Het album The Bereaved van de Finse band Marianas Rest is voor mij een een indrukwekkend doom/deathmetalalbum. De plaat verscheen via Noble Demon en laat een band horen die steeds beter begrijpt hoe je zware muziek kunt combineren met emotie, sfeer en melodie. Waar veel metalbands vooral proberen zo hard of technisch mogelijk te klinken, kiest Marianas Rest juist voor gevoel en opbouw.

Muzikaal beweegt Marianas Rest zich ergens tussen melodische death metal, doom metal en atmosferische metal. Dat klinkt misschien ingewikkeld, maar eigenlijk draait het vooral om contrasten. De muziek is zwaar en melancholisch, terwijl er tegelijk veel ruimte is voor melodieën, toetsen en rustige stukken. Dat maakt het album toegankelijker dan veel andere doom/deathplaten.

Vanaf de eerste seconden van opener “Thank You For The Dance” hangt er een donkere sfeer over het album. Het nummer begint langzaam, bijna plechtig, met rustige toetsen en koorachtige zang. Pas daarna komen de zware gitaren en diepe growls binnen. Wat ik hier meteen sterk vind, is dat de band nergens haast heeft. Alles wordt rustig opgebouwd. Daardoor komt de emotionele impact harder binnen wanneer de muziek echt losbarst. Het nummer zet direct de toon voor de rest van de plaat en krijgt van mij een sterke 8.

“Rat In The Wall” is daarna meteen een van de hoogtepunten van het album. Het nummer heeft in het begin bijna iets van oude gothic rock, voordat het langzaam verandert in een zwaar doomnummer. Vooral de afwisseling tussen cleane zang en growls werkt hier uitstekend. De emoties voelen oprecht en nergens overdreven dramatisch. Dat vind ik misschien wel de grootste kracht van The Bereaved: de band gebruikt melancholie niet als trucje, maar als kern van het geluid. Ook dit nummer krijgt van mij een 8.

Niet ieder nummer probeert even zwaar te klinken. “Divided” en “Again Into The Night” zijn daar goede voorbeelden van. Beide songs bevatten rustige passages, ijzige toetsen en bijna post-rockachtige stukken. Toch mis ik hier soms net iets extra’s waardoor ze echt blijven hangen. Ze passen goed binnen het geheel van het album, maar voelen minder sterk dan de absolute hoogtepunten. Daarom komen deze nummers voor mij uit op een 7.

Wat ik erg goed vind aan het album, is de productie. Veel doommetal klinkt modderig of te dichtgesmeerd, maar hier blijft alles verrassend helder. De gitaren zijn zwaar zonder de toetsen weg te drukken, terwijl de drums krachtig klinken zonder overdreven aanwezig te worden. Vooral toetsenist Aapo Koivisto speelt een belangrijke rol. Zijn subtiele toetsenpartijen geven de muziek een bijna filmische sfeer. Soms voelt het album daardoor meer als een soundtrack bij een donkere Scandinavische film dan als een traditionele metalplaat.

“Burden” laat goed horen hoe sterk die sfeer werkt. Het nummer sleept zich langzaam voort met zware riffs en emotionele melodieën. Hier klinkt Marianas Rest bijna op zijn meest wanhopig, zonder dat het overdreven sentimenteel wordt. Voor mij hoort dit duidelijk bij de beste songs van het album en daarom krijgt het eveneens een 8.

“Diamonds In The Rough” en “Goodbyes and Good Intentions” zijn iets toegankelijker en melodieuzer. Vooral de gitaren vallen hier op, omdat ze veel emotie toevoegen aan de nummers. Toch mis ik soms een echt verrassend moment. Beide tracks zijn goed en sfeervol, maar halen voor mij niet helemaal het niveau van de sterkste songs. Daarom blijven ze steken op een nette 7.

Een bijzonder rustpunt op het album is “Tyhjä”. Dit bijna instrumentale nummer draait vooral om sfeer en toetsen. Sommige luisteraars zullen dit misschien te langzaam of te kalm vinden, maar binnen het album is het bedoeld als adempauze tussen de zwaardere tracks. Daarom voelt het voor mij meer als een overgangsmoment dan als een echt hoogtepunt. Vandaar krijgt het een 6.

Het afsluitende “The Colour Of You” is vervolgens een indrukwekkend einde van de plaat. Langzame doompassages, heldere zang en emotionele gitaren bouwen langzaam naar een sterke climax toe. Het nummer vat eigenlijk alles samen waar The Bereaved voor staat: verdriet, melancholie, schoonheid en zwaarte. Verschillende recensenten noemden dit nummer “tragisch mooi”, en daar ben ik het eigenlijk volledig mee eens. Voor mij verdient het nummer een 8.

Wat The Bereaved uiteindelijk zo sterk maakt, is dat het album zwaar klinkt zonder koud of gevoelloos te worden. Marianas Rest laat horen dat doom en melodische death metal nog steeds vernieuwend kunnen klinken wanneer een band echt emotie in de muziek legt. Natuurlijk vraagt deze plaat aandacht en geduld. Mensen die vooral houden van snelle of technische metal zullen hier waarschijnlijk minder mee hebben. Maar voor liefhebbers van melancholische, sfeervolle metal is dit een indrukwekkend album geworden dat nog lang blijft hangen nadat de laatste tonen verdwenen zijn.

WAARDERING: