Het album  Not Here Not Gone van Blackwater Holylight heeft wat draaibeurten nodig om er een echt gevoel bij te krijgen. Dit is zo’n album dat langzaam binnenkomt. Hoe vaker ik het hoor, hoe meer ik erin ontdek. Voor mij is .het een kennismaking met de band en die bevalt goed.

 

Eerste indruk

Het is muziek met veel ‘zwaar geiuid’. De gitaren klinken dik en vol, en soms zelfs een beetje dreigend. Toch blijft de muziek ook dromerig. Dat contrast tussen zwaar en zwevend vind ik juist heel mooi. De eerste nummers bouwen langzaam op en neigen naar stevige shoegaze.  Het voelt niet als een harde start, maar meer alsof je langzaam de muziek  in wordt getrokken. Dat maakt het album meteen interessant.

 

Sfeer en opbouw

Wat ik echt sterk vind, is de sfeer. Bijna elk nummer begint rustig en groeit daarna.  Het wordt nooit saai, ook al zijn de tempo’s vaak laag. De zang speelt daar een grote rol in. Die blijft kalm en helder, zelfs als de gitaren zwaar worden. Voor mij voelt dat als een soort balans. De muziek kan groot en hard zijn, maar de zang houdt het persoonlijk en dichtbij.

Kortom, dit is geen album met simpele refreinen of snelle hits. Het draait echt om gevoel. Je moet er even voor gaan zitten en de tijd nemen.

Nummers en hoogtepunten

 

Het album blijft vrij sterk van begin tot eind. How Will You Feel zet meteen een goede toon, al is het nog een beetje rustig. Daarna volgt Involuntary Haze, met mooie, volle gitaren die langzaam groeien.

Met Bodies en Heavy, Why? wordt het album sterker. Hier hoor ik echt die combinatie van kracht en emotie. Giraffe is een kort moment van rust. Daarna pakt de band weer door met nummers als Spades en Void to Be, die weer meer diepte en spanning brengen.

Aan het einde zorgen Mourning After en het lange  Poppyfields voor een mooie afsluiting. Die nummers voelen iets rustiger .Het album eindigt daardoor op een fijne manier.

 

Teksten en gevoel

De teksten gaan vaak over twijfel, verandering en het gevoel dat je ergens tussenin zit. Niet echt hier, maar ook niet helemaal weg.  De woorden zijn niet altijd duidelijk. Maar dat maakt het juist mooi. Ik kan er mijn eigen betekenis in vinden.

Een aantal nummers gaan over loslaten. Over oude dingen achterlaten en proberen verder te gaan. Dat maakt het album soms een beetje zwaar. Ik merk ook dat er een soort groei in zit. Het begint met twijfel, maar eindigt met iets meer rust. Niet alles is opgelost, maar er is wel acceptatie.

 

Sterke punten

Wat voor mij het belangrijkste is, is de sfeer. De band weet precies hoe ze spanning moeten opbouwen. Ze gebruiken zware gitaren, maar overdrijven niet. Alles blijft onder controle.

Ook de productie is uitstekend. Alles klinkt voller en duidelijker. Ik hoor veel details, vooral in de gitaren en de achtergrondgeluiden.

Daarnaast vind ik het knap dat het album zo goed als geheel werkt. De nummers passen bij elkaar en vormen samen één verhaal.

 

Kleine minpunten

Toch is het niet perfect. Sommige stukken lijken een beetje op elkaar. Als ik het album in één keer luister, mis ik soms wat variatie.  Ook had de band hier en daar iets meer mogen experimenteren. Soms voelt het alsof een nummer nog net iets verder had kunnen gaan.

 

Conclusie

Als ik alles bij elkaar neem, vind ik Not Here Not Gone een mooi en sfeervol album. Het is geen plaat die meteen alles laat horen, maar juist eentje die groeit. De combinatie van zwaar en zacht werkt heel goed. De muziek is intens, maar nooit te veel. De teksten geven gevoel, zonder alles uit te leggen.

Het is misschien geen revolutionair album, maar wel een hele sterke en volwassen plaat. Voor mij is dit een band die precies weet wat ze doet. Als je houdt van dromerige, zware muziek met emotie, dan is dit absoluut een album dat de moeite waard is om vaker te luisteren.

 

WAARDERING:  7,8