeer ik met een 8. Hier hoor ik echt hoe sterk de band is. De rustige passages bouwen langzaam op naar hardere emotionele uitbarstingen. Vooral de dynamiek maakt indruk op mij. Het nummer doet me soms denken aan moderne emo- en post-rockbands, maar Apologies, I Have None behoudt genoeg eigen karakter. De sfeer voelt donker en beklemmend zonder overdreven dramatisch te worden.

“The Clarity Of Morning” krijgt van mij ook een 8. Dit nummer heeft een mooie balans tussen melodie en emotionele intensiteit. De zang klinkt kwetsbaar, terwijl de gitaren juist steeds voller worden. Ik vind vooral de opbouw erg sterk. Het nummer groeit langzaam en blijft daardoor lang hangen

“Anything Chemical” krijgt een 7. De titel past goed bij de thematiek van het album, waarin mentale gezondheid, medicatie en emotionele uitputting een grote rol spelen. Muzikaal klinkt het nummer degelijk, maar het mist voor mij net iets van de spanning die de sterkere tracks wel hebben. Toch blijft de sfeer sterk en past het goed binnen het geheel van de plaat.

“Goodbye, Peace Of Mind” waardeer ik eveneens met een 7. Hier kiest de band opnieuw voor een melancholische aanpak. De muziek klinkt emotioneel en eerlijk, maar ik merk dat sommige nummers qua sfeer en opbouw wel dicht bij elkaar liggen. Dat is meteen een van de kleine zwakke punten van het album. Soms gebruikt de band net iets te vaak dezelfde formule van rustige spanning gevolgd door een emotionele explosie.

Met “Crooked Teeth” stijgt het niveau weer duidelijk voor mij. Dit nummer krijgt een 8. Ik vind vooral de energie hier erg sterk zelfs voor een rustig nummer. De gitaren klinken steeds voller , terwijl de melodieën toch overeind blijven. Dit is een van die nummers waarin de band perfect laat horen hoe emo en alternatieve rock samen kunnen werken zonder geforceerd te klinken.

“Everybody Wants To Talk About Mental Health” krijgt van mij ook een 8. Alleen de titel valt natuurlijk al op. Ik vind het sterk dat de band zulke persoonlijke onderwerpen bespreekt zonder goedkoop dramatisch te worden. Het nummer klinkt boos, gefrustreerd en kwetsbaar tegelijk. Vooral de emotionele lading maakt indruk op mij. Veel moderne bands schrijven over mentale problemen, maar hier voelt het echt geloofwaardig aan.

“It’s Never The Words You Say” waardeer ik eveneens met een 8. Dit nummer bevat een mooie balans tussen rust en intensiteit. Ik hoor hier duidelijk hoe goed de band sfeer kan opbouwen. Vooral de gelaagde gitaren en de melancholische zang werken erg goed samen. Dit is voor mij een van de meest meeslepende momenten van het album.

“Killers” krijgt van mij ook een 8 en vormt het emotionele hoogtepunt van de plaat. Het lange nummer bouwt langzaam op en neemt echt de tijd om spanning te creëren. Sommige luisteraars zullen het misschien te lang vinden, maar ik vind juist dat de trage opbouw goed werkt. Tegen het einde voelt het alsof alle emotionele spanning van het album samenkomt in één grote uitbarsting.

De afsluiter “A Pharmacy In Paris” krijgt van mij een 7. Het nummer sluit het album op een rustige en melancholische manier af. Het voelt bijna alsof de band na alle emotionele chaos eindelijk even ademhaalt. Misschien mist het nummer iets van de kracht van de beste tracks, maar als afsluiting werkt het goed.

Wat ik erg sterk vind aan Pharmacie is de sfeer. De productie klinkt warm, ruimtelijk en vol emotie. Vooral de galmende gitaren zorgen ervoor dat het album soms bijna filmisch aanvoelt. Ik begrijp goed waarom veel recensenten het album vergelijken met moderne emo en post-rock. Tegelijk blijft er genoeg punkenergie aanwezig om het spannend te houden.

Toch is dit geen makkelijk album. De muziek vraagt aandacht en geduld. Sommige nummers lijken qua structuur op elkaar en daardoor voelt het album af en toe iets eentonig aan. Maar de emotionele eerlijkheid en de sterke sfeer maken veel goed.

Samenvattend vind ik Pharmacie een erg goed album dat laat horen hoe Apologies, I Have None zich ontwikkelt tot een volwassen en emotioneel sterke band. Vooral liefhebbers van melancholische emo, alternatieve rock en atmosferische punk zullen hier veel moois in ontdekken.

WAARDERING: 7,6