Het album Cathexis van de Mexicaanse formatie Phendrana uit 2026 is een opvallende en ambitieuze release binnen de moderne metal. Ik zie het als een plaat die niet alleen zwaar wil zijn, maar vooral diep en emotioneel. Het is het tweede volledige album van het project en werd uitgebracht op 6 februari 2026, independent en zowel digitaal als op cd.

Wat meteen opvalt, is dat Cathexis geen standaard metalalbum is. Het duurt ongeveer 38 minuten en bestaat uit slechts vier nummers. Dat lijkt weinig, maar de tracks zijn lang en uitgebreid opgebouwd. De laatste track, “The Effigy & The Titan”, duurt bijvoorbeeld meer dan 18 minuten.

De muziekstijl is lastig in één woord te vangen. Ik zou het omschrijven als een mix van progressieve metal, black metal en avant-garde. Er zitten invloeden in van blackgaze, post-metal en zelfs folk en klassieke muziek. Wat dit album bijzonder maakt, is hoe al die stijlen samenkomen zonder dat het rommelig wordt. Het blijft een samenhangend geheel, met veel aandacht voor sfeer en opbouw.

De centrale persoon achter het album is Anuar Salum. Hij doet bijna alles zelf: zang, gitaren, bas, piano en composities. Toch werkt hij hier samen met verschillende gastmuzikanten. Zo speelt Richard Schill drums en doen onder andere Daniel Droste en Adrián Terrazas-González mee. Dat zorgt voor extra variatie en een rijker geluid.

Inhoudelijk draait Cathexis sterk om innerlijke strijd en existentiële vragen. Het album beschrijft als het ware een reis door de ziel, waarbij de geest een soort strijdtoneel wordt. Thema’s zoals depressie, eenzaamheid en betekenis zoeken komen duidelijk naar voren. Dat maakt de muziek soms zwaar en melancholisch, maar ook intens en eerlijk.

Muzikaal zit het album vol contrasten. Aan de ene kant hoor ik rustige stukken met piano, akoestische gitaar en zelfs orkestrale elementen zoals cello en blaasinstrumenten. Aan de andere kant zijn er harde passages met zware gitaren, blastbeats en rauwe zang. Juist die afwisseling maakt het interessant: het ene moment is het bijna breekbaar, het volgende moment agressief en chaotisch.

De opener “Lamento” zet meteen een sfeer neer met orkestrale klanken en een soort mysterieuze spanning. Daarna bouwt het titelnummer “Cathexis” langzaam op van rustige melodieën naar een massief geluid. Het nummer “Sentience” laat goed horen hoe de band schakelt tussen melodie en intensiteit. De afsluiter is het meest episch, maar wat mijn betreft tevens de achilleshiel van dit album. Het is een lang, langzaam ontwikkelend stuk met invloeden van doom en progressieve rock. En juist dat heel erg langdurende te ingetogen intro (want zo klinkt het) breekt de sfeer behoorlijk af.

Wat ik wel sterk vind aan dit album is de manier waarop het verschillende muzikale werelden samenbrengt. Invloeden uit jaren ’70 progrock, klassieke muziek en moderne metal worden gecombineerd tot iets eigens. De composities voelen daardoor complex, maar niet willekeurig. Alles lijkt bewust opgebouwd, met veel aandacht voor detail en sfeer.

De productie van het album is ook internationaal aangepakt. Opnames vonden plaats in verschillende landen, zoals Zweden, Mexico en Duitsland, en de mix en mastering werden gedaan door Jens Siefert. Dat draagt bij aan een helder maar toch krachtig geluid.

Recensies laten zien dat Cathexis vooral bedoeld is voor luisteraars die de tijd nemen. Het is geen album dat meteen “pakt”, maar eerder iets dat groeit na meerdere luisterbeurten. De muziek draait minder om snelle hooks en meer om sfeer, diepte en emotionele impact.

Kort samengevat zie ik Cathexis als een ambitieus en gelaagd album dat metal combineert met kunstzinnige en progressieve invloeden. Het is geen makkelijke plaat en het is jammer dat het lange afsluitende nummer de positieve indruk van het album toch behoorlijk aantast. Maar echte liefhebbers van experimentele en atmosferische metal zullen hier veel uit kunnen halen.

WAARDERING: 6,5