Existence Is Bliss (27-02-2026)

Het album Existence in Bliss uit 2026 van de Britse band DEADLETTER laat goed horen waar deze groep voor staat. De band maakt energieke post-punk met scherpe gitaren, stevige ritmes en een opvallende rol voor de saxofoon. Die combinatie zorgt voor een eigen geluid. Soms werkt dat erg goed, maar soms is de saxofoon ook zo nadrukkelijk aanwezig dat andere instrumenten minder ruimte krijgen. Toch blijft het album interessant, omdat de band duidelijk veel ideeën heeft en vaak een sterke sfeer weet neer te zetten.

Het album begint met “Purity I”. De start voelt een beetje voorzichtig. Het lijkt alsof de band eerst even moet opwarmen. Maar na korte tijd komt het nummer goed los. De gitaren worden scherper en de zang krijgt meer kracht. De zanger klinkt hier bezield en betrokken. Daardoor groeit het nummer langzaam uit tot een sterke opening van het album. Het laat meteen horen dat de band gevoel heeft voor spanning en dynamiek. Mijn waardering voor dit nummer is 4.

Daarna volgt “To the Brim”. Dit nummer spreekt mij nog iets meer aan. Het is duidelijk melodieuzer en daardoor ook wat makkelijker te onthouden. De zangstijl doet mij denken aan de manier waarop David Byrne van Talking Heads soms zingt: een beetje eigenzinnig maar wel ritmisch en expressief. Het tempo werkt opzwepend en het nummer heeft een fijne energie. Daardoor blijft het goed hangen. Ook dit nummer krijgt van mij een waardering van 4.

Het derde nummer is “Songless Bird”. Helaas werkt dit nummer voor mij minder goed. Het tempo voelt wat traag en het nummer mist een duidelijke drive. Daardoor blijft het een beetje vlak. De saxofoon speelt hier bovendien erg luid. Dat haalt de balans een beetje weg uit het nummer. Het resultaat is dat het mij minder raakt dan de eerste twee nummers. Daarom geef ik een waardering van 3.

Met “It Comes Creeping” wordt de sfeer een stuk donkerder. De titel past goed bij de muziek. Het nummer klinkt dreigend en een beetje geheimzinnig. Vooral de baslijn valt hier positief op. Die geeft het nummer een diepe en stevige ondergrond. Daardoor ontstaat een mooie spanning. Het is een nummer dat langzaam kruipt en de luisteraar meezuigt in de sfeer. Een score van 4.

Daarna komt “What the World Missed”. In de basis is dit eigenlijk een mooi en somber nummer. De melodie heeft iets melancholisch en dat past goed bij de stijl van de band. Helaas gebeurt hier weer hetzelfde als eerder op het album: de saxofoon overheerst. Daardoor verdwijnen de gitaren te veel naar de achtergrond. Dat is jammer, want de band heeft twee gitaristen die best interessante partijen spelen. Mijn waardering blijft daarom steken op 3.

Bij “Cheers!” heb ik ongeveer dezelfde ervaring. De sfeer is goed en de basis van het nummer is sterk. Toch klinkt de saxofoon weer erg nadrukkelijk. Soms zelfs een beetje schreeuwerig. Daardoor lijkt het opnieuw alsof de gitaren minder ruimte krijgen. Het nummer blijft echter wel aardig overeind staan. Daarom geef ik het een 3,5.

Met “Among Us” komt er weer meer energie in het album. Dit nummer werkt meteen aanstekelijk. Het ritme is prettig en het geheel voelt levendig. De band klinkt hier alsof alles goed samenkomt. Het is een nummer dat makkelijk blijft hangen en dat goed laat horen waarom DEADLETTER vaak een sterke liveband wordt genoemd. Mijn waardering is 4.

“Focal Point” gaat daarna juist een rustige kant op. Het tempo ligt laag en het nummer klinkt bedachtzaam. Toch werkt dat hier goed. De traagheid zorgt voor ruimte en sfeer. De muziek bouwt langzaam een mooie spanning op. Daardoor blijft het een interessant en sfeervol nummer. Ook hier kom ik uit op een waardering van 4.

Daarna volgt “(Back to) the Scene of the Crime”. In de basis is dit opnieuw een goed nummer met een interessante melodie. Toch ervaar ik weer hetzelfde probleem: de saxofoon staat erg hard in de mix. Daardoor kan het nummer soms wat vermoeiend klinken. Het blijft een aardig nummer, maar niet een van de hoogtepunten. Mijn waardering is 3.

Voor mij is “Frosted Glass” het beste nummer van het album. Hier klopt bijna alles. De melodie is sterk en prettig om naar te luisteren. De saxofoon is nog steeds aanwezig, maar klinkt hier minder schreeuwerig en past beter in het geheel. Daardoor ontstaat er een mooie balans tussen de instrumenten. Dit nummer laat horen hoe goed DEADLETTER kan zijn. Mijn waardering is 4,5.

“He, Himself, and Him” is daarna een wat rustiger en minder opvallend nummer. Toch is het wel mooi gemaakt. Het heeft een fijne sfeer en blijft prettig om naar te luisteren. Het is misschien geen echte uitschieter, maar wel een solide track. Ik geef het een 3,5.

Het album eindigt met “Meanwhile in a Parallel”. Dit slotnummer begint vrij ingetogen. Langzaam groeit de spanning in het nummer. De muziek wordt voller en interessanter naarmate het nummer verder gaat. Daardoor voelt het als een passend einde van het album. Mijn waardering is 3,5.

Als ik alles bij elkaar neem, hoor ik op Existence in Bliss een band met veel ideeën en een duidelijke eigen stijl. Soms zit de saxofoon de gitaren een beetje in de weg, maar er staan ook echt sterke nummers op het album. Vooral “Frosted Glass”, “Purity I”, “To the Brim” en “Among Us” laten horen hoe goed DEADLETTER kan klinken wanneer alles goed samenvalt. Daardoor blijft het album uiteindelijk een interessante en sfeervolle luisterervaring.

WAARDERING: 7,4