De Nieuw-Zeelandse band Yumi Zouma is een interessante naam binnen de moderne indie- en dream pop. Als ik hun verhaal bekijk, zie ik vooral een groep die op een vrij unieke manier is ontstaan en zich langzaam heeft ontwikkeld tot een vaste waarde binnen de internationale indie-scene.

De band komt uit Christchurch, een stad op het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland. Ze werden rond 2014 gevormd door een groep vrienden die al eerder samen muziek maakten. Wat bijzonder is: in het begin zaten de bandleden niet eens in dezelfde stad of zelfs hetzelfde land. Sommigen verhuisden naar plekken zoals New York en Parijs, waardoor ze hun muziek via internet en e-mail maakten. Dat klinkt misschien omslachtig, maar juist dat afstandswerken gaf hun muziek een eigen sfeer.

De huidige bezetting bestaat uit Christie Simpson (zang en toetsen), Josh Burgess (gitaar, zang en productie), Charlie Ryder (gitaar en toetsen) en Olivia Campion (drums). Hun naam is trouwens een combinatie van twee namen van vrienden die hen inspireerden om samen muziek te gaan maken.

Qua stijl zit Yumi Zouma vooral in de hoek van indiepop, dream pop en een beetje elektronische muziek. Hun geluid wordt vaak omschreven als dromerig, warm en atmosferisch. Denk aan zachte zang, veel synthesizers en gitaren met galm. Het heeft iets rustgevends, maar ook iets melancholisch. In het begin werden ze vaak vergeleken met bands als Beach House of Air France, omdat ze diezelfde zwevende sound hebben.

Hun eerste releases waren twee EP’s: EP I (2014) en EP II (2015). Die sloegen verrassend goed aan op muziekblogs en streamingplatforms. Dat zorgde ervoor dat ze al snel een platencontract kregen, nog voordat ze echt als band hadden gerepeteerd of live gespeeld. Daarna gingen ze wel touren en speelden ze zelfs met artiesten als Lorde, wat hun bekendheid verder vergrootte.

In 2016 kwam hun debuutalbum Yoncalla uit. Dat album liet een meer uitgewerkte en volwassen sound horen, omdat ze het voor het eerst echt samen in een studio maakten. Daarna volgde Willowbank (2017), dat iets organischer klinkt en deels in Nieuw-Zeeland werd opgenomen. Vervolgens brachten ze in 2018 nog een derde EP uit.

Een belangrijke stap kwam in 2020 met het album Truth or Consequences. Hiermee tekenden ze bij grotere labels en bereikten ze een breder publiek. Het album bevatte meerdere singles en liet zien dat ze hun sound verder verfijnden richting moderne synthpop.

Hun vierde album Present Tense uit 2022 werd grotendeels op afstand gemaakt, deels door de coronaperiode. Toch bleef hun typische stijl herkenbaar: dromerig, maar ook ritmisch en toegankelijk.

In 2026 kwam hun vijfde album No Love Lost to Kindness uit. Dit album markeert een lichte verandering in hun geluid. Ze probeerden bewuster een iets ruiger en directer geluid neer te zetten, met meer nadruk op gitaren en emotie. Toch blijft hun herkenbare sfeer nog steeds aanwezig, alleen iets minder “zacht” dan voorheen.

Wat ik zelf interessant vind aan Yumi Zouma is hoe ze zijn gegroeid zonder hun identiteit te verliezen. Ze begonnen als een soort online project tussen vrienden en zijn uitgegroeid tot een band die wereldwijd toert en miljoenen streams heeft. Tegelijk blijven ze trouw aan hun eigen stijl: melodieus, sfeervol en een beetje dromerig.

Kort samengevat zie ik Yumi Zouma als een band die vooral draait om sfeer en emotie. Geen harde of complexe muziek, maar juist iets wat langzaam binnenkomt. Hun ontwikkeling laat ook goed zien hoe moderne bands kunnen ontstaan via internet en toch een sterke, herkenbare sound kunnen bouwen.

Albums: