Nothing
De Amerikaanse shoegazeband Nothing ontstond rond 2010 in Philadelphia. De groep werd opgericht door zanger en gitarist Domenic “Nicky” Palermo. Voor hij met Nothing begon, speelde hij in hardere punk- en hardcorebands. Zijn verleden had veel invloed op de muziek van Nothing. De teksten gaan vaak over depressie, verlies, eenzaamheid en problemen uit het verleden. Toch klinkt de muziek tegelijk ook dromerig en melodieus.
Nothing begon eerst als een soort slaapkamerproject van Palermo. In de eerste jaren bracht de band kleine releases en EP’s uit in eigen beheer. Later tekende de groep bij het bekende metal- en alternatieve label Relapse Records. Dat was opvallend, omdat shoegaze normaal niet echt bij een metal-label hoorde. Toch werkte het goed, omdat Nothing een zwaardere en luidere versie van shoegaze speelde dan veel andere bands.
De muziek van Nothing combineert klassieke shoegaze met invloeden uit alternatieve rock, grunge en post-hardcore. Bands als My Bloody Valentine, Slowdive, Smashing Pumpkins en Hum worden vaak genoemd als inspiratie. Het geluid van Nothing bestaat uit zware gitaren, veel galm en zwevende zangpartijen. Sommige nummers klinken hard en massief, terwijl andere juist rustig en melancholisch zijn.
In 2014 verscheen het debuutalbum Guilty of Everything. Dat album kreeg veel positieve reacties binnen de alternatieve muziekscene. Veel luisteraars vonden dat Nothing een moderne draai gaf aan shoegaze. De plaat hielp ook mee aan de heropleving van het genre in de jaren 2010. Volgens verschillende muziekmedia hoorde Nothing bij de belangrijkste nieuwe shoegazebands van die periode.
Twee jaar later kwam Tired of Tomorrow uit. Dat album werd persoonlijker en emotioneler. Palermo schreef veel teksten over mentale problemen en moeilijke ervaringen. Muzikaal bleef de band trouw aan het zware shoegazegeluid, maar de melodieën werden sterker en toegankelijker. Veel fans zien dit album nog steeds als een van hun beste werken.
In 2018 verscheen Dance on the Blacktop. Daarop klonk de band iets experimenteler en donkerder. Producer John Agnello gaf het album een voller en warmer geluid. De nummers gingen opnieuw over verdriet, verslaving en persoonlijke strijd. Rond deze periode veranderde de bezetting van de band regelmatig. Dat gebeurde vaker bij Nothing; Palermo bleef eigenlijk het enige vaste lid.
Het album The Great Dismal uit 2020 liet weer een andere kant van de groep horen. De muziek werd atmosferischer en soms zelfs rustiger. Tegelijk bleef de onderliggende spanning aanwezig. Veel recensenten vonden dat Nothing hier volwassener klonk. De productie van Will Yip gaf de plaat een breed en filmisch geluid.
Na enkele rustige jaren verscheen in 2026 het album A Short History of Decay. Volgens recensies klinkt de band daarop nog introspectiever en emotioneler. De muziek balanceert tussen zware shoegaze en meer dromerige passages. Sommige recensenten vonden dat de groep dichter bij klassieke shoegaze kwam te liggen, terwijl anderen juist vonden dat Nothing nog steeds een eigen stijl behoudt.
Binnen de moderne shoegazescene heeft Nothing veel invloed gehad. In artikelen over de shoegaze-revival wordt de band vaak genoemd als pionier van het zwaardere “post-shoegaze” of “punkgaze”-geluid. Vooral jonge bands uit de alternatieve en hardcorewereld namen elementen van Nothing over.
Ook online heeft de groep een trouwe fanbasis opgebouwd. Op Reddit en muziekforums reageren luisteraars vaak enthousiast op de combinatie van harde gitaren en emotionele sfeer. Fans prijzen vooral de melancholische toon en de intense opbouw van de nummers. Sommigen vinden Nothing zelfs een van de belangrijkste moderne shoegazebands van de afgelopen vijftien jaar.
Hoewel Nothing nooit echt een grote mainstreamband werd, heeft de groep binnen alternatieve rock en shoegaze wel een sterke reputatie opgebouwd. Door hun mix van zwaarte, emotie en dromerige gitaren blijft de band een opvallende naam binnen de hedendaagse undergroundmuziek.