Your Love Can't Hold This Wreath of Sorrow (o8-10-2021)

Het album Your Love Can’t Hold This Wreath of Sorrow uit 2021 van :Of the Wand and the Moon: is een plaat met een rustige, dromerige en soms wat mysterieuze sfeer. Achter dit project zit de Deense muzikant Kim Larsen, die bekend staat om zijn donkere folk en neofolk muziek. Op dit album hoor ik duidelijk dat hij graag experimenteert met verschillende klanken. Soms is het heel ingetogen, soms juist iets voller. Daardoor voelt het album als een muzikale trip met verschillende stemmingen.

De opening van het album is “Whispers of the Past”. Dit nummer laat meteen goed horen wat deze artiest vaak doet. Ik hoor een zachte melodie met fluisterende zang. De muziek voelt bijna alsof iemand een geheim vertelt. De gitaar en de rustige begeleiding zorgen voor een warme sfeer. Het nummer klinkt mooi en ingetogen. Voor mij is het een goed begin, al blijft het redelijk veilig binnen de stijl van de artiest. Daarom kom ik uit op een waardering van 3,5.

Daarna volgt het titelnummer “Your Love Can’t Hold This Wreath of Sorrow”. Dit is voor mij meteen een hoogtepunt van het album. De muziek lijkt bijna te zweven. Alles klinkt ruim en dromerig. Vooral de blaasinstrumenten vallen op. Normaal ben ik daar niet altijd fan van, maar hier passen ze perfect in het geheel. Ze geven het nummer iets groots en bijna hemels. De combinatie van melodie, sfeer en instrumenten werkt erg goed. Voor mij verdient dit nummer een 4,5.

Het derde nummer is “Let’s Take a Ride (My Love)”. Hier hoor ik een subtiele baslijn die mooi samenwerkt met de zang. De zang klinkt dromerig en rustig, terwijl de bas het ritme zachtjes vooruit duwt. Daardoor ontstaat er een soort duet tussen instrument en stem. Het nummer voelt warm en romantisch. Het is misschien niet het meest opvallende nummer van de plaat, maar het luistert heel prettig. Daarom geef ik het een 4.

Met “Fall from View” verandert de sfeer wat. Voor mij voelt dit nummer een beetje als het vreemde eendje van het album. De muziek klinkt minder samenhangend. Het lijkt alsof verschillende ideeën door elkaar lopen zonder dat ze echt één geheel vormen. Misschien is het bedoeld als experiment, maar bij mij werkt het minder goed. Daardoor valt het nummer wat uit de toon. Mijn waardering komt uit op 3.

Daarna komt “Love Is Made of Dreams”. Dit nummer heeft een iets meer popachtig karakter. Het ritme ligt wat hoger dan bij de meeste andere nummers van de artiest. Dat is best bijzonder, want de muziek van :Of the Wand and the Moon: is meestal langzaam en bedachtzaam. Hier klinkt het iets vlotter. Dat maakt het nummer toegankelijk, al blijft de sfeer nog steeds dromerig. Voor mij is dit een prettige middenweg en ik geef het 3,5.

Het volgende nummer is “Twilight Halo”. In het begin kan ik hier eerlijk gezegd weinig mee. Het klinkt vrij experimenteel en een beetje onrustig. Halverwege verandert dat iets en krijgt het nummer een licht jazzy gevoel. Dat maakt het interessanter, maar het blijft niet helemaal mijn smaak. Ik kan wel waarderen dat de artiest iets nieuws probeert, maar het blijft voor mij een wat lastig nummer. Mijn score is 3.

Met “Les Journées sans Fin et les Nuits Solitaires” komt het album weer meer in de sfeer die ik verwacht van deze artiest. Het begint heel rustig en bijna fluisterend. Daarna ontstaat er een zachte, dromerige sfeer. Alles klinkt voorzichtig en subtiel. Dit soort nummers passen goed bij de melancholische stijl van Kim Larsen. Het voelt alsof de muziek langzaam om je heen groeit. Daarom geef ik dit nummer 3,5.

“Williamsburg Bridge” is een kort stuk van ongeveer anderhalve minuut. Ondanks de korte duur maakt het toch indruk. De muziek klinkt bijna alsof een opera begint. Het heeft iets plechtigs en groots, terwijl het tegelijk rustig blijft. Het voelt meer als een muzikaal intermezzo dan als een volledig nummer. Toch vind ik het mooi genoeg voor een 3,5.

Daarna komt “Nothing for Me Here”. Dit nummer brengt de sfeer van het begin van het album weer terug. De zang heeft een soort spoken-word stijl, alsof het half gezongen en half gesproken is. Dat past goed bij de donkere, dromerige muziek. Ook hier hoor ik weer mooie blazers die het geheel een warm en ruim geluid geven. Dit is voor mij een van de sterkere momenten van het album. Ik waardeer het met een 4.

Het album sluit af met “Barbs of Time”. Het nummer begint met een opvallend gierend geluid dat meteen de aandacht trekt. Daarna komt er een prettige melodie op gang. De muziek krijgt iets meer kracht en volume dan veel andere nummers op de plaat. Daardoor voelt het als een goede afsluiter. Het combineert experiment met een duidelijke melodie. Voor mij is dit ook een 4.

Als geheel vind ik Your Love Can’t Hold This Wreath of Sorrow een sfeervol album. Het beweegt tussen neofolk, dromerige pop en kleine experimenten. Niet elk nummer raakt me even sterk, maar de sfeer blijft interessant. Vooral de combinatie van zachte zang, akoestische klanken en subtiele blazers maakt deze plaat bijzonder. Het is muziek die het best werkt wanneer ik er rustig voor ga zitten en de tijd neem om alles te laten binnenkomen.

WAARDERING: 7,5